Роберт Браган: 73 жылдық бейсбол мансабы

Кіріспе

Американдық бейсболшы және менеджер (1917–2010)

Роберт Рэндалл Браган (30 қазан 1917 – 21 қаңтар 2010) – американдық шортстоп, қақпашы, менеджер және бапкер, сондай-ақ Бас лига бейсболындағы ықпалды кіші лига басшысы. Оның кәсіби бейсбол мансабы 73 жылды қамтиды, 1937 жылы D класындағы Алабама–Флорида лигасындағы ойыншы ретіндегі алғашқы маусымынан бастап, өмірінің соңғы толық жылы болған 2009 жылға дейін Техас Рейнджерс ұйымының кеңесшісі тізімінде болды. Браган 1940 жылдары Филадельфия Филлиз және Бруклин Доджерс командаларында сегіз маусым ойнады, содан кейін 1950 және 1960 жылдары Питтсбург Пайрэтс, Кливленд Индианс және Милуоки Брэйвз командаларын басқарды. Ол Куба лигасында да бас бапкер болып, Альмендарес командасын екі мәрте чемпиондыққа жеткізді. 2005 жылдың 16 тамызында Браган тәуелсіз Орталық лиганың Форт-Уорт Кэтс командасын бір ойынға басқару үшін форма киді, осылайша ол 87 жас, тоғыз ай және 16 күндік жасында кәсіби бейсбол тарихындағы ең егде жастағы менеджер атанды, Филадельфия Атлетикс командасының 1901 жылдан 1950 жылға дейінгі менеджері және бөлік иесі Конни Макты бір аптамен басып өтті. Әзілге құмар және жаңашыл ретінде танылған, сондай-ақ төрешілерді ашуландыратын Браган "қайта оралуының" үшінші иннингінде алаңнан шығарылды, осылайша ол кәсіби бейсбол ойынынан алаңнан шығарылған ең егде жастағы адам атанды. Браган 2010 жылдың 21 қаңтарында Форт-Уорт қаласындағы үйінде жүрек талмасынан қайтыс болды.

Ойыншы және алаң жетекшісі

Өзінің бас бапкерлік мансабында Браган 49 жасқа толғаннан кейін бірде-бір ойынды басқарған жоқ. Ол Питтсбург Пайретс (1956–57), Кливленд Индианс (1958), Милуоки / Атланта Брейвз (1963–66) командаларын басқарды, әр жолы соңғы маусымының ортасында жұмыстан шығарылды. Кливлендте ол жұмыстан босатылғанға дейін алғашқы маусымында барлығы 67 ойын өткізді – бұл команда тарихындағы ең қысқа бас бапкерлік кезең еді. Оның үлкен лигадағы жеңіс-жеңіліс көрсеткіші .500-ден төмен болды: 443–478 (.481). Браган «Брейвз» командасының Милуокиден Атлантаға көшкен кезеңіндегі басты тұлғасы болды. Ол сонымен қатар Лос-Анджелес Доджерс және Хьюстон Колт .45s командаларының бас бапкері болды. Үлкен лигада үлкен жетістікке жете алмаса да, Браган кіші лигадағы бас бапкер ретінде жоғары құрметке ие болды, 1948 және 1949 жылдары Форт-Уорт командасымен екі еселенген Техас лигасында, ал 1953 жылы Ашық сыныптамалық Тынық мұхиты жағалау лигасының Голливуд жұлдыздарымен чемпиондық жеңіп алды. Оны төреші алаңнан қуғанда, оның әлі де дауласып жатқан суреті сол кезде «Life» журналында жарияланды. Бейсбол Даңқының мүшесі Дик Уильямс, 1948–1950 жылдары Форт-Уортта Браган үшін ойнаған, 2008 жылы Куперстаундағы кіріспе сөйлесінде Браганды жоғары бағалады және өзінің автобиографиясында былай деп жазды: «Менің барлық [бас бапкерлік] көрсеткіштерімнің астында «Бобби Браганды қараңыз» деп жазылуы керек. Өйткені менің жеңістерімнің бір бөлігі оған тиесілі». Браган Алабама штатының Бирмингем қаласында дүниеге келген. Кіші лигада үш жыл ойнағаннан кейін, ол 1940–1944 және 1947–1948 жылдары жеті жылдық бас лигалық карьерасын Филадельфия Филлиз командасының шортстопы ретінде бастады, бірақ Бруклин Доджерспен алғашқы маусымында қалай ұстауға болатынын үйренді және көптеген ойындарда Доджерс командасының қосалқы ұстаушысы болды. 5 фут (2 метр) бойындағы және оң қолды соққышы Браган 597 ойында 456 соққымен және 15 голмен .240 көрсеткішін берді. Браган 1945–1946 жылдары әскери қызметтен өтті. Ол АҚШ армиясында лейтенант болып тағайындалды және Грузия штатындағы Уилер лагерінде орналасты. Әлем сериясындағы жалғыз қатысуында, 1947 жылы Нью-Йорк Янкилеріне қарсы, ол 6-ойында резервтік соққышы ретінде пайда болды; ойын беске теңескен алтыншы айналымда Ралф Бранканың орнына соққы беріп, Янкилердің резервтік шабуылшысы Джо Пейджтен екі базалық соққы жасап, Карл Фуриллоны жеңіс голымен жеткізді. Браганның соққысы оған күзгі классикадағы карьералық орташа есебінен 1,000-ға жетті.

