Уильям Дреннан: Ирланд суяқшы, ақын және саяси белсендісі
William Drennan
Уильям Дреннан (1754-1820) – ирландский врач, поэт, политик, основатель «Объединенных ирландцев». Борец за права, образование и демократические реформы в Ирландии.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық ақын, дәрігер және саяси белсенді (1754 – 1820)
Канаданың Онтариосындағы саудагер және саясаткер
Irish poet, physician and political activist (1754 1820)
the merchant and politician in Ontario, Canada
Уильям Дреннан (23 мамыр 1754 – 5 ақпан 1820) – ирландиялық дәрігер және жазушы, ол Белфаст пен Дублинде Біріккен ирландтар қоғамын құруды бастады. Ол қоғамның түпкілікті "тестінің" авторы, ол өкілдік үкімет үшін "әр түрлі діни сенімдегі ирландтарды" "бір туысқандық сезімге" біріктірді. Дреннан ирландиялық еріктілер қозғалысында белсенді болды және "қоғамдағы құлдар" деп атап, халыққа сөз сөйлеп, британдық вице-корольге католиктердің "толық және түпкілікті" азаттығын талап ету арқылы танымал болды. 1798 жылғы көтеріліс басылғаннан кейін, ол журналистикасы және білім беру арқылы демократиялық реформаны ілгерілетуге тырысты. Дреннан басқа Біріккен Ирландияның қатысушыларымен бірге Белфаст (кейіннен Корольдік Белфаст) академиялық институтын құрды. Ақын ретінде ол 1795 жылғы "Ерін алғаш көтерілгенде" өлеңімен есте қалады, онда Ирландия "Зүңгіл аралы" деп аталған.
William Drennan (23 May 1754 – 5 February 1820) was an Irish physician and writer who moved the formation in Belfast and Dublin of the Society of United Irishmen. He was the author of the Society's original "test" which, in the cause of representative government, committed "Irishmen of every religious persuasion" to a "brotherhood of affection". Drennan had been active in the Irish Volunteer movement and achieved renown with addresses to the public as his "fellow slaves" and to the British Viceroy urging "full and final" Catholic emancipation. After the suppression of the 1798 Rebellion, he sought to advance democratic reform through his continued journalism and through education. With other United Irish veterans, Drennan founded the Belfast [later the Royal Belfast] Academical Institution. As a poet, he is remembered for his eve of rebellion When Erin First Rose (1795) with its reference to Ireland as the "Emerald Isle".
Ағартушылық білім беру
Уильям Дреннан (ирландтық О Драйннайн кландық есімінің ағылшыншасы) 1754 жылы Белфаст қаласы Розмари көшесіндегі Бірінші пресвитериан шіркеуінің пасторлық үйінде дүниеге келді. Ол құрметті Томас Дреннанның (1696–1762) және Энн Леннокстың (1718–1806) ұлы болды. Ол ағапәтері Марта (Марта МакТир) және Нэнсимен бірге, олардың он бір баласының тек үшеуі ғана нәрестелік шақта тірі қалды. Әкесі сияқты, Дреннан да шотландтық ағартушылықтың орталығы – Глазго университетінде оқыды. Әкесінің ұстазы, ирландтық моральдық философ Фрэнсис Хатчесон (1694–1746) арқылы, шотланд ойшылдарының жаңа буыны патшалық және епископтық үстемдікке қарсы пресвитериандық қарсылықтың республикалық идеалдарына сүйене отырып, Дреннанның «ақылдың тоқтаусыз күші» деп атаған нәрсені қорғады. Эдинбургтегі досы Дугальд Стюарттың Хатчесонды танымал етуі, сенім мәселесіндегі жеке сананы зорлықпен билеуге қарсы тұрудың ұжымдық құқығымен байланыстырды, ал Дреннан кейін Джон Локктің «Үкімет туралы еңбектері» еңбегін «саясаттағы басты авторитеті» деп атады. Глазгодан магистратураны бітіргеннен кейін Дреннан Эдинбургте тәжірибелік химик Джозеф Блэк пен Уильям Калленнің, «өз буынының ең ықпалды дәрігерінің» медицинасын оқыды. 1778 жылы ол Белфастқа оралып, акушерлікпен айналысатын жеке практика ашты. Белфаст қайырымдылық қоғамының кедейлер үйіне шақырылған дәрігер ретінде, 1782 жылы ол шешекке қарсы екпе салуды ұсынды – бұл кең таралған тәжірибе, онда сау адамдардың терісіне шешек вирусын егу арқылы аурудың ауыр түрінің алдын алуға тырысты. (Он алты жылдан кейін Эдвард Дженнер Англиядағы өз екпе салу тәжірибелері туралы мақаласында осы мақсатта сиыр шешегін пайдаланудың әлдеқайда қауіпсіздігін жариялады).
