Кіріспе
Америкалық Иса Мәсіхтің Соңғы күнгі қасиеттілері шіркеуінің жетекшісі Джонатан Голден Кимболл (9 маусым 1853 – 2 қыркүйек 1938) – Иса Мәсіхтің Соңғы күнгі қасиеттілері шіркеуінің (LDS Church) жетекшісі, 1892 жылдан 1938 жылы қайтыс болғанға дейін Жетідеуішінің Бірінші Кеңесінің мүшесі қызметін атқарды. Шіркеудің жалпы басшыларының арасында ол ең жарқын және сүйікті тұлғалардың бірі саналады. Оның қайтыс болғаннан бергі жылдарда "Голден аға" шіркеу мүшелері арасында дерлік аңызға айналды, мүмкін, жалпы американдықтар үшін Уилл Роджерс немесе Марк Твенге ұқсас.
Jonathan Golden Kimball (June 9, 1853 – September 2, 1938) was a leader of the Church of Jesus Christ of Latter day Saints (LDS Church), serving as a member of the First Council of the Seventy from 1892 until his death in 1938. He is considered one of the most colorful and beloved of the church's general authorities. In the years since his death, "Uncle Golden" has become a near legendary character among church members, possibly comparable to what Will Rogers or Mark Twain are to the general American public.
Ерте өмір
Кимбалл Юта аймағындағы Солт-Лейк-Ситиде, елші Хебер К. Кимбалл мен Кристин Голден Кимбаллдың ұлы болып дүниеге келді. Ол көп әйел алу туралы ертедегі LDS доктринасының жақтасы болған Хебер К. Кимболлдан туған алпыс бес баланың бірі еді. Кимбалл 1847 жылы мормон пионерлерінің Ютаға қоныс аударуынан кейін дүниеге келген, соңғы күндердің қасиеттілерінің алғашқы буынының бірі болды және пионерлік өмірмен, Тауаралық аймақтағы соңғы күндердің қасиеттілерінің қоныстарын кеңейтумен жақсы таныс еді. Кимбалл анасының үш баласының үлкені болған және әкесі қайтыс болғанда он бес жасқа толыпты. Отбасын күтін үшін ол мектепті тастап, қашыр айдаушы болып жұмыс істеді. Анасы Сионның Ұжымдық Сауда Мекемесі немесе ZCMI үшін тігінмен айналысып, сонымен қатар Америка Құрама Штаттарындағы алғашқы универмагтардың бірінде жұмыс істеді. 1876 жылы ол ағасы Элиаспен бірге Рич округындағы Медоувиллде жылқы және мал фермасын құрып, отбасымен бірге сол жерге көшті. Ол шіркеудің Логан Юта ғибадатханасын салу үшін қыс айларында ағаш кесті, сондай-ақ ағаш өңдеу зауытының басқарушысы болып жұмыс істеді. 1881 жылы білім беруші Карл Г. Маэсердің сөзін тыңдағаннан кейін Кимбалл бауырластар фермаларын тастап, қайта оқуға шешім қабылдады. Олар Прово қаласындағы Бригам Янг академиясына қабылданды және 1881 жылдың маусым айында Бухгалтерлік есеп және Коммерциялық Арифметика (коммерциялық бағдарлама дипломдары) бойынша сертификаттар алды.
Миссионерлік қызмет
Білімін аяқтағаннан кейін, Кимбалл 1883 жылғы 6 сәуірде LDS шіркеуінің президенті Джон Тейлор шақыруымен Оңтүстік АҚШ-қа миссионер болып жіберілді. Кимбалл сол кезде Теннеси штатының Чаттануга қаласынан Оңтүстік штаттарға тағайындалған жиырма жеті ақсақалмен бірге кеткенін есіне алды. Топтың құрамында әртүрлі ақсақалдар болды – шаруалар, ковбойлар, аз ғылым білгендер – жақсы жабдықталмаған, мен де солардың бірімін. Ақсақалдар уағыз айтып, сөйлеп, ән салып, өздерінің уағыздаушы екенін жоғары дауыспен жариялады. Мен өмірімде алғаш рет үндемедім, тілімді де қозғамадым. Пойызда бір джентльменді көрдім. Мен сол кісіні қазір де елестете аламын. Оның кім екенін білмедім. Ол біздің мормон ақсақалдары екенімізді білді. Ақсақалдар көп ұзамай-ақ осы бейтаныс кісімен пікір таласып, сөз жүгірді. Ол оларға ешқашан ұмытпайтын сабақ берді. Кейін бұл кісінің (ЛДСМ) миссиясының президенті Б. Х. Робертс екені белгілі болды. Миссиясының алғашқы жылы Кимбалл Вирджинияда қызмет етті. Кимбалл Оңтүстікте зор қуғын-сүргін мен зорлық-зомбылық кезінде қызмет етті. Ол Чаттанугадағы миссионерлік кеңседе миссионерлік хатшы болып жұмыс істегенде, 1884 жылғы 10 тамызда жексенбі күні қызмет өткізіп жатқан үш LDS ақсақалы бұзылған топтың шабуылынан қаза тапты. Малярия ауруына шалдыққан Кимбалл көп жыл бойы осы аурудан қиналды, бірақ 1885 жылдың көктемінде босатылғанға дейін миссияда белсенді қызметін жалғастырды. Кимбалл Bear Lake аңғарында мал шаруашылығымен айналысып, Джон К. және Эллен Смит Ноултонның қызы Дженни Ноултонға үйленді. Олардың алты баласы болды – үш ұл және үш қыз. Bear Lake аймағында тұрғанда Кимбалл үй миссионері ретінде қызмет етті, бұл қазіргі кездегі қауымдық миссионерлерге ұқсас болды.
