Дunedin қаласындағы First Church – Жаңа Зеландияның ең әсем шіркеуі. Тарихы, архитектурасы және қаланың Presbyterian шіркеуі ретіндегі маңызы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландияның Дунедин қаласындағы танымал шіркеу – First Church. Ол қаланың орталығында, Морей-плейс алаңында, қала орталығынан оңтүстікке қарай 100 метр қашықтықта орналасқан. Бұл шіркеу қаланың басты пресвитериан шіркеуі. Ғимарат Жаңа Зеландияның 19 ғасырында салынған шіркеулерінің ең әсерлісі деп есептеледі және Heritage New Zealand ұйымының I санаттағы мұра нысаны ретінде тізімделген.
First Church is a prominent church in the New Zealand city of Dunedin. It is located in the heart of the city on Moray Place, 100 metres to the south of the city centre. The church is the city's primary Presbyterian church. The building is regarded as the most impressive of New Zealand's nineteenth century churches, and is listed by Heritage New Zealand as a Category I structure.
Бұрынғы құрылымдар
Шіркеу салынар алдында, қауым кішірек ғимараттарды пайдаланған, бірақ қала халқының жылдам өсуі үлкен, тұрақты құрылыстың қажет екенін көрсетті. Алғашқы шіркеу қаланың төменгі Жоғарғы көшесіндегі бұрынғы жағажайға жақын тұрды. Бұл жылдам салынып, шамамен 200 адамға сыятын, ауа райына төзімді, жақсы жөнделмеген ғимарат болды. Ол 1848 жылдың қыркүйегінде, Шотландиядан келген алғашқы тұрақты еуропалық қоныс жайлаушылардың келгеніне алты ай өткен соң ашылды. Ғимараттың құрылысы соншалықты асығыс болғандықтан, алғашқы қауымдар үш ай бойы тұрып, орындықтар орнатылғанша күтуге мәжбүр болды. 1850 жылы тастан салынған шіркеу бұрынғы құрылысты кеңейтіп, сыйымдылығын екі есеге арттырды. Бұл ғимарат тек шіркеу ғана емес, сонымен қатар қаланың алғашқы жылдарында мектеп, қоғамдық лекциялар залы және Отаго провинциялық кеңесінің отырыс залы ретінде де пайдаланылды. Ғимарат тұрмыстық мақсатта салынған, және мүмкін, тек уақытша шешім ретінде қарастырылған, себебі 1856 жылдан бастап әлдеқайда сәнді ғимараттар жоспарланып жатты. Тұрақты шіркеу салынғаннан кейін, 1848 және 1850 жылдардағы ғимараттар жүн сақтау үшін пайдаланылды, бірақ 1865 жылы өрттен қирады.
Prior to the construction of the church, smaller earlier buildings had been used by the congregation, but the rapid rise in the city's population meant that a larger, more permanent structure was necessary. The original First Church stood close to the former beach in the city's lower High Street. This was a rough, weatherboard building, erected very quickly, and capable of holding some 200 people. It was opened in September 1848, within six months of the arrival of the city's first permanent European settlers from Scotland. So hasty was the construction of the building that early congregations had to remain standing, as seating was not installed until three months later. A stone church was built in 1850 which expanded and extended the original structure, doubling its capacity. This building not only served as a church, but, in the city's early days, was also a school, public lecture hall, and served as the Otago Provincial Council chambers. The building was utilitarian, and may have only ever been intended as a temporary solution, as plans for a more stately building were being mooted as early as 1856. After construction of the permanent church, the 1848 and 1850 buildings were used as a wool store, but were destroyed by fire in 1865.
Құрылыс
Қазіргі шіркеу Белл-Хиллдің орнында тұр, бұл бастапқыда Дунедин қаласының ортасын екіге бөлетін маңызды төбе болған. Қаланың алғашқы жылдары ішкі аймақта алтынның табылуы қаланың қарқынды өсуіне әкелді. Бұл төбе Дунединнің дамуына үлкен кедергі келтірді, сондықтан Отаго провинциялық кеңесі төбенің бір бөлігін қазып алу туралы шешім қабылдады. Нәтижесінде, қаланың басты көшелерінің бірі – Принс-стрит арқылы өтетін ойыс пайда болды, сонымен қатар Белл-Хиллдің биіктігі төмендеді. Қазылған топырақ пен тас Оңтүстік Дунединнің оңтүстік бөлігін құрайтын жаңа жерді меліорациялауға пайдаланылды. Шіркеу төбенің қалған бөлігінде орналасқан, оңтүстікке қарай, Корольдік бақтар арқылы Отаго портына және Оңтүстік Дунединге көрініс ашады. Ғимарат 1862 жылы қаланың Нокс шіркеуін жобалаған Роберт Лоусонның жобасы бойынша салынды. Лоусон шіркеудің дизайны бойынша өткізілген алты конкурсқа қатысып, жеңіске жеткен болатын. Белл-Хиллді төмендету туралы шешім қабылданғаннан кейін құрылыс кешікті, негізгі тас 1868 жылдың мамыр айында доктор Томас Бернс салған, ал ресми ашылуы 1873 жылдың 23 қарашасында өтті, сол кезде Бернс, оның жақтасы, қаназдан өткен еді. Мұнарасының биіктігі ғимаратты Оңтүстік аралдағы ең биік ғимараттардың біріне айналдырды, ал 1881 жылы Крайстчерч соборының құрылысы аяқталғанға дейін ол аралдағы ең биік ғимарат болды. 