William Drennan (an Anglicization of the Irish clan name Ó Draighnáin) was born in the manse of First Presbyterian Church, Rosemary Street, Belfast, in 1754. He was the son of Reverend Thomas Drennan (1696 1762) and Anne Lennox (1718 1806). With his older sisters Martha (Martha McTier) and Nancy, he was one of only three of their eleven children who survived infancy. Like his father, Drennan studied at the University of Glasgow, a centre of the Scottish Enlightenment. Through his father's mentor, the Irish moral philosopher Francis Hutcheson (1694 1746), a new generation of Scottish thinkers had drawn on the republican ethos of Presbyterian resistance to royal and episcopal imposition to defend what Drennan called "the restless power of reason". Consistent with a popularisation of Hutcheson by his friend in Edinburgh Dugald Stewart that linked individual conscience in matters of faith with the collective right to resist oppressive government, Drennan was later to cite John Locke's Treatises on Government as his "prime authority on politics". After graduating with an MA from Glasgow, Drennan studied medicine in Edinburgh under the experimental chemist Joseph Black and William Cullen "the most influential physician of his generation". He then returned to Belfast in 1778 and set up practice specialising in obstetrics. As a visiting physician to the Belfast Charitable Society poor house, in 1782 he proposed smallpox variolation, the practice, then widespread, of inoculating the skin of healthy people with smallpox to prevent a more serious case of the disease. (Sixteen years later Edward Jenner advertised the much safer practice of using cowpox for this purpose, with a paper on his own inoculation experiments in England).
Волонтер және Орельяна хаттары
Көптеген Ольстер пресвитериандарының (колонияларда туысы жоқтардың азы) көңіл білдіруін бөлісіп, Дреннан Америка Тәуелсіздік соғысындағы (1777 жылы Саратогада Бургойнның тапсыруы) Ұлыбританияның алғашқы жеңілісі туралы жаңалықты "Белфаст халқы мен барлық адамзатты құттықтауға" себеп деп қабылдады. Ол еріктілер қатарына қосылды. Францияның басып кіруінен Ирландияны қорғау үшін құрылған еріктілер жасақтары, көп ұзамай ирландтардың "бұзылмас құқықтарын" қолдап қаруланып, шеруге шықты. 1782 жылы Дублинге еріктілердің жиналуы Генри Граттанға Ирландияның заң шығару тәуелсіздігін Лондонның мойындауына көмектесті, бірақ 1783 жылы парламенттік реформаны жүзеге асыруға қол жеткізе алмады. Дреннан 1784 және 1785 жылдары "Ореллананың хаттары", Белфаст жаңалықтарындағы ирланд құлы туралы жариялағаннан кейін ұлттық назарға ілікті. Ол өз "құлдарына" арналған хаттарында елдің католик көпшілігімен саяси байланыс орнатуды қолдағандығын білдірген ең алғашқы мәлімдемелерді жасады. Ирландия парламенті Ұлыбританияның ең ірі жер иелерінің ықпалындағы (Ирландия шіркеуі) ағылшын жиналысы болып қала берді, себебі ағылшынға тәуелді "феодалдық жүйе" мүліктен айырған ұлттың үлкен бөлігі болмағандықтан, қарсы күш табылмайтын еді. Енді патриот шіркеушілер мен пресвитериандарға "саясатта ынта, дінде шамалылық" көрсету және "бір аналық топырақтан өркендеген" ирландтар ретінде католиктермен "қасиетті келісімге" келу уақыты келді.
Sharing the sympathies of many Ulster Presbyterians (few without kindred in the colonies), Drennan greeted news of Britain's first defeat in the American War of independence (Burgoyne's surrender at Saratoga in 1777) as cause to "congratulate the people of Belfast and all mankind". He joined the Volunteers. Ostensibly formed to secure Ireland against a French invasion, the Volunteer companies were soon arming and parading in support of the "inalienable rights" of Irishmen. A convergence of Volunteers upon Dublin in 1782 helped Henry Grattan secure London's recognition of Ireland's legislative independence, but failed in 1783 to secure parliamentary reform. Drennan came to national attention with the publication in 1784 and 1785 of his Letters of Orellana, an Irish Helot in the Belfast News Letter. Addressed to his "fellow slaves", they were the earliest expressions of his support for political engagement with the country's Catholic majority. If the Irish parliament remained an almost exclusively an Anglican (Church of Ireland) assembly in the pocket of the Kingdom's largest landowners it was because no counterweight could be found in the absence of the great body of the nation that the English dependant "feudality" had dispossessed. Now was the time for patriot Churchmen and Presbyterians to display "zeal in politics and moderation in religion" and as Irishmen, "nurtured by the same maternal earth", to join with Catholics in a "sacred compact".
