Қара нәсілді американдықтардың күресі мен үміті: «Екі пойыз қателеспейді» пьесасы
Two Trains Running
«Екі пойыз жүріп келеді» – А.Уилсонның 1968 жылғы пьесасы. Питтсбургтағы афроамерикандықтар ауданындағы өмір, нәсілдік өзгерістер мен құқықтар тақырыбы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Two Trains Running – американдық драматург Август Уилсонның 1990 жылғы пьесасы, оның он бөлімді "Питтсбург циклі" сериясының жетінші туындысы. Ойын 1968 жылы Пенсильвания штатының Питтсбург қаласындағы Хилл-Дистрикт афроамерикандық ауданында өтеді. Ол қалалық қара нәсілді кейіпкерлерінің көзқарасынан нәсілге қатысты көзқарастардың өзгеруінің әлеуметтік және психологиялық тұрғыларын зерттейді. Бұл пьеса 1992 жылы Бродвейде тұңғыш рет қойылды және Пулитцер сыйлығының драма саласындағы финалисі атанды.
Two Trains Running is a 1990 play by American playwright August Wilson, the seventh in his ten part series The Pittsburgh Cycle. The play takes place in 1968 in the Hill District, an African American neighborhood in Pittsburgh, Pennsylvania. It explores the social and psychological manifestations of changing attitudes toward race from the perspective of its urban Black characters. The play premiered on Broadway in 1992 and was a finalist for the Pulitzer Prize for Drama.
Қысқаша мазмұны
1969 жылы азаматтық құқықтар қозғалысы кезінде Мемфис Лиге тиесілі мейрамхананы қала бұзуға дайындалып жатыр. Ол өзінің мүлкі үшін лайықты төлемақы алуға күш салып, ал оның қызметкерлері мен үнемі келіп тұратын клиенттері өздерінің ауданы өзгере бастағанда жұмыс, махаббат және әділдік табуға тырысады.
In 1969 amidst the civil rights movement, Memphis Lee's restaurant is set to be demolished by the city. While he fights to be paid a fair price for his property, his employees and regulars search for work, love, and justice as their neighborhood changes around them.
Африка-америкалықтардың көші-қоны
Кедейлік, нәсілшілдік және Оңтүстікте "Джим Кроу" заңдарымен таңылған сегрегациядан құтылуға тырысқан 6 миллионнан астам афроамерикалық 20-ғасырдың басында және ортасында солтүстік, орталық батыс және батыс өнеркәсіптік қалаларына көшіп кетті, бұл қозғалыс шамамен 1970 жылы аяқталды. Көшіп келгендердің көп бөлігі бұрынғы Конфедерация құлдар ұстаған штаттарында ауыл шаруашылығында жұмыс істеген, ал қалалық өмірмен танысқандар аз болды. Жалпы айтқанда, солтүстікке көшкен афроамерикалықтар Оңтүстікке қарағанда өнеркәсіптік жұмыста жоғары жалақы, жақсы білім алу мүмкіндігі және әлеуметтік өрлеуге үлкен мүмкіндік күте алатын. Олар да сайлауға қатыса алатын. Солтүстіктегі расизм Оңтүстіктегіден кем зорлықты және ашық болғанымен, ол әлі де болды. Линчтеу сирек кездесетін және солтүстікте заң жүзінде сегрегация болмаса да, көптеген ақ адамдардың арасында афроамерикалықтарға деген жағымсыз көзқарастар кең таралған. Афроамерикалықтар де-факто сегрегацияланған аудандарға қоныстанды, ал жаңа келгендер ескі үйлерге орналасты. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, жаңа тұрғын үйлерді қалаған және көшуге мүмкіндігі бар адамдарды тартқан қала маңындағы құрылыс дамыды. Бастапқыда бұл ақ адамдардың көптігін құрады, бірақ афроамерикалық орта тап та ішкі қаладан көшуді бастады. Сонымен қатар, Питтсбург сияқты қалалардағы өнеркәсіптік қайта құру көптеген жұмыс орындарының жоғалуына әкелді. Кедей және білімі төмен афроамерикалықтар қала орталығындағы аудандарда аз ресурстармен қалды. Жұмысшы табының жұмысынан айырылуы салдарынан, афроамерикалықтар басым тұратын бұл аудандар жоғары кедейлік пен оған байланысты қылмыстың шоғырланған ошақтарына айнала бастады. Дегенмен, бұл аудандардағы халықтың экономикалық, әлеуметтік және саяси жетістіктерге деген үміті де сақталды. Осылайша, олар Азаматтық құқықтар қозғалысы мен "Қара күш" қозғалысы үшін өнімді топыраққа айналды. "Екі пойыз қателеспейді" осындай ауданда оқиғасы өрбиді.