During his Major League managerial career, Bragan never skippered a game past his 49th birthday. He managed the Pittsburgh Pirates (1956–57), Cleveland Indians (1958), and Milwaukee / Atlanta Braves (1963–66), each time getting fired in the mid season of his final campaign. In Cleveland, he lasted a total of only 67 games of his maiden season before his dismissal—at the time of his firing, his was the shortest managerial stint in team history. His career big league managerial won–lost record was below .500: 443–478 (.481). He was the Braves' pilot during the transitional period when they relocated from Milwaukee to Atlanta. Bragan also was a Major League coach for the Los Angeles Dodgers and Houston Colt .45s
Despite his lack of success in the majors, Bragan was highly respected as a minor league manager, winning championships in 1948 and 1949 with Fort Worth of the Double A Texas League during a successful 4 year run, and with the 1953 Hollywood Stars of the Open Classification Pacific Coast League. A photograph of Bragan lying at the feet of an umpire who had ejected him, still arguing, was published in Life magazine at the time. Baseball Hall of Fame manager Dick Williams, who played for Bragan at Fort Worth from 1948 to 1950, lauded Bragan in his Cooperstown induction speech in 2008, and wrote, in his autobiography: "There should be a note under every one of my [managerial] records that says 'See Bobby Bragan.' Because a bit of every one of my wins belongs to him." Bragan was born in Birmingham, Alabama. After three years of minor league seasoning, he began his seven year (1940–44; 1947–48) Major League playing career as a shortstop for the Philadelphia Phillies, but by , his first season with the Brooklyn Dodgers, he had learned how to catch and was for the most part a backup receiver for the Dodgers for the remainder of his MLB playing days. A right handed batter listed as 5 feet (2 m) tall and , Bragan hit .240 in 597 games, with 456 hits and 15 career home runs. Bragan missed the 1945–46 seasons performing military service. He was commissioned a lieutenant in the United States Army and was stationed at Camp Wheeler, Georgia. In his only World Series appearance, in 1947 against the New York Yankees, he appeared in Game 6 as a pinch hitter; batting for Ralph Branca in the sixth inning with the game tied at five all, he doubled off Yankee relief pitcher Joe Page to drive home Carl Furillo with the eventual winning run. Bragan's hit gave him a perfect 1.000 career batting average in Fall Classic play.