Біріккен ирланд
1791 жылдың мамыр айында Франциядағы революция жайлы жаңалықтар мен Томас Пэйннің оны құлшына қорғауы Белфаст және оның пресвитериандық аймағында еріктілік рухын қайта жаңғыртқанда, Дреннан досы Сэмюэл МакТирге ізгі ниетті құпия жоспар ұсынды – халық үшін жасалған қастандық, Whig клубы емес, партиялық атау да жоқ, аталған ұйым – «Бауырластық», мақсаты – «Адам құқықтары» және [Хатчесонның ойынша] «Көпшіліктің ең үлкен бақыты», жалпы мақсаты – Ирландияның нағыз тәуелсіздігі, ал ерекше мақсаты – Республикалық үкім. Маусым айында Дреннан Дублинде таратып, Белфасттағы МакТирге осы ұсынысты толыққанды баяндайтын тағы бір құжат жіберді: «Ирланд Бауырластығы», ол «әлеуметтік жағдай, мүлік және діни сенімдегі» айырмашылықтарды жеңіп, Ирландия, Ұлыбритания және Франциядағы бірдей ойлы қоғамдармен байланыс жасау және халыққа білім беру арқылы осы мақсатқа жетеді. 1791 жылдың қазан айында Белфастта өткен алғашқы отырысында «қастандық», Теобальд Вулф Тоунның ұсынысымен өзін «Біріккен ирландтар қоғамы» деп атап, католиктерді толық азат ету және парламентте «барлық халықтың тең өкілдігі» туралы шешім қабылдады. Дреннан ұсынғандай, «еркін масондықтардың құпиялылығы мен салтанатты рәсімдерін» пайдалана отырып, Қоғам солтүстіктегі пресвитериандық аудандарда, Дублинде және католик қорғаушыларымен одақтасып, Ирландияның орталық аймақтарында жылдам тарады. Қоғамның 1791 жылдың қараша айында Дублинде өткен алғашқы отырысында Дреннан әрбір мүшесі қол қоятын салтанатты мәлімдеме немесе сынақ жобасын бірауыздан мақұлдады. Мен, АБ, Құдай алдында, өз еліме, ирланд ұлтының парламенттегі бейтарап және жеткілікті өкілдік алуына барлық қабілетім мен ықпалымды қолданамын деп уәде беремін: және Ирландияның осы басты игілігіне жетудің абсолютті және дереу қажеттілігі ретінде, мен барлық күшіммен сүйіспеншілік бауырластығын, мүдделердің ортақтығын, құқықтардың ортақтығын және әртүрлі діни көзқарастағы ирландтардың арасындағы билік одағын ілгерілетуге тырысамын, онсыз әрбір реформа ұлттық емес, ішінара болады, қажеттіліктерге сәйкес келмейді, тілектерге алдамшылық, және осы елдің бостандығы мен бақыты үшін жеткіліксіз. 1792 жылдың ақпан айында Дреннанды Белфаст жаңалықтарында Розмари көшесіндегі Бірінші пресвитериандық шіркеудің пасторы, оның әкесінің ізбасары Уильям Брюс автор ретінде анықтады. Брюс сынақтың американдық және француз революцияларында тойланғаннан әлдеқайда асып түсетінін айтты: Дреннан жалпы сайлау құқығын ұсынды. Ирландияда бұл «пресвитериандардан он есе көп Рим католиктеріне он есе көп билік береді». Брюс өзінің бесінші Ореллана хатында Дреннанның өзінің «қазіргі католиктер саяси бостандықты дұрыс пайдалана алмайтынын» ескерткенін еске алды. Дреннан бұл жайтты жоққа шығарды. «Уақыт жағдайы мен адамдар» «күтілгендей» өзгерді: «Католик қауымдастығында коммерциялық мүддеге қарай орта және аралық топ тез өсті», бұл «ойдың кеңеюіне», «характердің күшіне» және «өз бетіншелікке» әкелді. Дреннан 1790 жылы Брюске Ирландияның Ұлыбританиядан «толық бөлінуіне» бейім екенін және осы себепті католик көпшілігін қолдайтынын айтқан еді. Ол Брюске былай деп жазды: менің тұрақты пікірім бойынша, парламенттегі ешқандай реформа, демек, ешқандай бостандық, осы ел ешқашан қол жеткізе алмайды, бірақ Ұлыбританиядан толық бөліну арқылы. Мен реформаның тез арада бөлінуге, ал бөліну реформаға әкелетініне сенемін. Бұл елдегі католиктер әлдеқайда ағартылған және діни басшылардың ықпалында емес, діни дау-дамайларды жалғастырудың қажеті жоқ, өйткені бәрі ортақ іс жасауы керек, сіз Папалыққа қарсы сөйлеуге тым көп уақыт жұмсайсыз делінеді. Дегенмен Дреннан күмәнданады. 1793 жылдың сәуірінде Католиктерге жеңілдік беру туралы заң қабылданғаннан кейін ол Дублиндегі Католик комитетінің «екі жолы бар екеніне» жеке шағымданады, біреуі үкіметпен, екіншісі Қоғаммен келісу үшін: және оның стратегиясы ең көп уәде беретін және жеткізетін адаммен келісу болып табылады. 1793 жылдың мамыр айында Дреннан көтеріліс қозғау үшін тұтқындалды. Үкіметтің еріктілерді басуына жауап ретінде Дублиндегі «Ирландиялықтардың құқықтары» газетінде Маркустың атымен жарияланған үндеу барлық белсенді азамат сарбаздарды қаруға шақырды. Дреннан автор деп күдіктенді. Сондай-ақ, ол досы Арчибальд Гамильтон Роуэннің (елден қашып кеткен) және француздың қоғамдық қауіпсіздік комитетінің адамы, пастор Уильям Джексонның кездесулері туралы білгені үшін тергеліп жатты. 1794 жылдың маусым айында Джон Филпот Курранның сотта табысты қорғанысынан кейін және басшылық көтеріліс перспективаларын айтарлықтай қарастыра бастаған кезде Дреннан Біріккен ирландтардың ішкі кеңестерінен шығып кеткен сияқты. Ол қарындасы Марта МакТир Дреннанға былай деп жазды: «Мен, халықтық қоғамдардың патриархтарының бірі болғаным үшін, шеттетіліп, салқын бейтарап ретінде қаралып, басқа патриоттар сияқты түрме шұңқырына түспейінше, олардың назарына ілікпегенім қызық емес пе?»
