Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кемедегі ауырлық көтеру құрылғысы
Weightlifting device inside ships
Жел терісі – кемедегі зәкір немесе балық аулау тралы сияқты жабдықтарды түсіріп, көтеруге қолданылатын машина. Кейбір кемелерде ол "жел шанағы бөлмесі" деп аталатын арнайы бөлмеде орналасуы мүмкін. Зәкірлік желқанақ – қайықтағы зәкір тізбегін ұстап, басқаруға арналған машина, ол зәкірді тізбекті кабель арқылы көтеруге және түсіруге мүмкіндік береді. Тірелген дөңгелек тізбектің немесе арқанның буындарын ұстайды. Траулерлік желқанақ – коммерциялық балық аулау кемесіндегі траулерді ұстап тұруға немесе басқаруға арналған ұқсас машина. Траулер – желге оралған үлкен балық аулау торы. Балықшылар аулау кезінде траулерді түсіреді немесе көтереді. Қосымша бақылау үшін тежегіш қарастырылған. Жел терісі көбінесе электрлік немесе гидравликалық мотормен, беріліс механизмі арқылы жұмыс істейді.
A windlass is a machine used on ships that is used to let out and heave up equipment such as a ship's anchor or a fishing trawl. On some ships, it may be located in a specific room called the windlass room. An anchor windlass is a machine that restrains and manipulates the anchor chain on a boat, allowing the anchor to be raised and lowered by means of chain cable. A notched wheel engages the links of the chain or the rope. A trawl windlass is a similar machine that restrains or manipulates the trawl on a commercial fishing vessel. The trawl is a sort of big fishing net that is wound on the windlass. The fishermen either let out the trawl or heave up the trawl during fishing operations. A brake is provided for additional control. The windlass is usually powered by an electric or hydraulic motor operating via a gear train.
Көлденең немесе тік
Техникалық тұрғыдан алғанда, "жел тесігі" термині тек көлденең жеңілдеткіштерге қатысты. Тік конструкциялар дұрыс капстан деп аталады. Көлденең жел тесіктері біртұтас редуктор және мотор жинағын пайдаланады, олардың барлығы әдетте палуба үстінде орналасқан, бір горизонталь білікпен және екі жағында тізбек және/немесе арқанға арналған дөңгелектермен. Тік капстандар тік білікті пайдаланады, ал мотор мен редуктор жеңілдеткіш блогының астында орналасқан (әдетте палуба астында). Көлденең жел тесіктері бірнеше артықшылықтар ұсынады. Бұл құрылғы көбірек дербес болып табылады, машинаны қайықтардағы коррозиялық ортадан қорғайды. Екі дөңгелек сонымен қатар екі зәкірді қос роликтерде пайдалануға мүмкіндік береді. Тік капстандар өз кезегінде машиналарды палуба астына орналастыруға мүмкіндік береді, осылайша ауырлық орталығын төмендетеді (қайықтар үшін маңызды), сондай-ақ икемді тарту бұрышын қамтамасыз етеді (яғни арқан немесе тізбекті әртүрлі бағыттарға шығаруға болады). Көбінесе кішкентай қайықтарда капстан, ал үлкен қайықтарда жел тесігі қолданылады, бірақ бұл қатаң ереже емес.
Technically speaking, the term "windlass" refers only to horizontal winches. Vertical designs are correctly called capstans. Horizontal windlasses make use of an integral gearbox and motor assembly, all typically located above deck, with a horizontal shaft through the unit and wheels for chain and/or rope on either side. Vertical capstans use a vertical shaft, with the motor and gearbox situated below the winch unit (usually below decks). Horizontal windlasses offer several advantages. The unit tends to be more self contained, protecting the machinery from the corrosive environment found on boats. The dual wheels also allow two anchors on double rollers to be serviced. Vertical capstans, for their part, allow the machinery to be placed below decks, thus lowering the center of gravity (important on boats), and also allow a flexible angle of pull (which means rope or chain can be run out to different fair leads). It tends to be the case that smaller boats use capstans, and larger boats have windlasses, although this is by no means a hard and fast rule.
