Глэдис Бентли (1907-1960) – американская блюз-певица, пианистка эпохи Гарлемского Ренессанса. Известна как лесбиянка, кроссдрессер и яркая исполнительница. Блюз, Гарлем.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық блюз әншісі (1907–1960)
American blues singer (1907–1960)
Глэдис Альберта Бентли (12 тамыз 1907 – 18 қаңтар 1960) – Гарлем Ренессансы дәуіріндегі американдық блюз әншісі, пианист және артист. Оның мансабы 1920 жылдары Нью-Йорктегі белгілі гей спикизиі Гарри Хансберридің Clam House-ында қара, лесбиян және киім ауыстырып ойнайтын артист ретінде сахнаға шыққанда өркендеді. Ол 1930 жылдардың басында Харлемдегі Убанги клубында жетекші әнші болды, онда оған трансвеститтер тобы сүйемелдеді. Ол ер адамдардың киімдерін киіп (оның ішінде ерекше құйрық пальтосы мен цилиндр шапаны), пианинода ойнап, сол заманғы танымал әндерге өзінің ұстамсыз мәтіндерін терең, қарқыраған дауыста орындады және залдан көрермендерге көз көрсетіп, әйелдерге сүйкелестік білдірді. Харлемдегі спикизилердің құлдырауымен, тиым салу алынғаннан кейін ол Оңтүстік Калифорнияға көшіп, онда "Американың ең ұлы Сепия пианиношысы" және "Жасыраған әндердің қоңыр бомбасы" деп танылды. Ол еркек киім кигені үшін жиі мазаланды. Ол музыкалық мансабын жалғастыруға тырысты, бірақ бұрынғы жетістіктеріне жете алмады. Бентли мансабының басында ашық лесбиян болған, бірақ Маккарти дәуірінде ол көйлек киіп, үйленді және әйел гормондары қабылдау арқылы "емделгенін" мәлімдеді.
Gladys Alberta Bentley (August 12, 1907 – January 18, 1960) was an American blues singer, pianist, and entertainer during the Harlem Renaissance. Her career skyrocketed when she appeared at Harry Hansberry's Clam House, a well known gay speakeasy in New York in the 1920s, as a black, lesbian, cross dressing performer. She headlined in the early 1930s at Harlem's Ubangi Club, where she was backed up by a chorus line of drag queens. She dressed in men's clothes (including a signature tail coat and top hat), played piano, and sang her own raunchy lyrics to popular tunes of the day in a deep, growling voice while flirting with women in the audience. On the decline of the Harlem speakeasies with the repeal of Prohibition, she relocated to southern California, where she was billed as "America's Greatest Sepia Piano Player" and the "Brown Bomber of Sophisticated Songs". She was frequently harassed for wearing men's clothing. She tried to continue her musical career but did not achieve as much success as she had had in the past. Bentley was openly lesbian early in her career, but during the McCarthy Era she started wearing dresses and married, claiming to have been "cured" by taking female hormones.
Ерте өмір
Бентли 1907 жылдың 12 тамызында Пенсильвания штатының Филадельфия қаласында, америкалық Джордж Л. Бентли мен оның Тринидадтан келген әйелі Мэри Моттың қызы болып дүниеге келді. Бентли "Эбони" журналындағы мақаласында өсіп келе жатқан кезіндегі үй ішіндегі қиындықтар мен өзі мен анасы арасындағы қарым-қатынас туралы жазды. Ол Солтүстік Филадельфиядағы 1012 W. Евклид даңғылында тұратын, төмен кірісті отбасының төрт баласының үлкені болды және әрқашан өзін қаламаған немесе қабылдамаған сезінетін. Себебі анасы оның ұл болып тууына қатты ниеттенген: "Анама қыз туғанын айтқанда, ол маған тиіспеуге тырысты. Тіпті мені емшектен де тартты, сондықтан әжем мені 6 ай бойы сүттен өсірді, содан кейін ғана анамды өз баласына күтім жасауға көндірді". Ол өзін қабылдамау сезімінен өскендігінің өзінің мінез-құлқына әсер еткеніне сенді; ол ешқашан ер адамның өзіне қол тигізуін қаламады, ағаларын жек көрді, ұлдардың киімдерін киді және бастауыш мектептегі бір әйел мұғаліміне ғашық болды.