In May 1791, as news of revolution in France, and its spirited defence by Thomas Paine, revived the spirit of Volunteerism in Belfast and its Presbyterian hinterland, Drennan proposed to his friend Samuel McTier a benevolent conspiracy—a plot for the people—no Whig club—no party title—the Brotherhood its name—the Rights of Man and [employing the phrase coined by Hutcheson] the Greatest Happiness of the Greater Number its end—its general end Real Independence to Ireland, and Republicanism its particular purpose. In June, Drennan circulated in Dublin, and forwarded to McTier in Belfast a further document, outlining in greater detail the same proposition: an "Irish Brotherhood" that would overcome "the distinctions of rank, of property, and of religious persuasion" through a programme of public education and correspondence with like minded societies in throughout Ireland, Britain and France. At its first meeting in Belfast in October 1791, the "conspiracy", calling itself at the suggestion of Theobald Wolfe Tone, the Society of the United Irishmen, resolved on the complete emancipation of Catholics and an "equal representation of all the people" in parliament. Employing, as Drennan had proposed "much of the secrecy and somewhat of the ceremonial of Free Masonry", the Society spread rapidly across the Presbyterian districts of the north, to Dublin and, in alliance with the Catholic Defenders, across the Irish midlands. At the first meeting of the Society in Dublin in November 1791 Drennan won unanimous consent for his draft of a solemn declaration or test to be entered into by every member. I, AB in the presence of God, do pledge myself to my country, that I will use all my abilities and influence in the attainment of an impartial and adequate representation of the Irish nation in parliament: and as a means of absolute and immediate necessity in accomplishing this chief good of Ireland, I shall do whatever lies in my power to forward a brotherhood of affection, an identity of interests, a communion of rights, and a union of power among Irishmen of every religious persuasion, without which every reform must be partial, not national, inadequate to the wants, delusive to the wishes, and insufficient for the freedom and happiness of this country. In February 1792 Drennan was identified as the author in the pages of the Belfast Newsletter by his father's successor in the pulpit of the First Presbyterian in Rosemary Street, William Bruce. Bruce saw the test as going far beyond what the town had celebrated in the American and French revolutions: Drennan was proposing universal suffrage. In Ireland, this would "give the Roman Catholics who are ten times more numerous as Presbyterians ten times as much power". Bruce recalled that, in his fifth Letter of Orellana, Drennan himself had cautioned that "the Catholics of this day are absolutely incapable of making good use of political liberty". Drennan denied inconsistency. The "circumstances of the times as well as the persons" had changed "in the very manner wished for": "to commercial interest, a middle and a mediating rank had rapidly grown up in the Catholic community" producing an "enlargement of mind", "energy of character" and "self dependence". Already in 1790, Drennan had made it clear to Bruce that he was committed to Ireland's "total separation" from Great Britain and therefore willing to vouch for the Catholic majority. He had written to Bruce: it is my fixed opinion that no reform in parliament, and consequently no freedom, will ever be attainable by this country, but by a total separation from Britain. I believe a reform must lead rapidly to a separation and a separation to a reform. The Catholics in this country are much more enlightened and less under the trammels of a Priesthood than is imagined—it is improper to keep