Бранч Рикидің ықпалы

Браганды 1948 жылы Форт-Уорт қаласында тәжірибесіз жас менеджер ретінде жұмысқа алған, Даңқ залының кеңсе басшысы Бранч Рикки тәрбиелеген. Ол кезде 30 жастағы Браган 1948 жылғы маусымды «Доджерс» командасымен бастаған, бірақ сирек ойнаған, 27 маусымға дейін бар болғаны тоғыз ойынға (екі ойынды бастаған) қатысып, он екі рет соққыдан екі рет ғана нұсқау алған. Рикки кіші жастағы жұлдыз Рой Кампанеллаға орын ашу үшін Браганға Форт-Уэрт командасын басқару жұмысын ұсынды; ол 1948 жылдың шілдесінде басшылыққа келді және 1952 жылға дейін «Мысықтар» командасымен бірге болды. Содан кейін, 1953 жылы Рикки, қазір «Питтсбург» кеңсесіне жетекшілік ететін, Браганды Голливудке және «Пираттар» ұйымына әкелді. Браган Джеки Робинсонның үлкен лигаға дебют жасағаннан кейін «Доджерс» командасының түс шекарасын бұзғаны үшін Риккимен келіспеген. Браган – сол кездегі «Доджерс» командасының екінші қақпашысы – Робинсонның қатысуына қарсы петицияға қол қойған ақ түсті ойыншылардың бірі болды. Ол тіпті Рикиден оны басқа командаға сатуды сұрады. Бірақ Браган тез арада ойыннан бас тартты. «Бір рет сапардан кейін Джекидің адам және ойыншы ретіндегі сапасын көрдім», - деді Браган 2005 жылы MLB сайтына берген сұхбатында. «Рики мырзаға ойымды өзгерткенімді айттым және Джеки Робинсонмен бір командада ойнауға мен үшін үлкен мәртебе болды». 1965 жылы Риккидің жерлеу рәсіміне қатысқан Браган, «Бранч Рики мені жақсырақ адам етті» деген себеппен оған қатысуға шешім қабылдағанын айтты. Менеджер ретінде Браган «түс айырмайтындық» репутациясын қалыптастырды. «Доджерс» командасының «Трипл А» лигасындағы «Спокан Индианс» командасын басқарған кезде ол жылдам афроамерикалық шортстоп Мори Уиллстің Үлкен лига жұлдызына айналуына үлкен үлес қосты. Уиллстің бейсбол карьерасы «Доджерс» командасының фермалық жүйесінде тоқтап қалған, бірақ ол Браганның басшылығымен екі қолмен соққы беруді үйренді. «Доджерс» командасының сол кездегі бас менеджері Баззи Баваси былай деді: «Бобби күніне алты рет телефон соғып, Уиллстің қалай екі қолмен соққы беруді үйренгенін және алаңда да, алаңнан тыс да керемет команда көшбасшысы болғанын, мен оны бірден шақырмасам, мен қаншалықты ақымақ екенімді айтатын». 1959 жылы «Спокан» командасымен 48 ойында .313 көрсеткіш жинағаннан кейін Уиллс маусым айында «Доджерс» командасына шақырылды және тұрақты шортстоп позициясын жеңіп алды. Ол 14 жылдық MLB мансабын қалыптастырды, үш әлем чемпионатына қатысты, жеті NL All-Star командасына кірді және 1962 жылы Ұлттық лиганың ең құнды ойыншысы атанды, сонымен қатар бір маусымда 104 ұрлықпен база ұрлау бойынша жаңа рекорд орнатты, Тай Коббтың 47 жылдық көрсеткішін бұзды. 1976 жылы жарық көрген «Бейсбол иелері» атты естелік кітабында «Доджерс» командасының көп жылғы атқарушы директоры Харольд Паррот 1963 жылы Браганды «Брейвс» командасына жұмысқа алу Риккидің «Доджерс» командасының иесі Уолтер О’Мэллидің менеджер Уолтер Алстонды Лео Дюрочермен ауыстыру жоспарын бұзу мақсатында жасалғанын айтты. Алстон Ұлттық лиганың байрағын жеңе алмағаны үшін қатты сынға ұшырады, бірақ О’Мэлли Дюрочерді жұмысқа алу туралы шешімді Алстон үшін қолайлы «жұмсақ қону орны» таба алса ғана қабылдады, өйткені ол тоғыз маусым бойы команданы басқарды және сол кезде үш NL туы мен екі әлем чемпионатын жеңіп алды. Иесі Милуокиді таңдады, ол бәсекелестіктен шығып бара жатқан және басқарушы бос орынды толтыру қажет болған команда ретінде Алстон үшін идеалды бағыт болды. Парроттың естеліктеріне сәйкес, Рики – сол кезде жартылай зейнеткерлікке шыққан, бірақ әлі де О’Мэллидің жауы – схеманы ашып, О’Мэллидің жоспары іске аспас бұрын Браган мен «Брейвс» командасының меншік иелері арасындағы келісімге қол жеткізді. Алстон Лос-Анджелестегі жұмысын сақтап, 1963 жылы «Доджерс» командасын үшінші Сериядағы жеңісімен әлем чемпионатына жеткізді; ол 1976 жылға дейін «Доджерс» командасын басқарды, тағы үш байрақ жеңіп алды және 1965 жылы төртінші және соңғы әлем чемпионатын жеңіп алды.

