Кіріспе
Эдвард Джордж Хони (18 қыркүйек 1885 – 25 тамыз 1922) – австралиялық журналист. Ол 1919 жылғы мамыр айында Лондон газетіне жазған хатында бес минуттық үнсіздік ұсынысын білдірген. Австралия үкіметі оны осы дәстүрдің бастамашысы деп ресми түрде мойындайды, бұл дәстүр Соғыс тоқтаған күні (қазіргі Еске алу күні) мерекесінде сақталады. Алайда, оны растайтын түпнұсқалық деректер табылмады, ал Австралиядан тыс көптеген дереккөздер осы идеяның авторы Сэр Перси Фицпатрик екенін көрсетеді. Хонидің 1918 жылғы 14 мамырда Кейптаунда қолданысқа енген осы тәжірибе туралы білген-білмегені белгісіз.
Edward George Honey (18 September 1885 – 25 August 1922) was an Australian journalist who suggested the idea of five minutes of silence in a letter to a London newspaper in May 1919, about 6 months before the first observance of the Two minute silence in London. The Australian government officially credits him with being the originator of this tradition, observed on Armistice Day (now known as Remembrance Day), but no original sources from that time have been found to confirm this, and most non Australian sources attribute its origin to Sir Percy FitzPatrick. It is not known whether Honey was aware of the practice started in Cape Town on 14 May 1918, nearly a year earlier.
Отбасы
Эдвард Хони мен Мэри Хониның ұлы, Эдвард Джордж Хони 1885 жылдың 18 қыркүйегінде Мельбурн қаласындағы Эльстернуик ауданында дүниеге келді. Эдвард ағасы Мельбурн қаласындағы 31 Квин-стрит мекенжайындағы делдалдық агенттік басқарды. Оның жалғыз інісі Уильям Генри Хони (1879–1959) – автор және баспагер (W. H. Honey Publishing Co., Маргарет-стрит, Сидней), сонымен қатар жарнама саласында да жұмыс істеді. Оның үш әпкесінің бірі – талантты және сәтті суретші Констанс Уинифред Хони. Design & Art Australia Online мәліметінше,
Білім
Үлкен ағасы Уильям сияқты, Хони Каулфилд грамматикалық мектебінде білім алды, ол 1895 жылдан бастап, 10 жасында оқуға түсті.
Журналистік мансап
1904 жылдың басында, 18 жасында Хони Жаңа Зеландияның Палмерстон-Норт қаласында банкротқа ұшыраған "Спектр" атты шағын журналдың тең иесі болды. Содан кейін ол бір газетте журналист болып жұмыс істеді, бірақ ол да жабылды. Ол Австралияға оралып, Квинслендте әкесіне жаңа клиенттер тартуға көмектесті, бірақ нәтиже болмады. Ол Мельбурнға қайтып, біраз уақыт "The Argus" газетінде жұмыс істеді. 1909 жылы Лондонға көшіп, "Daily Mail" газетінде жұмыс істеді. Денсаулығы нашарлағандықтан, көп апта ауруханада жатқаннан кейін, газет иесі Лорд Нортклифф оны Уорвикширдегі сауықтыру орталығына (гидро) емделуге жіберді. Бірақ, ол сонда бармас бұрын, келесі күні Эпсомдағы жарыстарға барды, онда басқа журналистер оны көріп қалды. Лондонға оралғанда оның еңбекақысы мен жұмыстан босату туралы бұйрығы дайын тұрды. 1911 жылғы халық санағында ол 26 жасында Коцволдс аймағындағы Буртон-он-Уотердегі қонақүйге тұрып жазылған, мамандығы – "автор-журналист" деп көрсетілген. 1914 жылдың соңында Лондонның белгілі редакторларының бірінен соғыс тілшісі болып жұмыс істеу мүмкіндігінен айырылған, себебі оның әйелі оны "Флит-стриттегі әдеттегі орналасқан жерлерінің бәрінде де" таба алмады. Хони өмірбаянын Эдвард Джордж деген псевдониммен жариялады.
Әскери қызмет
1915 жылы 16 сәуірде Миддлсекс полкіне кеңсе қызметкері ретінде жазылды. Ол шетелге жіберілмеді және 1916 жылы 17 сәуірде 392-параграф, XXV (қызмет қажет емес) негізімен әскерден босатылды.