up religious controversy, when all should make a common cause, and it is said that you take up too much time speaking against Popery. Yet Drennan harboured his doubts. In the wake of the April 1793 Catholic Relief Act, he complained privately that the Catholic Committee in Dublin had "two strings to their bow", one to deal with the government, the other to treat with the Society: and its strategy was to go with the one that would promise and deliver the most. In May 1793 Drennan was arrested on a charge of sedition. In response to the government's suppression of the Volunteers, an address, published under the name of Marcus in The Rights of Irishmen paper in Dublin called on all active citizen soldiers to stand to arms. Drennan was the suspected author. He was also being investigated for knowledge of meetings between his friend Archibald Hamilton Rowan (who had fled the country) and an agent of the French Committee of Public Safety, the Reverend William Jackson. Following his successful defence at trial by John Philpot Curran in June 1794, and as the leadership began to seriously consider prospects for an insurrection, Drennan appears to have dropped out of the inner counsels of the United Irishmen. To his sister Martha McTier Drennan wrote: "Is it not curious that I, who was one of the patriarchs of the popular societies, should be excluded and treated as a frigid neutralist, until I throw myself, as other patriot suicides, into the gulf of a prison".
"Конституциялық демократияға" шақыру
Дреннан өзінің әлсіреп бара жатқан медициналық практикасын жаңартуға тырысты. 1790 жылы ол Дублиндегі Корольдік дәрігерлер колледжінің лицензиаты атанды, бірақ, оның өзі сенетінідей, «саясатқа араласуы» салдарынан, оны Қауымдастыққа қабылдамады. Белфаст пен Солтүстік аймақта (Дреннан хаттың «негізінен осы мақсатта жазылғанын» мойындады) сол кездегі кез келген памфлеттен гөрі көбірек таралымға ие болды. Хатта Ирландиядағы жалғыз қастандық – «протестанттық үстемдіктің қастандығы» екені айтылады, оның мақсаты пресвитериандарды «реформаторлық, республикалық және патша өлтірушілік жоспарлар» жасап жүрген якобин ретінде көрсету, сондай-ақ «католиктер комитеті, қорғаушылар, Біріккен ирландтар, француз елшілері және басқа да көптеген адамдардан» құралған «қорқытушы қуыршақты» «бірге тігу» еді. Біріккен ирландтар мен қорғаушылар арасындағы пікір француздық көтеріліс бағытына қарай бет бұрып бара жатқанын білген Дреннан, лорд-лейтенантқа «қатаң және революциялық қақтығысты» болдырмауды тапсырды. Ол Фицвильямның назарын реформаға аударды: католиктердің «толық және түпкілікті» эмансипациясы, жерсіздерге жұмыс беру үшін өндіріс құру және «барлық діндерді бойына сіңіре алатын» «жалпы білім беру» жүйесі. Бірақ бұл, оның мойындауынша, «жартылай реформа» ғана еді. «Парламентте отыруға құқы бар барлық мүшелер» бар патшалықтағы «жоғары рухты, байлыққа ие және байланыстары бар» адамдар «ел халқына қарсы одақтасқан» «саяси партияны» құрайды. «Сайлау құқығының теңдігі» мен «конституциялық демократияны» талап етуде «Солтүстік Ирландия халқы» лорд-лейтенанттың ойлағандай «француздық принциптерге ұқсас нәрселермен» зарарланбаған. Керісінше, олар «Локтың принциптеріне берік», бұл принциптер «Англиядағы 1688 жылғы Даңқты революцияда» жүзеге асырылып, «Америка жазықтарында» көрнекті болды. Британдық Конституцияның негізгі қағидасына сәйкес, салық салу мен өкілдік «бөліне алмайды», халыққа заң шығару билігі берілмесе, олардың «Атлантика арғы жағындағы американдықтар сияқты немесе біздің есігіміздегі католиктер сияқты шағымдануға толық құқығы бар». Фицвильям Генри Граттан ұсынған, католиктердің парламент мүшесі болуына кедерлес болған соңғы Пеналдық заңды жою туралы заң жобасын жария түрде қолдады. Бірақ бұл оның лауазымына құн төлеуіне әкелді. Фицвильям Лондонға қайтарылып алынды, қызмет еткеніне алты ай ғана болған соң. Дреннан бұл «әрбір ирландтың демократиялық рухты дамытуы керек екенін», оны оларға алғаш рет пресвитериандар сіңіргенін қалады. Бірақ либералды вице-корольдің Дреннан сияқты рухты қанағаттандыра алмайтыны анық болды. Дреннан өкілдік құқығының қасиетті сынақтан гөрі мүлікке тәуелді болмауы керек деп сенді. «Кедейлер мен байларды өзара тәуелді ету арқылы» жалпыға бірдей сайлау құқығы ғана «өз мүддесінің әрекеті мен реакциясын» қоғамдық игіліктің «тұрақты және жалпыға бірдей» принципі ретінде таниды.