1888 жылы соңғы ғимаратты жер сілкінісі зақымдағаннан кейін ол бұл атақты қысқа мерзімге қайта иеленді. Қазіргі уақытта шіркеу қаланың ең биік ғимараты және Оңтүстік аралдағы төртінші ең биік ғимарат (Пасифик мұнарасынан, Форсайт Барр ғимаратынан және Ридж қонақ үйінен кейін, барлығы Крайстчерчте орналасқан). Ғимарат Порт Чалмерстен алынған базальт бречча негіздеріне орнатылған Оамару тасынан салынған, ал оның бөлшектерін Луи Годфри жасаған, ол сонымен қатар ішкі жағындағы ағаш оюдың көп бөлігін де орындаған. Роза тәрізді терезеге кескіндік терезе сыйға берілгенге дейін күтіп тұрған түсті, бірақ бейнесі жоқ "кафедральдық шыныны" қолдану Отагоның 19 ғасырындағы шіркеулеріне тән, онда донорлардың саны салыстырмалы түрде аз болды, бұл аймақтың жалпы "төмен шіркеу" көзқарасын көрсетеді. Отагодағы Лоусонның басқа да шіркеулерінде ұқсас мысалдарды табуға болады. Ғимараттың басқа да ерекшеліктері – соғыста қаза тапқандарға және Отаго атты әскерлеріне арналған боялған шыны терезелер. Көп жылдар бойы шіркеуде 1908 жылғы Норман мен Бэйрд аспабы орналасқан, бірақ 1983 жылы ол Алленнің цифрлық аспабымен ауыстырылды. 1975 жылы Уайтчепель қоңырау құю зауытынан құйылған сегіз қоңыраудың толық жиынтығы орнатылды және оны Австралия мен Жаңа Зеландия қоңыраушылар қауымдастығының мүшелері шақырады. Бұл Ұлыбританиядан тыс жерде орналасқан пресвитериан шіркеуіндегі жалғыз осындай жиынтық және әлемдегі ең оңтүстік қоңыраулар жиынтығы деп есептеледі. Шіркеудің сыртында 1851 жылы Шотландиядан жіберілген үлкен қоңырау тұр. Сондай-ақ, шіркеудің алдындағы алаңқайда доктор Бернске арналған ескерткіш тақта орнатылған. Жексенбі күндері шіркеуде ағылшын тілінде (сағат 10.00), Кук аралы маори тілінде (сағат 12.00) және самоан тілінде (сағат 14.00) тұрақты түрде қызметтер өткізіледі. Сондай-ақ, шіркеу қаладағы түрлі діни және зайырлы азаматтық және мәдени шаралар үшін пайдаланылады.
The current church stands on the stump of Bell Hill, a major promontory which initially divided the heart of Dunedin in two. In the city's early years, gold was discovered inland, resulting in rapid growth in the city. The hill became a massive obstacle to the development of Dunedin, and a decision was made by the Otago Provincial Council to make a substantial excavation into the hill. This resulted in a cutting through which one of the city's main streets, Princes Street, now passes, and the reduction of the height of Bell Hill by some Much of the excavated soil and stone was used in the reclamation of land which now forms the Southern Endowment of South Dunedin. The church's site, on a promontory of what is left of the hill, commands views to the south across Queen's Gardens towards the Otago Harbour and South Dunedin. The building, in decorated Gothic style, was designed in 1862 by Robert Lawson, who also designed the city's Knox Church, which has a similar tower. Lawson had won a competition for the design of the church from among six entrants. Construction was delayed after the decision to reduce Bell Hill, with the foundation stone being laid in May 1868 by Dr. Thomas Burns, and was officially opened on 23 November 1873, by which time Burns, its champion, had already died. the spire makes the building one of the tallest in the South Island, and it was the island's tallest building until the construction of ChristChurch Cathedral, Christchurch was completed in 1881. It again held that rank briefly from 1888, after the latter building was damaged by an earthquake. The church is currently the city's tallest building, and the fourth tallest building in the South Island (after Pacific Tower, the Forsyth Barr Building, and Rydge's Hotel, all in Christchurch). The building is constructed of Oamaru stone, set on foundations of basalt breccia from Port Chalmers, with details carved by Louis Godfrey, who also did much of the woodcarving in the interior. The use of "cathedral glass", coloured but unfigured glass pending the donation of a pictorial window for the rose window is characteristic of Otago's 19th century churches, where donors were relatively few reflecting the generally "low church" sentiments of the place. Similar examples can be found in several of Lawson's other churches throughout Otago. Other notable features of the building include stained glass windows dedicated to those fallen in war and to the Otago Mounted Rifles. For many years, the church housed a 1908 Norman & Baird organ, though this was replaced in 1983 by a digital organ by Allen. A full set of eight change ringing bells, cast by the Whitechapel Bell Foundry, was installed in 1975 and are rung by members of the Australian and New Zealand Association of Bellringers. At that time the only such set in a Presbyterian church outside the United Kingdom and claimed to be the southernmost ring of bells in the world. A large bell on a pedestal stands outside the church, sent from Scotland in 1851. Also located in the grounds in front of the church is a memorial plaque to Dr. Burns. Regular Sunday services are held in the church in English (10.00am), Cook Island Maori (12.00 Noon), and Samoan (2.00pm). The church is also used for a variety of both religious and secular civic and cultural events within the city.