Seeking to escape from poverty, racism, and segregation imposed by "Jim Crow" laws in the South, more than 6 million Black Americans migrated to northern, midwestern and western industrial cities during the early and mid 20th century, a movement ending about 1970. Most of these migrants had worked in agriculture in the former Confederate slave states, and few were well acquainted with urban life. Broadly speaking, blacks who moved north could expect higher wages in industrial jobs, better educational opportunities, and greater potential for social advancement than possible in the South. They were also able to vote. While racism in the North was arguably less violent and overt than in the South, it was nonetheless present. Though lynching was much more rare and de jure segregation did not exist in the North, negative attitudes towards blacks prevailed among many white citizens. Blacks were forced into de facto segregated neighborhoods the newest arrivals having to take older housing. Suburban development, especially after World War II, attracted people who wanted newer housing and could afford to move. These were more white than black initially, although the black middle class also began to leave the inner city. At the same time, industrial restructuring caused the loss of many jobs in such cities as Pittsburgh. Poorer and less educated blacks were left in inner city neighborhoods, with fewer resources. Because of the loss of working class jobs, these overwhelmingly Black neighborhoods began to be areas of concentrated high poverty and associated crime rates. Yet these neighborhoods also simmered with their people's hopes of economic, social, and political advancement. As such, they served as fertile soil for the Civil Rights Movement and Black Power movement. Two Trains Running is set in such a neighborhood.
Хилл ауданы 1960 жылдары
Пьеса 1968 жылы Питтсбург қаласының Хилл ауданындағы, 1621 Уайли даңғылындағы афроамерикалықтар тұратын ауданда өтеді. 1940-1950 жылдары Хилл ауданы АҚШ-тағы ең өркендеген, мәдени өмірі жанданды қара нәсілділердің аудандарының бірі болған. Алайда, 1960 жылдары іс жүзіндегі сегрегация, өнеркәсіпті қайта құру және қала шетіндегі жаңа қалалардың салынуы салдарынан ауданның экономикасы күрт төмендеді. Бизнес иесі Мемфис өзінің мейрамханасының, қазірде сирек клиент көретін болса, бұрын клиенттерге толы болғанын еске алады. Бұл орын ұзақ жылдар бойы қоғамдық орталық болып табылады, және тұрақты клиенттер әлі де келіп тұрады. Ол бұрынғы дамыған шағын бизнестердің көптегені жабылып қалғанын айтады. 1960 жылдары Питтсбург қалалық даму басқармасы, жалпы қалалық жаңару деп аталатын қозғалыстың бір бөлігі ретінде, аймақтағы жерді иеленді. Олар ескі ғимараттарды бұзып, орнына әлеуметтік маңызы бар құрылыстар мен қоғамдық тұрғын үйлер салуды жоспарлады. Civic Arena және басқа да жобалар үшін сансыз ғимараттар қиратылды.
The play is set in 1968 at a restaurant at 1621 Wylie Avenue, in Pittsburgh's Hill District, an African American neighborhood. In the 1940s and 1950s, the Hill District was one of the most prosperous, culturally active Black neighborhoods in the United States. Under pressure of de facto segregation, industrial restructuring and suburbanization in the 1960s, however, the neighborhood suffered a sharp economic decline. Business owner Memphis recounts how his restaurant, which now has few patrons, used to be packed with customers. It has long been a community center, and regulars still come in. He notes how many once bustling small businesses have since closed down. Throughout the 1960s, Pittsburgh's Urban Redevelopment Authority seized land in the area as part of the movement known generally as urban renewal. They planned to get rid of aging buildings in order to build civil structures and public housing. Countless buildings were destroyed to make way for the Civic Arena and other projects. </blockquote>