Bentley was born August 12, 1907, in Philadelphia, Pennsylvania, the daughter of George L. Bentley, an American, and his wife, Mary Mote, a Trinidadian. In Bentley's Ebony article, she wrote about trouble in the home as she was growing up and the relationship between her and her mother. She was the eldest of four children in a low income family living at 1012 W. Euclid Ave. in North Philadelphia and always felt unwanted or rejected because her mother desperately wanted her to have been born a boy: "When they told my mother she had given birth to a girl, she refused to touch me. She wouldn't even nurse me and my grandmother had to raise me for 6 months on a bottle before they could persuade my mother to take care of her own baby." She believed that growing up feeling rejected shaped her behavior; she never wanted a man to touch her, hated her brothers, wore boys' clothes, and had a crush on one of her female teachers in elementary school.
Киім таңдау
Бентли Ebony журналына берген сұхбатында: "Мен басқаша туылған сияқтымын. Мен өзімді сондаймын деп ойладым". Бентли ерте жасынан-ақ гендерлік нормаларға және әйелдікке қарсы шықты. Ол жиырмасыншы ғасырдың басындағы нәзік және жіңішке сұлулық идеалына сай келмеді, көбінесе киім мен блузканың орнына ағасының костюмін кигенді жақтырды. Жыныстық сәйкестігінің болмауы салдарынан сыныптастары оны мазақтап, отбасы мен достары жиі мазалады. Бентли бастауыш мектептегі әйел мұғалімдері туралы армандап, құмар болғанын еске алды, бірақ осы сезімдерін өмірінің кейінгі кезеңінде ғана түсінді. Бентлидің мінез-құлқы қалыпты емес және "ханымға жат" деп есептелді, сондықтан оның отбасы оны жағдайын түзету үшін дәрігерлерге апарды. Кейінірек психиатрлар Бентлидің гетеронормативтік емес мінез-құлқын "ауыр әлеуметтік бейімдемеушілік" деп атады. Өзін қабылдамауы және отбасының оны өзгермей қабылдамауынан Бентли 16 жасында үйден қашып, Нью-Йорк қаласында жаңа өмірін бастады. 16 жасында оған пианист қажет болды. Сонда ол ерлер киімінде өнер көрсетуді бастады ("ақ толық көйлек, қатты жаға, кішкентай галстук, оксфорд аяқ киім, қысқа Этон жакеттері және тік кесілген шаш"), Ол ел бойынша гастрольдік сапарлар жасады, Кливленд, Питтсбург, Чикаго және Голливуд секілді қалаларда болды, онда оны Сезар Ромеро, Хью Герберт, Кэри Грант, Барбара Стэнвик және басқа да танымал тұлғалар жақсы көретін. Бентли пианинода ойнау, ән айту және көңіл көтеру саласында зор талант иесі болды. Оның қойылымдары "комедиялық, тәтті және ашық" болды, көбінесе әйел достары туралы әңгімелер айтатын, сондай-ақ көрермендердегі әйелдерге флирт жасады. Ол көбінесе блюз бен сол кездегі танымал әндердің пародийларын орындады: "жоғары" сыныптық бейнелерді "төмен" сыныптық әзіл-қалжыңмен мазақтап, жыныстық қуатты "қара" блюз элементтерін қарапайым, романтикалық "ақ" балладаларға қолданды, бұл екі музыкалық стильдің арасында мәдени қақтығыс тудырды". Бентли танымал әндерді алып, оларға ашық мағына бере білуімен танымал болды. Ол дауыспен қатты ән шырқады, оның дауысы терең және құлшынды болды, кейде мұңлы әсер мен горнның дыбысын еліктеді. 1928 жылдың тамызында ол Okeh Records компаниясымен келісімшарт жасады және келесі жылға дейін, 1929 жылға дейін сегіз әнді жазды. 1930 жылы ол Виктор үшін Washboard Serenaders тобымен бір әнді жазды, кейін Excelsior және Flame лейблдері үшін жазды. Оның дауысының диапазоны кең болды, оны оның жазбаларынан естуге болады. Ол көбінесе терең, төменгі диапазонды ән шырқады, бірақ сонымен қатар жоғары ноталарға да жете алды. Бентлидің қойылымдары қара, ақ, гей және гетеросексуал көрермендерге бірдей ұнады, және көптеген танымал тұлғалар оның шоуларына қатысты. Лэнгстон Хьюз Бентлидің мансаптық табысының басталуына байланысты реакциясын жазды:
In an interview with Ebony magazine, Bentley stated that "It seems I was born different. At least, I always thought I was." From an early age, Bentley defied gender normative behaviors and femininity. She did not match the early twentieth century beauty ideal of being slender and boyish, and she preferred to wear her brother's suits instead of dresses or blouses. As a result of her lack of gender conformity, she was teased by her classmates and often ostracized by her family and peers. Bentley recalled dreaming and being infatuated with her primary school female teachers but did not understand those feelings until later on in her life. Bentley's behavior was seen as abnormal and "unladylike" which led to her family sending her to doctors to fix Bentley's desires. Later psychiatrists would coin Bentley's non heteronormative behavior as "extreme social maladjustment." Due to her inability to feel conformable and her family's inability to accept her as she was, Bentley ran away from home at the age of 16 to begin her life in New York City. at the age of 16. needed a male pianist. This is when she began performing in men's attire ("white full dress shirts, stiff collars, small bow ties, oxfords, short Eton jackets, and hair cut straight back"), She toured the country, some destinations being Cleveland, Pittsburgh, Chicago, and Hollywood, where she was well liked by Cesar Romero, Hugh Herbert, Cary Grant, Barbara Stanwyck, and other celebrities. Bentley had great talent as a piano player, singer, and entertainer. Her performances were "comical, sweet and risqué" and, through innuendo or more literally, about her female lovers, and she flirted with women in the audience. She mostly played the blues and parodies of popular songs of the time: "mocking 'high' class imagery with 'low' class humor, she applied aspects of the sexually charged 'black' blues to demure, romantic 'white' ballads, creating a culture clash between these two music forms". Bentley was known for taking popular songs and putting a promiscuous spin on them. She sang loud, and her vocal style was deep and booming, sometimes using a growling effect and imitations of a horn. In August 1928, she signed with Okeh Records company and recorded eight sides over the course of the next year up until 1929. In 1930 she recorded a side with the Washboard Serenaders for Victor, and later recorded for the Excelsior, and Flame labels. Her vocal range was wide, as can be heard in her recordings. She mostly sang in a deep, low range, but also reached high notes. Bentley's performances appealed to black, white, gay, and straight audiences alike, and many celebrities attended her shows. Langston Hughes recorded his reaction to the beginning of Bentley's career success:
Екі-үш таңғажайып жыл бойы мисс Бентли түн бойы пианинода ойнады, ноталар арасында тынығусыз, бір әнден екіншісіне ауысып, джунгли ырғағының күшті және үздіксіз соққысымен. Мисс Бентли музыкалық энергияның таңғажайып көрінісі болды – аяқтары еденді соққылап, саусақтары клавиатураны басып тұрған ірі, қараңғы, еркектік әйел. Өз ырғағымен жанданған африкалық мүсіннің тамаша бөлігі. Харлемдегі спикизилердің құлдырауымен, тыйым салудың жойылуымен ол Оңтүстік Калифорнияға көшіп барды, онда ол "Американың ең ұлы Сепия пианиношысы" және "Көрілі әндердің қоңыр бомбашысы" деп аталды. Ол музыкалық мансабын бірнеше гей түнгі клубтарында ойнап жалғастыруға тырысты, бірақ бұрынғыдай жетістікке жете алмады. Уақыт өте келе және федералды заңдар өзгерген сайын, Бентлиге ерлер киімінде өнер көрсетуге рұқсат беру үшін арнайы рұқсаттар алу қажет болды. Ол ерлер киімі кигені үшін жиі мазаланды. Ол Атлантик-Ситиде ақ әйелге үйленгенін айтты. Бентли карьерасының басында ашық лесбиянка болған, бірақ Маккарти дәуірінде ол киім киіп, 1952 жылы Калифорния штатының Санта-Барбара қаласында азаматтық рәсімде 28 жастағы Чарльз Робертспен (онымен кездескеннен кейін бес ай ішінде) үйленді. Кейіннен Робертс олар ешқашан үйленбегенін мойындады. 1958 жылдың 15 мамырында ол You Bet Your Life бағдарламасына қатысушы ретінде қатысып, "Them There Eyes" әнін орындаған кезде алып барушы Граучо Маркспен әңгімелесті. Бентли сондай-ақ дін қызметкері болу үшін оқыды, әйелдер гормондарын қабылдап, "емделгенін" айтты. Гомосексуализмге деген "емдеу" жолын сипаттау үшін ол "Мен қайтадан әйелмін" атты эссе жазды, онда ол операция жасағанын және оның "өмірін қайтадан өзгертетінін" мәлімдеді.
