Көшірмешілер – ноталар мен суреттерді дәл көшіретін маман. Бұрын қолмен жұмыс істесе, қазір музыка индустриясында кең қолданылады. Нота көшірушілер туралы!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көшіруші – бірдей нәрсенің көшірмесін жасайтын адам. Бүгінгі таңда бұл термин көбінесе музыкалық көшірушілерге қатысты қолданылады, олар музыка индустриясында композитордың немесе аранжировщиктің қолжазбасынан анық көшірмелер жасау үшін жұмыс жасайды. Дегенмен, бұл термин кейде басқа суретшілердің картиналарының көшірмелерін жасайтын суретшілерді де білдіреді.
A copyist is a person that makes duplications of the same thing. The modern use of the term is mainly confined to music copyists, who are employed by the music industry to produce neat copies from a composer or arranger's manuscript. However, the term is sometimes used for artists who make copies of other artists' paintings.
Музыкалық көшірмешілер
1990 жылға дейін көптеген көшірушілер ноталарды және жеке аспаптық партияларды әдемі жазу үшін каллиграфиялық қалам, ноталық қағаз және көбінесе сызғыш қолданып, қолмен жазып отырды. Толық нотадан бүкіл оркестрге партия дайындау – үлкен еңбек еді. 1990 жылдары көшірушілер нота жазу бағдарламаларын – музыкалық нотацияға арналған мәтін өңдеуші сияқты компьютерлік бағдарламаларды қолдана бастады. (Sibelius, Finale, MuseScore, LilyPond және тағы да басқалары осындай бағдарламалардың қатарында). Нота жазу бағдарламалары композиторға немесе ән жазушыға компьютерлік тышқан немесе пернетақта арқылы, немесе MIDI құралдары бар аспапта ойнау арқылы әндерінің мелодиясын, ырғағын және сөздерін компьютерге енгізуге мүмкіндік береді. Композиция толыққаннан кейін, компьютерге барлық аспаптарға арналған партияларды басып шығару тапсырылады. Қолмен жазылған және компьютерде жасалған көшірмелер музыкалық нотация, музыка теориясы, әртүрлі музыка стилінің ережелері мен конвенциялары (мысалы, сәйкес әшекейлеу, акциденттерге қатысты гармония ережелері және т.б.) туралы терең білімді, сондай-ақ егжей-тегжейлілікке және бұрынғы қағидаларға ұқыптылықты талап етеді. Иоганн Себастьян Бахтың екінші әйелі Анна Магдалена күйеуінің шығармаларын, соның ішінде Анна Магдалена Бахтың жазба кітабына енгізілгендерін, мысалы, "Bist du bei mir", BWV 508 көшіріп отырды. Людвиг ван Бетховеннің көшірушілерімен қарым-қатынасы шиеленіскен, олар жиі қателіктер жіберіп, Urtext басылымдары пайда болғанға дейін түзетілмеді; кейбір музыка зерттеушілері Бетховеннің көшірушілерін анықтауға көп күш жұмсады.
Until the 1990s, most copyists worked by hand to write out scores and individual instrumental parts neatly, using a calligraphy pen, staff paper, and often a ruler. Producing parts for an entire orchestra from a full score was a huge task. In the 1990s, copyists began using scorewriters – computer programs which are the music notation equivalent of a word processor. (Such programs include Sibelius, Finale, MuseScore, LilyPond, and many others). Scorewriters allow the composer or songwriter to enter the melodies, rhythms and lyrics to their compositions into the computer using a computer mouse or keyboard or by playing the notes on a MIDI equipped instrument. Once a composition is fully entered into a scorewriting program, the computer can be instructed to print out the parts for all of the different instruments. Both handwritten and computer based copying require significant understanding of musical notation, music theory, the musical styles and conventions of different styles of music (e. g., regarding appropriate ornamentation, harmony rules pertaining to accidentals, etc. ), and strong attention to detail and past conventions. Johann Sebastian Bach's second wife, Anna Magdalena, regularly copied compositions by her husband, including some entries into the Notebook for Anna Magdalena Bach, e. g. "Bist du bei mir", BWV 508. Ludwig van Beethoven had a contentious relationship with his copyists, who often made mistakes that remained uncorrected until the advent of Urtext editions; some musicologists have devoted a lot of effort to identifying Beethoven's copyists.
Музейдегі көшірмешілер
Көшіруші бағдарламаларын бірнеше мұражайлар ұйымдастырады, олар көпшілікке арналған рұқсаттар береді. Бұл рұқсаттар суретшілерге мұражайларға кіріп, өнер туындыларының көшірмелерін жасауға мүмкіндік береді.
Copyist programmes are run by a number of museums that offer permits to members of the public. These permits grant artists access to museums, enabling them to produce their own copies of artworks.
