Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Караваджоның суреті
карталық термин
Painting by Caravaggio
the card term
«Карта ойнаушылар» (шамамен 1594 жылы салынған) – итальяндық барокко суретшісі Микеланджело Меризи да Караваджоның суреті. Түпнұсқасы 1987 жылы Кимбелл өнер мұражайына қосылған туынды деп саналады, бірақ Караваджо бірнеше нұсқасын салған болуы мүмкін.
The Cardsharps (painted around 1594) is a painting by the Italian Baroque artist Michelangelo Merisi da Caravaggio. The original is generally agreed to be the work acquired by the Kimbell Art Museum in 1987, although Caravaggio may have painted more than one version.
Тарих
Бұл жұмыс Караваджо үшін маңызды кезең болып табылады. Ол оны Кавальере Джузеппе Чезари д'Арпиноның шеберханасынан шыққаннан кейін тәуелсіз мансапқа ұмтылған кезде салған, бұрын ол Кавальере үшін "гүлдер мен жемістерді" суреттеген және оның жаппай өндірілген (және үлкен көлемді) туындыларының бөлшектерін аяқтаған болатын. Караваджо 1594 жылдың қаңтар айында Арпиноның шеберханасынан шығып, дилер Константино арқылы туындыларын сата бастады, бұл істе белгілі манершіл гротесктер (маскалар, монстрлар және т.б.) суретшісі Просперо Орси көмектесті. Орси Караваджоны коллекционерлер мен меценаттар әлеміндегі өте кең байланыстар желісімен таныстырды.
The work represents an important milestone for Caravaggio. He painted it when he was attempting an independent career after leaving the workshop of the Cavaliere Giuseppe Cesari d'Arpino, for whom he had been painting "flowers and fruit", finishing the details for the Cavaliere's mass produced (and massive) output. Caravaggio left Arpino's workshop in January 1594 and began selling works through the dealer Costantino, with the assistance of Prospero Orsi, an established painter of Mannerist grotesques (masks, monsters, etc.). Orsi introduced Caravaggio to his extensive network of contacts in the world of collectors and patrons.
Құрамы
Суретте қымбат киім киген, бірақ әлемге бейімделмеген бала басқа бір баламен карта ойнап отыр. Екінші бала, тәжірибелі қарт, артынан белбеуіне қосымша карталар жасырып, алданған адамға көрінбейтіндей, бірақ көрерменге көрінетіндей істеп, жасырын қарт адам алданған баланың иығынан қарап, жас серігіне сигнал береді. Екінші балада пышақ бар. Бұл Караваджо салған екінші сурет болды. Біріншісі, «Бақ шешуші», назар аудартып, ал бұл картина оның беделін одан әрі арттырды, бірақ сол кезде ол бедел шамалы болған. «Бақ шешуші» және «Карта ойнаушылар» жаңа нәрсе ұсынды: көшедегі өмірдің шынайы көріністері, әсіресе қарт адамның қолғабындағы екі саусақтың айырылысы немесе жас алдаушының ұстазына алаңдаулы үңілуі сияқты ұсақ-түйектерге назар аудару. Психологиялық түсінік те керемет, үш тұлға ортақ драмамен байланысты, бірақ әрқайсысының үлкен оқиғада өзіндік ерекше рөлі бар – егер әлсіз адам алданса, екінші бала да үлкен емес, тағы бір әлсіз, ол өзі алдаған кезде де бұзылып бара жатыр. «Карта ойнаушылар», қатыгездікпен төмендегі өмірдің реализмі мен жарқын Венециялық нәзіктіктің үйлесімімен көптеген адамдарды таң қалдырды, ал Орси «(Караваджоның) жаңа стилін мақтап, оның туындыларының беделін арттырды». Караваджо осы туындының бірнеше нұсқасын жасаған болуы мүмкін (төмендегі шығу тегі бөлімінде талқыланған). Басқа суретшілер салған елуден астам көшірмелері мен нұсқалары сақталған, Жорж де Ла Тур сияқты суретшілер осы тақырыпқа өз бағасын берді.
The painting shows an expensively dressed but unworldly boy playing cards with another boy. The second boy, a cardsharp, has extra cards tucked in his belt behind his back, out of sight of the mark but not the viewer, and a sinister older man is peering over the dupe's shoulder and signaling to his young accomplice. The second boy has a dagger handy at his side. It was the second such painting Caravaggio created. The first, The Fortune Teller, had drawn attention, and this painting extended his reputation, small though it was at this stage. The subjects of The Fortune Teller and Cardsharps offered something new: realistic scenes of street life, especially with this beautifully rendered attention to little details such as the split fingers on the older man's gloves, or the teenage cheat's anxious glance at his master. The psychological insight is equally striking, the three figures bound together by the common drama, yet each with his own unique part within the larger play – for if the innocent is being duped, the other boy is no older, another innocent being corrupted even as he cheats his gull. The Cardsharps, with its mixture of brutal low life realism and luminous Venetian delicacy, was much admired, and Orsi "went around acclaiming (Caravaggio's) new style and heightening the reputation of his work." Caravaggio appears to have produced more than one version of the work (as discussed in the provenance section below). Over fifty copies and variants made by other painters have survived, with artists such as Georges de La Tour painting their own appreciations of the theme.