Биттерден зәкірге дейінгі сілтемелер
Анкер кабельге (АҚШ-тың зәкір тізбегі) байланады, кабель шұңқыр түтігі арқылы, қап арқылы, желдің циганшасы арқылы (АҚШ-тың жабайы мысығы) "сперлингтік құбыр" арқылы алдыңғы қақпаның астындағы тізбек / кабель шкафына дейін (немесе кормада (АҚШ-тың фантайл)) жеткізіледі. Зәкір біттері кабель шкафындағы қалқаға орнатылады, ал кабельдің соңғы бөлігі зәкірге қайғылы шына арқылы бекітіледі, оны шкафтың сыртынан босатып, зәкірді "босатуға" болады. Бұл желдің тежегіші сырғанаса (мысалы, дауыл кезінде) және кабель "соңғы шегіне" жеткен жағдайда болады. Осыдан "соңғы шегіне дейін" деген сөз тіркесінің шығу тегі. Бұл тіркес бастапқыда желкенді кемелерде қолданылған, онда кабель арқан болған, ал желке немесе капитан палуба астындағы көптеген теңізшілермен жұмыс істеген.
The anchor is shackled to the anchor cable (US anchor chain), the cable passes up through the hawsepipe, through the pawl, over the windlass gypsy (US wildcat) down through the "spurling pipe" to the chain/cable locker under the forecastle (or poop if at the stern (US fantail)) the anchor bitts are on a bulkhead in the cable locker and the bitter end of the cable is connected to the bitts using the bitter pin, which should be able to be released from outside the locker to "slip" the anchor. This would occur if the windlass brake has slipped (in a storm, for example) and the cable has reached "the bitter end". This is the origin of the term "to the bitter end". It originally applied in sailing vessels where the cable was a rope, and the windlass or capstan was powered by many sailors below decks.
Цигандар мен жабайы мысықтар
Тік немесе көлденең жел желінің дөңгелектері тізбек немесе сызықтың қосылуын қамтамасыз етеді. Сызыққа арналған дөңгелек бұрмалау басы деп аталады, ал тізбекті басқару дөңгелегін әртүрлі жағдайда сиған (Ұлыбританияда) немесе жабайы мысық (Солтүстік Америкада) деп атайды. Анық коммуникация үшін, жалпы термин – тізбекті дөңгелек жиі қолданылады. Шағын кемелерде тізбек пен арқанды басқару үшін кейде бұрмалау барабаны қолданылады, бірақ бұл мүмкіндік тиімді жұмыс істеуі үшін сызықтың, тізбектің және жел желінің үйлесімділігіне ерекше назар аудару қажет. Тізбекті дөңгелек тізбектің мөлшеріне (яғни, буын қадамына) жақын болуы маңызды. Буын мөлшерінің немесе тұрақтылығының тіпті кішкене айырмашылығы тізбекті дөңгелектің артық тозуына және/немесе тізбектің жел желіден секіруіне әкелуі мүмкін, әсіресе төлем кезінде. Егер жоғары жылдамдықпен орын алса, бұл "су шашу" деп аталатын қашып кету жағдайына алып келуі мүмкін. Бүгінгі таңда, әсіресе ірі танкерлер мен круиздік кемелерде, жел желі тәуелсіз сол және оң жақ бөлімдерге бөлінуі мүмкін. Бұл жағдайларда олар көбінесе бұрмалау барабандарымен (бұрмалау бас емес) жұптастырылады. Кейбір барабандар өздігінен керілетін немесе тұрақты кернеулі болады.
The wheels on either a vertical or horizontal windlass provide for either chain or line to be engaged. The wheel for line is termed a warping head, while the chain handling wheel is variously referred to as the gypsy (in the UK) or wildcat (in North America). For clarity in communication the generic term chainwheel is often used. On small craft a warping drum is sometimes used to handle both chain & rope, although particular care must be taken with sizing and compatibility of line, chain, and windlass, for this feature to work effectively. It is important that the chainwheel match the chain size (i. e. the link pitch) closely. Even a small difference in link size or consistency can cause undue wear on the chainwheel and/or cause the chain to jump off the windlass when the winch is operating, particularly during payout, a runaway condition sometimes referred to as "water spouting" should it occur at high speed. Nowadays, especially on large tankers and cruise ships, the windlass may be split into independent port and starboard units. In these cases they are frequently coupled with warping drums (as distinct from warping heads). In some of these the warping drums are of the self tensioning or constant tension type.