Bragan was a protégé of Branch Rickey, the Hall of Fame front office executive, who hired him as an unproven young manager at Fort Worth in 1948. Then 30 years old, Bragan had started the 1948 season with the Dodgers but played sparingly, getting into only nine games (starting two) through June 27, and collecting only two hits in a dozen at bats. When Rickey wanted to make room for Roy Campanella, who was starring in the minors, he offered Bragan the Fort Worth managerial job; he took over in July 1948, and remained with the Cats through 1952. Then, in 1953, Rickey, by now heading the Pittsburgh front office, brought Bragan to Hollywood and the Pirates' organization. Bragan had clashed with Rickey in over the Dodgers' breaking of the baseball color line after the big league debut of Jackie Robinson. Bragan—the Dodgers' second string catcher at the time—was one of a group of white players, largely from the American South, who signed a petition against Robinson's presence. He even asked Rickey to trade him. But Bragan quickly relented. "After just one road trip, I saw the quality of Jackie the man and the player", Bragan told MLB. com in 2005. "I told Mr. Rickey I had changed my mind and I was honored to be a teammate of Jackie Robinson." When Bragan attended Rickey's funeral in 1965, he stated he decided to attend because, "Branch Rickey made me a better man." As a manager, Bragan earned a reputation for "color blindedness." When he was the skipper of the Dodgers' Triple A Spokane Indians PCL farm club in , he played a pivotal role in helping Maury Wills, a speedy African American shortstop, rise to Major League stardom. Wills' baseball career had stalled in the Dodgers' farm system until he learned to switch hit under Bragan. Said the Dodgers' then general manager, Buzzie Bavasi, "Bobby would call six times a day and tell me over again how Wills had learned to switch hit and how he was a great team leader, off and on the field, and how I was absolutely nuts if I didn't bring him up right away." After batting .313 in 48 games with Spokane in 1959, Wills was promoted to the Dodgers in June and proceeded to win the regular shortstop job. He would fashion a 14 year MLB career, play on three world champions, make seven NL All Star teams, and in win the National League Most Valuable Player Award and set a new record for stolen bases in a season, with 104 thefts, breaking Ty Cobb's 47 year old mark. In his 1976 memoir The Lords of Baseball, longtime Dodger executive Harold Parrott would claim that Bragan's hiring by the Braves in 1963 was orchestrated by Rickey to thwart a plan by Dodger owner Walter O'Malley to replace his manager, eventual Hall of Famer Walter Alston, with Leo Durocher. Alston had come under withering criticism for failing to win the National League pennant but O'Malley decided he would make the move on hiring Durocher only if he could find a suitable "soft landing spot" for Alston, who had managed his club for nine seasons and, to that point, had won three NL flags and two World Series titles. The owner chose Milwaukee, fading as contenders and with a managerial vacancy to fill, as Alston's ideal destination. According to Parrott's memoir, Rickey—then in semi retirement but still O'Malley's bitter enemy—discovered the scheme and brokered the marriage between Bragan and the Braves' ownership before O'Malley's plan could materialize. Alston kept his job in Los Angeles and led the 1963 Dodgers to the world championship for his third Series triumph; he would remain at the Dodger helm through 1976, win three additional pennants and, in 1965, his fourth and final world title.