Шығу тегі
Константино немесе Орси арқылы болсын, Караваджо көрнекті коллекционер, кардинал Франческо Дель Монтедің назарына түсті, ол «Cardsharps» картинасын сатып алып, суретшінің алғашқы маңызды меценаты болды. Дель Монте оған Римдегі басты алаңдардың бірі – Piazza Navona артындағы Palazzo Madama-да тұруға жағдай жасады. Дель Монте коллекциясынан картина Римдегі Папа VIII Урбанның немере інісі, кардинал Антонио Барберинидің коллекциясына өтті (оның билікке көтерілу алдындағы портреті, Маффео Барберинидің портретін Караваджо 1598 жылы салған). Ол оның немере інісі Маффео Барбериниге, Палестрина князіне, содан кейін Колона Скиарра отбасына берілді. 1890 жылдардың соңында картина жоғалып кетті, 1987 жылы Цюрихтегі жеке коллекцияда қайта табылды. Кейін ол сатылып, қазіргі уақытта Форт-Уорт қаласындағы Кимбелл өнер мұражайының коллекциясында сақталуда. Британдық өнер тарихшысы сэр Денис Махон 2006 жылы аукционда «Cardsharps» картинасының көшірмесін сатып алды. Sotheby's компаниясы оны Кимбелл өнер мұражайындағы түпнұсқаның көшірмесі және Караваджодан басқа суретшінің жұмысы деп сатқан болса да, Махон бұл Караваджоның өзі салған реплика деп мәлімдеді. Бір алдағыштың бетіне толыққанды сурет салынған, бірақ оның үстінен парақшының бас киімімен боялған. Бұл оның көшірмеші суретші салғандығын көрсете бермейді. Осы нұсқаның Караваджоға тиесілі екендігі кеңінен қабылданды, бірақ 2014 жылы ол заңдық даудың нысанына айналды. Бұл Караваджо осы картинаның кем дегенде екі нұсқасын салған болуы мүмкін екенін көрсетеді, өйткені оның «Жылан шаққан бала», «Босқын айтушы» және «Лютняшы» картиналарының да бірнеше нұсқасы бар деп саналады. Махон 2011 жылы қайтыс болды, ал картина Лондонның Святого Иоанна ордені мұражайына беріліп, 10 000 000 фунт стерлингке сақтандырылды. 2015 жылдың 16 қаңтарында Англия және Уэльс жоғары соты Sotheby's компаниясының пайдасына шешім шығарды, білікті сарапшылардың пікірінше, Sotheby's картинаның Караваджоға жататындығына сенуге жеткілікті себеп болмаған деп шешті. Сот талапкерге Sotheby's компаниясына заңдық қызметтері үшін 1,8 миллион фунт төлеуді бұйырды.
Whether through Costantino or Orsi, Caravaggio came to the notice of the prominent collector Cardinal Francesco Del Monte, who purchased Cardsharps and became the artist's first important patron, giving him lodgings in his Palazzo Madama behind the Piazza Navona, then as now one of the principal squares in Rome. From Del Monte's collection the work entered the collection of Cardinal Antonio Barberini, nephew of the Pope Urban VIII (whose pre elevation portrait, Portrait of Maffeo Barberini, Caravaggio would paint in 1598), in Rome. It passed by descent to his nephew Maffeo Barberini, Prince of Palestrina, and then through the Colonna Sciarra family. It eventually disappeared in the 1890s, and was rediscovered in 1987 in a private collection in Zürich; it was subsequently sold to and is currently in the collection of the Kimbell Art Museum in Fort Worth, Texas. The British art historian Sir Denis Mahon acquired a copy of Cardsharps at auction in 2006. Although it had been sold by Sotheby's as being a copy of the work in the Kimbell Art Museum and by an artist other than Caravaggio, Mahon argued that it was a replica by Caravaggio himself. There is a pentimento, in which full detail of the face of one of the cheats had been sketched in spite of being painted over by the page's hat. This suggests that it is unlikely that it was done by a copy artist. The attribution of this version to Caravaggio has been widely accepted, although in 2014 it became the subject of a legal dispute. This suggested that Caravaggio might have painted at least two versions of the work, as he is believed to have done with Boy Bitten by a Lizard, The Fortune Teller, and The Lute Player. Mahon died in 2011 and the painting had been loaned to London's Museum of the Order of St. John and insured for £10,000,000. On 16 January 2015 the High Court of England and Wales ruled in favor of Sotheby's, saying that, relying on qualified experts, Sotheby's had reasonably come to the view that the painting was not likely a Caravaggio; the judge consequently ordered the plaintiff to pay Sotheby's £1.8 million for its legal fees.