Drennan tried to revive his dwindling medical practice. He had become a licentiate of the Royal College of Physicians in Dublin in 1790 but due, he believed, to his "dabbling in politics", he was never admitted to the Fellowship. More copies were to sell in Belfast and the North (for which, Drennan confessed, the letter was "chiefly designed") than any pamphlet of the period save Paine's Rights of Man. The letter insists that the only plot afoot in Ireland is "the plot of Protestant Ascendancy" to represent Presbyterians as Jacobins engaged in "a reformer, republican and regicide plot", and to "stitch together" the "Catholic Committee, Defenders, United Irishmen, French emissaries and a monstrous tail of et ceteras" as a "scarecrow". Conscious as he was that opinion among the United Irish and Defenders was running in the direction of a French assisted insurrection, Drennan nonetheless tasks the Lord Lieutenant with averting a "rude and revolutionary collision". He directs Fitzwilliam's immediate attention to reform: "full and final" Catholic Emancipation, the promotion of manufactures to provide employment for the landless, and a system of "universal education" that can "assimilate all religions". But this, he concedes, was but a "bill for partial reform". Having "the whole return of members to serve in parliament", men of "rank, fortune and connection" in the kingdom are formed into "a political party" in "league against the population of the country". In calling for "equality of suffrage" and "constitutional democracy", "the people in the North of Ireland" are not, as the Lord Lieutenant may have been given to suppose, "infected by what are called French principles". Rather they are "obstinately attached to the principles of Locke as put into practice at the revolution [The Glorious Revolution of 1688 in England] and illustrated in the plains of America". Consistent with "the fundamental article of the British Constitution that holds taxation to be "inseparable" from representation", where people are denied legislative power they have "the same reason to complain as the Americans had lately, on the other side of the Atlantic, or as the Catholics had at our doors". Fitzwilliam publicly endorsed a bill brought forward by Henry Grattan to repeal the last of the Penal Laws, that which prevented Catholics from being sworn in as members of parliament. But this was at the cost of his position. After just six months in post, Fitzwilliam was recalled to London. Drennan wanted it to be "the business of every Irishman to cultivate the democratic spirit, which the Presbyterians first infused into them". But it was clear that in Drennan this was not a spirit that a liberal Viceroy might satisfy. Drennan believed that the right to representation should no more depend on property than upon a sacramental test. In making "the poor and the rich reciprocally dependent", only a universal franchise recognises the "action and reaction of self interest" as a "constant and universal" principle of public welfare.
1798 жылғы көтеріліс және Эмметтің көтерілуі 1803
1798 жылдың мамыр және маусым айларында әлі де бостандыққа ие болған Біріккен Ирландия жетекшілері өз мүшелерін қаруға шақыруға тырысқанда, Дреннан Дублинде болды – қорғанысы күшті, бірақ ешқандай көтерілісшіл демонстрация өткізуге болмайтын бас қала. Бірақ "билік 1798 жылғы көтеріліске дейін немесе одан кейін оған ешқандай қиындық тудырмады", бірақ бұл Дреннанның қаламын қоюының бағасы болған жоқ. 1797-8 жылдары Дублинде жарық көрген "Маркус хаттарында" әйелдерге жол ашатын үндеу де бар. 1799 жылдың қаңтарында Дреннан Ұлыбритания премьер-министрі Уильям Питке, Ирландия Корольдігін тарату және елді Вестминстердегі Англиямен біріктіру туралы ұсыныстарын сынап, ашық хат жазды. Егер Ирландия "Англиямен мәңгілік бірігудің немесе мәңгілік ажырасудың қатыгез таңдауымен" бетпе-бет келсе, онда "Құдай мен табиғат атынан" ол "ажырасуы керек". Дреннан 1803 жылдың шілдесінде Роберт Эмметтің көтерілісті жаңаруға жасаған сәтсіз әрекетінен Дублинде таң қалды. Жоспарлау мен дайындықтардың ауқымы белгілі болғанға дейін, бұл тек қанды көше төбелесі сияқты көрінген, Дреннанға "ақылға сыймас іс" болып ұқты. Бірақ ол Эмметтің отбасына адал болды, ұлына өлім жазасы кесілгенге дейін қайтыс болған қарт миссис Эмметке көмектесті, сондай-ақ күйеуі қамауда ұсталған оның қарындасы Мэри Энн Холмске де көмектесті. Өзінің қарындасы Мартамен бірге Дреннан доктор Джеймс МакДоннеллдің Белфаста Эмметтің одақтасы, олардың ортақ досы Томас Расселлді ұстау үшін сыйақы жинауына наразылық білдірді. Мартаға арнап жазылған "Тірілерге эпиграф" (1803 жылдың қазаны) атты өлеңінде Дреннан "соңында сол досын өлтіруге қолдау көрсеткен адамды" айыптады.