Механикалық артықшылық
Желдің механикалық артықшылығы арқанды барабанға орау арқылы тартылу күшін арттырудан туындайды. Мұндай күштердің математикалық сипаттамасы Капстан теңдеуімен беріледі. Формуласы:
The mechanical advantage of a windlass is derived from the pulling force being multiplied by wrapping the rope around the drum. The math for such force phenomena is described by the Capstan equation. The formula is
мұндағы – желідегі қолданылатын тартылыс күші, – капстанның екінші жағында туындайтын күш, – арқан мен капстан материалдары арасындағы үйкеліс коэффициенті, ал – арқанның барлық айналымдарымен қамтылған бұрыш, радиандармен өлшенген (яғни, толық айналымда бұрыш ). Көптеген қазіргі заманғы желдік бұрандаларға сыртқы қуат көзі қажет болса да, олардың көпшілігі желкенді қайықтардың жаймалары сияқты қолмен басқарылады. Қуаттандыру жүйелеріне бу (ескірген), гидравлика және электр қуаты жатады. Электр қуаты ыңғайлы және салыстырмалы түрде арзан, бірақ гидравликалық жүйелер қол жетімді болған жағдайда тиімдірек және қуаттырақ болуы мүмкін. Жалпы, желдік бұрандалар мен олардың қуат жүйесі, зәкірді және оның барлық арқанын (тізбек пен арқанды) көтеріп, зәкір мен арқанның терең суға толығымен ілініп тұруын қамтамасыз етуге қабілетті болуы керек. Бұл міндет желдік бұранданың максималды емес, номиналды жұмыс күші шегінде орындалуы тиіс.
where is the applied tension on the line, is the resulting force exerted at the other side of the capstan, is the coefficient of friction between the rope and capstan materials, and is the total angle swept by all turns of the rope, measured in radians (i. e., with one full turn the angle ). While many modern windlasses require an external power source, many remain manually driven in the same manner as most sailing boats' winches for sheets. Powered solutions include steam (antiquated), hydraulics, and electrics. Electrics are convenient and relatively cheap, but hydraulics may be more efficient and powerful if available. In general, windlasses and their power system should be capable of lifting the anchor and all its rode (chain and rope) so that the anchor and rode hang suspended in deep water. This task should be within the windlass' rated working pull, not its maximum pull.
Ібілістің тырнағы
Аңқаның тырнағы – тізбекті тоқтатуға арналған құрылғы, яғни тізбекті ұстап тұру үшін қолданылады. Ол әдетте зәкірдің желдің тұғырына бекітілген бұрылыс бұғазынан және тізбектің бір буынын қысып ұстайтын екі иілген саусағы бар металл ілмектен тұрады. Аңқаның тырнағы көбінесе сауда кемелерінде қолданылады, себебі ол пеликан ілмегі сияқты тізбекті тоқтату құрылғыларының басқа түрлеріне қарағанда жеңіл және басқаруға ыңғайлы. Аңқерді көтеріп, желдің тежегішін орнатудан кейін, тырнақ тізбектің буынына орналастырылады және тізбектегі кернеуді қабылдау үшін бұрылыс бұғазы тартылады. Егер бірнеше тоқтату құрылғысы қолданылса, жүктемені тең бөлу үшін бұрылыс бұғаздарын реттеуге болады. Аңқаның тырнағы кернеу болғанда босатылмайды. Оны босату үшін, кернеуді алдымен желдің тежегішімен алу қажет. Содан кейін бұрылыс бұғазы босатылып, алынып тасталады.
The devil's claw is a device that is used as a chain stopper to grab and hold an anchor chain. It consists of a turnbuckle, usually attached at the base of the anchor windlass, and a metal hook with two curved fingers that grab one link of a chain. A devil's claw is often used on merchant ships because it is lighter and easier to manage than other types of chain stoppers, such as a pelican hook. After hoisting the anchor and setting the windlass brake, the claw is placed on a chain link and the turnbuckle is tightened to take up the tension on the chain. If more than one stopper is used, the turnbuckles can be adjusted to evenly distribute the load. A devil's claw cannot be released while it is under tension. To release it, the tension must first be taken up by the windlass brake. Then the turnbuckle can be loosened and removed.