Өлім
Хань 1922 жылы 25 тамызда 36 жасында Маунт-Вернон ауруханасында қайтыс болды. Ол Солтүстік-Батыс Лондондағы Нортвуд қорымындағы "B бөлімінде" жерленді. Оның өмірі мен екі минуттық үнсіздікті қалыптастырудағы рөлін еске түсіретін кішкентай мыс тақташа орнатылған. 1937 жылы оның жесірі бір журналистке күйеуінің қайтысынан кейін мүлдем қаражаты қалмағанын хабарлады. 1965 жылы Эрик Хардинг Хониге ескерткіш қойды. Оны 1965 жылғы 7 мамырда Мельбурн қаласының мэрі Лео Кертис ашты.
Ақпарат көздерінің қайшылықтары
Австралия үкіметі Хонидің идеяны алғаш рет қоғамдық кеңістікте көтергенін ресми түрде мойындағанымен, Жордж V 1920 жылы Фицпатрикке екі минуттық үнсіздік туралы қосқан үлесі үшін ресми түрде алғыс айтты. 1925 жылы Австралия газеттеріне жазылған хатта Хони 1912 жылы «Мэн» кемесі суға батқан кезде АҚШ-та байқалған үнсіздіктерден шабыттанған болуы мүмкін екені айтылады. Мектептің 1931 жылғы алтын мерейтойлық басылымында: Эрик Хардингтің 1965 жылы Хониге орнатылған ескерткішті қолдау мақсатында жазған кітапшасында бұрын да үнсіздіктер өткізілгені мойындалады (Эдуард патшаның қайтысымен байланысты, Оңтүстік Африкада «соғыс одақтастар үшін қиын жүргенде», Австралияда қаза тапқан шахтерлерге арналған рәсімдер, АҚШ-та «Мэн» кемесі суға батқанда және тағы басқалар), бірақ оның сөзімен айтқанда, «Хонидің ұсынысының ерекшелігі сол, тарихта алғаш рет жеңіс, осы жеңіске қол жеткізу үшін өмірін және денсаулығын құрбан еткендерге арналған құрметті мереке ретінде тойланды». Хардинг сондай-ақ, жан-жақты зерттеулерге қарамастан, Хонидің Букингем сарайындағы кез келген репетицияға қатысқанына ешқандай дәлел табылмай, Хонидің хаты ескеру дәстүрінің қабылдануына ықпал еткенін көрсететін ресми хабарламаның да ешқандай жазбасы табылмағанын мойындайды. Бір ғана «дәлел» – хат Патшаға ресми түрде жүгінуден бірнеше ай бұрын жазылған. Алайда ол «Сэр Персидің мәселені ресми түрде көтергені үшін танылуға құқығы, Хонидің ұсынысты бірінші жасағандығы үшін танылуға құқығын ешқандай жағдайда жоққа шығармайды» деп жазады. Дегенмен, Хонидің әйелі (ол оны «Милли» деп атаған), оның досы М. Ф. Орфордтың 1961 жылғы мақаласында баяндалғандай, ол «Үнсіздік сақтау кезінде ешқашан көшеге шықпаған, ал алғашқы екі минуттық үнсіздік туралы Букингем сарайынан бұйрық шыққанда ғана естіген». Shrine зерттеушісінің мақаласында бұл туралы Хонидің емес, Фицпатриктің Кап Таун мэрінің тәжірибесіне негізделген үнсіздікті ойлап тапқаны айтылады.
Eric Harding's booklet written in support of the monument to Honey erected in 1965 acknowledges that other silences had been held before (upon the death of King Edward, the silences in South Africa "when the war was going badly for the Allies", ceremonies in Australia for lost miners, in the US when the Maine was sunk, amongst others), but in his words "the originality of Honey's suggestion is based on the fact that this was the first time in history that a victory had been celebrated as a tribute to those who sacrificed their lives and their health to make the victory possible". Harding also acknowledges that, despite extensive research, no evidence of Honey's attendance at any rehearsal at Buckingham Palace, nor any record of an official communication mentioning Honey's letter having played a part in the adoption of the remembrance tradition, could be found, and that the only "proof" was that the letter preceded the formal approach to the King by several months. However he also writes that "Sir Percy's right to recognition for bringing the matter to official notice does not detract in any way from Honey's right to recognition as the first to make the suggestion." However, Honey's wife (whom he called "Millie"), as reported by her friend M. F. Orford's 1961 article, states that he "never went out into the streets near the crowds at any time during the observance of the Silence ”, and they only heard about the observance of the first Two Minutes' Silence when the order was announced by Buckingham Palace. as recorded in an article written by a Shrine researcher, that the Silence had not in fact been invented by Honey, but by Fitzpatrick based on the Cape Town Mayor's practice.