Тарих
Париждегі Лувр 1793 жылы суретшілерге суреттерді көшіруге мүмкіндік берген алғашқы мұражайлардың бірі болды. Көп ұзамай Нью-Йорктегі Метрополитен өнер мұражайы (MET) сияқты басқа да ірі мұражайлар осы жолды ұстанды.
The Louvre in Paris was one of the first museums to enable artists to copy art in 1793. Other major museums soon followed such as the Metropolitan Museum of Art (MET) in New York City in 1872.
Пикассо сияқты көрнекті суретшілер өз өнерін мұражайларда көшіруші ретінде бастады. Бұл бағдарламаның пайдалылығы жиі айтылды, мысалы, Пол Сезанн және Ценнино Ценни сияқты суретшілердің есімдері аталады. Ингр мен Делакруа Луврға барып, басқа суретшілерден үйренудің және олардың көркемдік ерекшеліктерін анықтаудың маңыздылығын баса көрсетті. Көшірудің пайдасы Окада мен Ишибасидің (2004) зерттеуінде қарастырылды. Зерттеу көрсеткендей, көшіруге қатысушылар өздерінің өнер стилін басқалармен салыстырып, бағалауға мүмкіндік алды, бұл бақылау тобымен салыстырғанда оларды шығармашылыққа жетеледі.
Notable artists such as Picasso began practising their art as copyists in museums. The utility of this programme has frequently been emphasised, for instance artists such as Paul Cézanne and Cennino Cennini. Ingres and Delacroix highly emphasised the value of learning from other painters by going to the Louvre and discovering their artistic personalities. The benefits of copying were addressed in a study by Okada and Ishibashi (2004). It was found that copying caused the participants to assess and compare their own artistic style with others, which led to more creative pieces, in comparison to the control group.
Рұқсаттар
Кейбір орталықтарда бағдарламаның танымал болуына байланысты рұқсаттардың саны уақыт өте келе күрт азайды. Рұқсаттар көбінесе жергілікті тұрғындарға беріледі. Бұрынғыда кейбір көшірмешілер Прадода жасаған көшірмелерін сату арқылы ақша табуға болатын, алайда 21-ғасырда көшірмешілер үшін мұндай мүмкіндіктер нашарлап кетті.
At some centres the availability of permits has been drastically reduced over time due to the popularity of the programme. The permits tend to be given to locals, Some copyists used to be able to make a living from selling their copies made in the Prado, however copyists find it much harder to do this in the 21st century.
Жалған өнімдер
Суретшілер көбінесе уақыт шектеулеріне немесе жеке стильдік таңдауларына байланысты жұмыстың белгілі бір бөлігін ғана суреттейді. Көркем туындыларды жасаудың жалғандығына берілетін жаза, заңдық құжаттар сияқты басқа да жалғандық түрлеріне қарағанда ауыр болған жоқ, ондай жазаға өлім жазасы қарастырылған (1832 жылға дейін). Сот шектеулерінің нашар болуының себебі экономикалық зиянның аз болуымен түсіндіріледі. Жалған туындылардың көп болуының тағы бір себебі – технология жетілмегендіктен көшірмені анықтау қиын болды.
Artists frequently only paint a selected area of the work, due to time constraints or individualistic stylistic decisions. The treatment of forgeries of art were not as severe as other types of forgery such as that of legal documents, whereby the punishment was death (until 1832). The reasoning behind the lack of judicial constraints was due to the insignificant economic impact. Another reason why the number of forgeries was high is because it was harder to identify a copy due to shortcomings in technology.
Гендерлік стереотиптер
19-ғасырда көшіру ісінде жынысқа қатысты шектеулер болған жоқ. Дегенмен, гендерлік стереотиптер кеңінен таралды: әйел көшірушілердің еңбектері жиі шығармашылықтан мүлдем құралақан деп сыналып, кемсітілді. Ал ер көшірушілер осы тәжірибені өнерлік шеберлігін арттыру жолы ретінде қарастырды. Жұмысының ерекшелігіне байланысты, ерлерге олармен байланыс орнату оңай болды, мысалы, галереяға бірге бару арқылы. Осының салдарынан, көптеген қаңқу-қалақтар таралып, олар әйелдің қоғамдағы абыройын түгелдей жоқ қылуға себеп болды.
Copying in the 19th century was not constrained by gender, in terms of accessibility. However, gender stereotyping was prevalent regardless: female copyists frequently had their work denounced as lacking creativity. Male copyists were viewed as using the experience as a way to enhance their artistic abilities. The nature of their work meant that it was relatively easy for men to engage with them, for example by escorting them to the gallery. As a result, rumours would frequently be spread and often result in the ruining of a woman's standing in society.