For two or three amazing years, Miss Bentley sat, and played piano all night long with scarcely a break between the notes, sliding from one song to another, with a powerful and continuous underbeat of jungle rhythm. Miss Bentley was an amazing exhibition of musical energy – a large, dark, masculine lady, whose feet pounded the floor while her fingers pounded the keyboard – a perfect piece of African sculpture, animated by her own rhythm. On the decline of the Harlem speakeasies with the repeal of Prohibition, she relocated to southern California, where she was billed as "America's Greatest Sepia Piano Player" and the "Brown Bomber of Sophisticated Songs". She tried to continue her musical career by playing in a number of gay nightspots but did not achieve as much success as she had had in the past. As times progressed and federal laws continued to change, there became a point where Bentley had to carry special permits to allow her to perform in men's clothing. She was frequently harassed for wearing men's clothing. She claimed that she had married a white woman in Atlantic City. Bentley was openly lesbian early in her career, but during the McCarthy Era, she started wearing dresses and married (within five months of meeting) Charles Roberts, age 28, a cook, in a civil ceremony in Santa Barbara, California, in 1952. Roberts later denied that they had ever married. On May 15, 1958, she appeared as a contestant on You Bet Your Life, engaging in discussion with host Groucho Marx before accompanying herself on piano as she sang "Them There Eyes". Bentley also studied to be a minister, claiming to have been "cured" by taking female hormones. In an effort to describe her supposed "cure" for homosexuality she wrote an essay, "I Am a Woman Again", for Ebony magazine in which she stated she had undergone an operation, which "helped change her life again".
Құқықтық күрес
1933 жылы Бентли Гарри Хансберри мен Нат Пейлинмен Жоғарғы сотта дауласты. Хансберри мен Пейлин Бентлиге оның мюзиклін Бродвейге көшіруіне тыйым салу үшін сотқа шақырып алды. Хансберри клубтың Бентлидің табысының арқасында дамығанын және Бентли мен оның ұстамсыз әндері бойынша бес жылдық келісімшарты бар екенін мәлімдеді. Екеуі Бентлидің клуб жақсы қызмет ете бастағанда оларды қараусыз қалдырғанын және одан қаржылық пайда көре алатын басқа мүмкіндіктерді іздегенін айтты. Сол жылы ол заңдық қиындықтарға қарамастан, өнерін Бродвейге көшіруге тырысты. Бірақ ол жерде оның ұстамсыз өнерлеріне көп шағым түсті, соның салдарынан полиция оның өнер көрсететін орындарының есіктерін жапты. Бродвейде өнерін көрсетуге мүмкіндік таппағаннан кейін, 1934 жылы ол Гарлемге қайта оралуға мәжбүр болды. Ол 1937 жылы жабылатынша үш жыл бойы Убанги клубында өнер көрсетті.
In 1933, Bentley found herself in the middle of a Supreme Court battle with Harry Hansberry and Nat Palein. Hansberry and Palein sued Bentley to prohibit her from taking her musical to the Broadway division. Hansberry insisted that the club had been built around the popularity of Bentley's success and that he owned a five year contract over Bentley and her raunchy songs. The duo insisted that Bentley left them high and dry at the rise of the club and wanted to pursue other interests that she could financially benefit from. The same year, she attempted to move her act to Broadway, despite legal issues. There she received many complaints about her raunchy performances which resulted in the police locking up the doors of places she performed. Unable to express her talent on Broadway, she was forced to move back to Harlem in 1934, where she then played at the Ubangi Club for three years before it closed in 1937.
Жеке өмір және өлім
1930 жылы Бентли Беатрис Роберт есімді әйелмен бірге өмір сүрді. 1931 жылы Бентли Нью-Джерсиде азаматтық рәсіммен, жеке басы белгісіз ақ әйелмен ресми одақ құрды. Бентли Лос-Анджелеске көшкеннен кейін, 1952 жылы қайтыс болған Дж.Т. Гибсонға үйленді деген қауесет бар, сол жылы ол Лос-Анджелесте аспаз болған Чарльз Робертске үйленді; олар Санта-Барбарада, Калифорнияда үйленді және Мексикада бал айына шықты. Бентли 1960 жылдың 18 қаңтарында Лос-Анджелестегі үйінде күтпеген жерден пневмониядан 52 жасында қайтыс болды. Бастапқыда бұл "азиялық тұмау" деп есептелген, бірақ кейін "пневмония" деп қойылды. Ол қайтыс болған кезде шіркеу ісіне белсенді қатысып, ресми қағаздары болмаса да, дін қызметкері болып тағайындалған болатын. Ол Калифорния штатының Карсон қаласындағы Линкольн ескерткіш паркінде анасының қасына жерленген.
In 1930, Bentley lived with a woman named Beatrice Robert. In 1931, Bentley had a civil ceremony in New Jersey, in a public union with a white woman whose identity is unknown. When Bentley relocated to Los Angeles, she allegedly married J. T. Gibson, who died in 1952, the same year in which she married Charles Roberts, a cook in Los Angeles; they were married in Santa Barbara, California, went on a honeymoon in Mexico. Bentley died of pneumonia unexpectedly at her home in Los Angeles on January 18, 1960, aged 52. It was initially believed to be the "Asian flu" but later turned into "pneumonia". At the time of her death, she had been more involved in the church and had just been ordained as a minister despite never getting her official paperwork. She is buried beside her mother at Lincoln Memorial Park in Carson, California.