When United Irish leadership still at liberty sought to muster their members in arms in May and June 1798, Drennan continued in Dublin, the heavily garrisoned capital in which no rebel demonstration proved possible. But while "the authorities did not molest him in any way in the run up or aftermath of the 1798 Rebellion", this was not at the price of Drennan retiring his pen. The "Marcus letters", published in Dublin in 1797–8, include the appeal to women,. In January 1799 Drennan published an open letter to the British Prime Minister William Pitt assailing his proposals to abolish the Kingdom of Ireland and to incorporate the country with England under the Crown at Westminster. If Ireland was to face "the cruel alternative of uniting forever with England, or separate forever", then "in the name of God and nature" it should "separate". Drennan was taken by surprise in Dublin by Robert Emmet's aborted attempt to renew the insurrection in July 1803. What, before the extensive nature of the planning and preparation was known, appeared to have been little more than a bloody street brawl, struck Drennan as a "mad business". But he remained loyal to Emmet's family, attending old Mrs Emmet who was to die then days before a sentence of death was passed on her son, and helping his sister Mary Anne Holmes whose husband was detained. With his own sister, Martha, Drennan shared disgust at the subscription made by Dr. James MacDonnell in Belfast to the reward for the capture of Emmet's confederate, their mutual friend Thomas Russell. In a poem sketched for Martha, Epigraph on the Living (October 1803), Drennan decries "a man who could subscribe To hang that friend at Last Whom future history will describe The Brutus of Belfast."
Белфаст академиялық мекемесі
1800 жылдың 8 ақпанында Дреннан «Англиямен одағын» жасады: ол Шропширден келген Сара Суонвикке үйленді. Ол өзінің рухани серігі, унитарийшіл отбасынан шыққан, «ақыл-ойы шеңберлі және саясатта демократиялық көзқарастағы» адам екеніне сендірді. 1803 жылдың қыркүйегінде, Эмметтің сотына үш күн қалғанда, олардың төрт айлық қызы ауырып қайтыс болды. 1806 жылы Дреннан туысынан алған мұрасы арқасында қамтамасыз етілген қаржылық тәуелсіздігін пайдаланып, Дублиндегі нашарлап бара жатқан медициналық тәжірибесінен бас тартып, Сарамен бірге Белфастқа қайтып келді. 1798 жылғы көтеріліс пен оның қатыгездықпен басылуынан кейін Дреннан «реформаның мәніне ақырын-ақырын қол жеткізуге» және «әдеп-ғұрыптар мен принциптерді тиісті деңгейде дайындауға» бейімделді. Осы шешімінің нысаны ретінде Белфаста ол Белфаст саудагерлері мен кәсіби азаматтар тобын басқарды, олардың ішінде банкир және бұрынғы Біріккен Ирландия мүшесі (және мемлекеттік тұтқын) Уильям Теннент және оның інісі, доктор Роберт Теннент те болды. Олар қалалық жиынға «білім алудың мүмкіндіктерін жеңілдету және арзандату; қоғамның орта және төменгі топтарына әдебиет әлеміне қол жеткізуге мүмкіндік беру; [және] жаңа мекемеде екі жыныстың да білім алуына жағдай жасауға» көмектесуге шақыруға ықпал етті. Оның бұрынғы қарсыласы Уильям Брюс, қазір Белфаст академиясының директоры, Дреннанның ұсынған басқару жүйесін сынады. Ол оны 1791 жылы бірге тойлаған француз конституциясымен салыстырды: «мұндай көптеген шектеулер салдарынан ол қимылға келмейді». Мекеменің жоғары органы – абоненттердің жылдық жалпы жиналысы болды. Олар басқару кеңесі мен қадағалаушыларды сайлады, бірақ «басқарудың бірнеше адамның қолына түсуіне жол бермеу үшін» күрделі айналым жүйесін қолданды. Академиялық бағытты директорға немесе мектеп директорына емес, жоғары сынып мұғалімдерінен құралған кеңеске тапсырды. Дреннан сонымен қатар тәртіпті «мысалмен» сақтауды, «дене жазасын қолдану арқылы түзетуден» гөрі басымдық беруді ұсынды. Ол өмірін «көрермендердің біліміне қорқыныш пен жалықтыруды» жоюға арнаған Дэвид Мэнсоннан әсерленді. Мэнсонның портреті жаңа мекемеде ілінуге тиіс болды. Ол 1760 жылдары Донегалл көшесіндегі мектебінде балаларды «таяқсыз» және «оқу-ойын арқылы» сауаттылыққа үйреткен. Белфаст академиялық институты діни емес болды, бірақ 1814 жылы Ирландияда алғаш рет пресвитериандық пасторлыққа үміткерлерді аттестаттауға мүмкіндік беретін колледж бөлімімен ашылды. Лорд Кастлри әдемі «пресвитериандық Синодты демократия қатарына қайтару үшін жасалған терең жоспар» деп түсінді. 