Техас лигасының және Ұлттық қауымдастықтың президенті

1968 жылы Браган жаңа құрылған Монреаль Экспоз командасы үшін іздеу жұмыстарын жүргізді, ал қазан айында Джин Моучтің штабында команданың алғашқы Ұлттық лига маусымында бапкер болып жұмыс істеуге келісті. Бірақ көктемгі жаттығулар басталмас бұрын, 1969 жылдың ақпанында Браган мансабының жаңа кезеңін бастау үшін қызметтен кетті. 1948 жылдан бері Форт-Уорт қаласында тұратын Браган, Рики оған алғашқы басқарушылық қызметін тапсырғаннан кейін, Double A Texas League лигасының президенті болды және жеті маусым бойы осы лауазымда қызмет етті. Оның тағайындалуы кіші лига бейсболының құлдырау және төмен қатысу кезеңімен сәйкес келді. 1971 жылы Техас лигасы – Эль-Пасо командасы шығып кеткеннен кейін бар болғаны жеті клубқа дейін азайды – уақытша Оңтүстік лигасымен бірігіп, 14 клубтан тұратын Дикси қауымдастығын құрды. Келесі маусымда Эль-Пасо Техас лигасына қайта оралды, ал Браган басқаратын лига екі табысты команданың – Даллас-Форт-Уорттың (Double A лигасынан тікелей Америка лигасына өтті) және Альбукеркидің (Triple A Pacific Coast League лигасына көтерілді) кетіп қалғанын сәтті бастан кешірді. Сегіз клубтан тұратын Техас және Оңтүстік лигалары бұрынғы статустарын қайта алды және 1980-жылдары кіші лигаларда қатысудың артуынан пайда көруге дайын болды. Браганның жетістіктері 1975-76 жылғы маусымнан кейін танылды, ол кіші лигалардың басқару органы – Флорида штаб-пәтері Санкт-Петербург қаласында орналасқан Ұлттық кәсіби бейсбол лигалары қауымдастығының президенті болып сайланды. Әйелі Гвенмен бірге Форт-Уортқа оралғанға дейін ол кіші лиганың президенті қызметін үш жыл атқарды. 1979 жылы ол «Техас Рейнджерс» командасының бас кеңсесіне жұмысқа орналасты. Ол сексен жасқа дейін команда атынан түрлі шараларға қатысып, сөз сөйлеумен айналысты. 1983 жылы Гвен Браганның қазасынан кейін Бобби Роберта Бекманға үйленді. Роберта Боббиге жастарды жақсы оқуға және колледжге түсуге ынталандыру үшін стипендиялық қор құруды ұсынды. Роберта берген қаржылық көмекпен 1991 жылы Бобби Браган жастар қоры (BBYF) құрылды. Роберта Бекман Браган 1993 жылы қайтыс болды. Бобби 1995 жылы Бетти Блоксамға үйленді және олар өмірінің соңына дейін бірге болды. 90 жасқа толғаннан кейін де Браган белсенді өмір салған, Бобби Браган жастар қорының төрағасы ретінде түрлі қоғамдық ұйымдар мен бизнеске қатысып, сүйікті «Форт-Уорт Мысықтары» командасының және мектептердің шараларына қатысып, оқушыларды көңілді қылып, оларды ынталандырды. Әр жыл сайын Бобби Браган жастар қоры жыл сайынғы Бобби Браган галасында стипендиялар үшін қаражат жинау мақсатында спорт алаңында және одан тыс жердегі ең үздік спортшылар мен басшыларды марапаттайды. Марапатталғандардың арасында Джо ДиМаджио, Хэнк Аарон, Ларри Кинг, Томми Ласорда, Бобби Валентайн, Бад Селиг, Вилли Мейс, Лу Брок және Брукс Робинсон болды. Браган бейсбол отбасында өскен. Браганның алты ұлының бесеуі кәсіби бейсбол ойнаған. Оның ағасы Джимми кіші лиганың ойыншысы және Ұлттық лигада ұзақ жылдар бойы бапкер және скаут болды, ол өзі 1980-жылдары Double A Southern League лигасының президенті болды. Оның ағасы Питер 25 жылдан астам уақыт бойы Оңтүстік лигасының «Джексонвилл Санс» командасына иелік етіп, басқарды, ал оның ұлы Бобби Браган кіші Нью-Йорк-Пенн лигасындағы «Эльмира» командасын басқарды.