left Chattanooga, Tennessee, with twenty seven elders assigned to the Southern States. There were all kinds of elders in the company—farmers, cowboys, few educated—a pretty hard looking crowd, and I was one of that kind. The elders preached, and talked, and sang, and advertised loudly their calling as preachers. I kept still for once in my life; I hardly opened my mouth. I saw a gentleman on the train. I can visualize that man now. I didn't know who he was. He knew we were a band of Mormon elders. The elders soon commenced a discussion and argument with the stranger, and before he got through they were in grave doubt about their message of salvation. He gave them a training that they never forgot. That man proved to be (LDS Mission) President B. H. Roberts. For the first year of his mission Kimball served in Virginia. Kimball served in a time of great persecution and some violence in the South. He was serving in the mission office in Chattanooga, as mission secretary, when three LDS elders were killed by a mob as they held services on Sunday, August 10, 1884. Although he developed a case of malaria, which troubled him for many years, Kimball remained active in the mission until his release in the spring of 1885. Kimball returned to ranching in the Bear Lake Valley and married Jennie Knowlton, a daughter of John Q. and Ellen Smith Knowlton. The couple had six children, three boys and three girls. While living in the Bear Lake area, Kimball served as a home missionary, somewhat like modern ward missionaries.
Жетпіс мүшесі ретінде қызмет ету
1892 жылы, әлі миссионерлік президенттік қызметін атқарып жүрген кезінде, Кимболл жалпы билікке шақырылып, Жетідегендердің Бірінші Кеңесінің мүшесі болды. Ол өзінің жаңа лауазымын әкесінің ықпалымен байланыстырды: "Кейбіреулер адамның осы шіркеуде лауазымға аян арқылы жететінін айтады, ал енді біреулері – шабыт арқылы дейді, бірақ меніңше, ол туыстық байланыс арқылы іске асады. Егер мен Хебер К. Кимболлмен туыс болмасам, осы шіркеуде ештеңе болмас едім." Оның бұл "халықтық" стильде сөйлеуі ақыл-ойының тереңдігімен және руханилықпен үйлесім тапқандықтан, соңғы күндердің қасиеттілері оның конференциялардағы сөздерін тыңдау үшін шалқарып келетін. "Дж. Алтын" туралы әңгімелер ЛДС шіркеуінің мүшелері арасында фольклордың бір түріне айналды. Ең танымал әңгімелердің бірінде ЛДС шіркеуінің президенті Грант Кимболлға "таза" радио сөйлеуін жазып, оны оқуға бұйрық береді. Бірақ эфирде Гранттың қолжазуын оқи алмаған Кимболл ақырында: "Хебер, мен бұл дұрыс емес нәрсені оқи алмаймын!" – деп бәңгілік тартты. Мұндай әңгімелердің көпшілігі шындықтан алыс. 1933 жылы Б. Х. Робертс қайтыс болғаннан кейін Кимболл Жетідегендердің аға президенті болды. Ол 1938 жылы 85 жасында Ренодан шығысқа қарай 80 шақырым жерде, Невада шөлінде болған автокөлік апатында қаза тапқан кезде де осы лауазымда болды. Ол Солт-Лейк-Сити зиратында жерленді.
quote|Some people say a person receives a position in this church through revelation, and others say they get it through inspiration, but I say they get it through relation. If I hadn't been related to Heber C. Kimball I wouldn't have been a damn thing in this church. This "folksy" style was backed by intelligence and deep spirituality, and Latter day Saints would travel long distances to hear him speak at conferences. "J. Golden" stories have become a type of folklore for members of the LDS Church. One of the best known has LDS Church president Grant writing a "clean" radio speech for Kimball and ordering him to read it. However, once on the air, Kimball struggled with Grant's handwriting and finally exclaimed, Hell, Heber, I can't read this damn thing. Most of these stories are apocryphal. Following the death of B. H. Roberts in 1933, Kimball became the senior President of the Seventy. He still held this position when he was killed in 1938, at the age of eighty five, in a single vehicle automobile accident in the Nevada desert 50 mile (80 km) east of Reno. He was buried at Salt Lake City Cemetery.