1816 жылы Дреннанның күдіктері расталды, өйткені 1816 жылы Дреннанның католиктерді азат ету және парламенттік реформаға, француз және Оңтүстік Америка революцияларына, сондай-ақ «Республикалық бүркіттің қанаты» астындағы «Эриннен қуылғандарға» арналған радикалды тосттар көтерілгені хабарланды. Осы оқиғаға қатысқан басқарма мүшелері (Дреннан сол кезде Англияда болды), оның ішінде төраға Роберт Теннент отставкаға кетті, бірақ үкіметтің 1500 фунт стерлингтік грантын қайтаруына бірнеше жыл кетті.
On 8 February 1800, Drennan made "his own union With England": he married Sarah Swanwick from Shropshire. She was, he assured his sister, a spiritual partner, from a Unitarian family, "liberal in her mind and of a democratical turn in politics". In September 1803, just three days before Emmet's trial, their four month daughter took ill and died. In 1806, his financial independence, secured by an inheritance from a cousin, Drennan gave up his faltering medical practice in Dublin and, with Sarah, moved back to Belfast. In the wake of the 1798 rebellion and its bloody suppression, Drennan resolved to "be content to get the substance of reform more slowly" and with "proper preparation of manners or principles"." As a token of this resolve, in Belfast he led a group of Belfast merchants, and professional gentlemen, including the banker and former United Irishman (and state prisoner), William Tennent and his brother Dr. Robert Tennent, in persuading a town meeting "to facilitate and render less expensive the means of acquiring education; to give access to the walks of literature to the middle and lower classes of society; [and] to make provision for the instruction of both sexes " in a new institution. His old nemesis William Bruce, now principal of the Belfast Academy, mocked Drennan's proposed system of governance. He compared it to the French constitution which, together, they had celebrated in 1791: "so full of checks that it will not move". The sovereign body of the institution was an annual general meeting of subscribers. They elected both boards of managers and visitors, but with a complicated system of rotation "to preclude the possibility of the management falling into the hands of a few individuals". The academic direction was likewise entrusted not to a Principal or a Headmaster, but rather to a group of senior teachers sitting as the Board of Masters. Drennan also proposed that discipline would rely on "example" rather than on the "manual correction of corporal punishment". He was doubtlessly inspired by a man he described as having dedicated his life to banishing "fear and drudgery from junior education", David Manson. Manson, whose portrait was to hang in the new institution, in the 1760s had taught children literacy in his Donegall Street school "without the discipline of the rod" and on "the principle of amusement". The Belfast Academical Institution was otherwise non denominational, but opened in 1814 with a collegiate department that, for the first time in Ireland, allowed for the certification of candidates for the Presbyterian ministry. Lord Castlereagh immediately discerned "a deep laid scheme again to bring the Presbyterian Synod within the ranks of democracy". His suspicions appeared confirmed when, in 1816, it was reported that at a St. Patrick's Day dinner board members and staff had raised a succession radical toasts to Drennan for his services to the cause of Catholic Emancipation and Parliamentary reform, to the French and South American Revolutions, and to "The exiles of Erin" under "the wing of the republican eagle" in the United States. Despite the resignations of the board members present (Drennan at the time was in England), including Robert Tennent the presiding chairman, it was several years before the government was persuaded to restore its grant of £1,500.