Bragan scouted for the newborn Montreal Expos expansion franchise in 1968, and that October he agreed to return to uniform as a coach on Gene Mauch's staff for the team's maiden National League season in But before spring training could begin, in February 1969, Bragan stepped down to begin a new career chapter. A Fort Worth resident since 1948, when Rickey gave him his first managerial assignment, he became president of the Double A Texas League, and served seven seasons in the post. His appointment came during a period of contraction and low attendance for minor league baseball; in 1971, the Texas circuit—down to only seven members when the El Paso franchise withdrew—temporarily merged with the Southern League to form the 14 club Dixie Association. The following season, however, El Paso returned to the Texas League, and Bragan's circuit successfully weathered the defection of two successful franchises, Dallas–Fort Worth, who jumped all the way from Double A to the American League, and Albuquerque, who moved up to the Triple A Pacific Coast League. With eight member clubs each, the Texas and Southern leagues resumed their former identities and were poised to capitalize on the attendance boom in the minor leagues that would follow during the 1980s. Bragan's achievements were recognized during the 1975–76 offseason when he was elected president of the minor leagues' governing body, the National Association of Professional Baseball Leagues, headquartered in Saint Petersburg, Florida. He spent three full years as president of the minor leagues before he and his wife Gwenn returned to Fort Worth, where he joined the Texas Rangers' front office in 1979. He continued to make appearances and speaking engagements on behalf of the ballclub well into his eighties. After Gwenn Bragan's death in 1983, Bobby married Roberta Beckman. It was Roberta who suggested to Bobby that he establish a scholarship foundation to encourage youth to do well in school and go on to college. With the financial seed money provided by Roberta, the Bobby Bragan Youth Foundation (BBYF) was established in 1991. Roberta Beckman Bragan died in 1993. Bobby married Betty Bloxam in 1995 and the two stayed together until his death. As he passed his 90th birthday, Bragan continued an active schedule, as the Chairman of the Bobby Bragan Youth Foundation and making numerous appearances for civic organizations and businesses, including his beloved Fort Worth Cats as well as in schools, where he enjoyed entertaining and motivating students. Each year, the Bobby Bragan Youth Foundation honors outstanding athletes and executives for the achievements on and off of the playing field at the annual Bobby Bragan Gala to raise funds for the scholarships. Honorees have included Joe DiMaggio, Hank Aaron, Larry King, Tommy Lasorda, Bobby Valentine, Bud Selig, Willie Mays, Lou Brock and Brooks Robinson. Bragan came from a baseball family. Five of the six Bragan boys played baseball professionally. His brother Jimmy was a minor league player and longtime coach and scout in Major League Baseball who himself was president of the Double A Southern League during the 1980s. His brother Peter owned and operated the Jacksonville Suns of the Southern League for more than 25 years, and his son, Bobby Bragan Jr., operated the Elmira ball club in the New York–Penn League.