Акка Гексамский: VIII ғасыр епископы және қасиетті кісі
Acca of Hexham
Аққа Хексэмский (660-740/742) – ежелгі Англия епископы, Хексэм епископы (709-732). Әулие ретінде танылған, Вильфридтің шәкірті, христиан дінін таратушы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
8 ғасырдағы Хексем епискобы
8th century Bishop of Hexham
Хексемнің Аккасы (660 – 740/742) – ерте ортағасырлық Нортумбриялық шенеунік, 709 жылдан 732 жылға дейін Хексем епискобы қызметін атқарды және кейін христиан қасиеті ретінде танылды.
Acca of Hexham ( 660 – 740/742) was an early medieval Northumbrian prelate, serving as bishop of Hexham from 709 until 732, and subsequently commemorated as a Christian saint.
Өмір
Солтүстік Умбриада туған Акка алғаш Босаның үй шаруасында қызмет етті, бірақ кейін Вильфридке қосылды, мүмкін 678 жылы, және оны саяхаттарына ертіп жүрді. Кейін ол досы Бедаға Утрехта архиепископ Виллебрордпен бірге болғанын айтты, Вильфридтің бұрынғы шәкірті континенттік мүшріктерді дінге көндіру жұмысын жалғастырды. 692 жылы Римге екінші сапарынан оралғанда Вильфрид Хексемде қайтадан қызметке орналасты және Акканы сондағы Сент-Эндрю монастырының абаты етті. Вильфридтің соңғы жылдары Акка ақсақалдың адал серігі болды, ақырында 709 жылы абат және епископ болып тағайындалды. Акка өзінің міндеттерін, діоцезді басқару және шіркеудің қызметтерін атқаруда зор күш-жігер жұмсады. Сонымен қатар, ол Вильфрид бастаған шіркеу құрылысын және әсемдеу жұмыстарын жалғастырды. Акка шебер музыкант және білімді теолог болған. Беда Акканы " өте тәжірибелі әнші, қасиетті жазбаларды жақсы білетін және шіркеу әдет-ғұрыптарымен толыққанды таныс" деп сипаттаған. Акка солтүстікке танымал әнші Мабанды әкелді, ол Кентте Григорий Ұлыдан Августин Кентерберийлікке дейін жеткен римдік псалм айту дәстүрін үйренген. Акка теологиялық білімімен де танымал болды; оның теологиялық кітапханасын Беда "'үлкен және өте құнды" деп мақтаған. Ал басқалары ол Сент-Эндрю орнында епископтық құрды деп мәлімдейді, ол Рим сапарынан жинаған қасиетті заттарды, соның ішінде Сент-Эндрюдің қасиеттерін әкелді. Дегенмен үшінші бір деректе Акка Нортумбрия королімен келіспей, алыс жағалаудағы Ирландияға жер аударылып, кейін Хексемге қайтып келгені айтылады. Айклифтегі Сент-Эндрю шіркеуі бір кезде Аккаға арналған деп есептеледі. Акка Хексемде, аббатхананың шығыс қабырғасының жанында жерленген. Оның қабірінің басына және аяғына екі әдемі ойылған крест орнатылған, олардың бірінің сынықтары бүгінге дейін сақталған. Ол өлімінен кейін бірден қасиетті кісі ретінде құрметке ие болды. Оның денесі кем дегенде үш рет көшірілді: 11 ғасырдың басында Дархемнің сакристі Альфред Вестоу; 1154 жылы шіркеуді қалпына келтіру кезінде, Хексемнің барлық қасиеттілерінің қасиеттері бір киелі орында жиналғанда; және тағы 1240 жылы. Оның мерекесі 20 қазан. Оның қасиеттерінің көшірілуі 19 ақпанда еске алынады. Акканың сақталған жалғыз жазуы - Бедаға жолдаған және оның еңбектерінде жарияланған хат (төменде Рейнді де қараңыз).
Born in Northumbria, Acca first served in the household of Bosa, the future Bishop of York, but later attached himself to Wilfrid, possibly as early as 678, and accompanied him on his travels. Later he told his friend Bede of their stay at Utrecht with the archbishop Willibrord, Wilfrid's old pupil who was carrying on his work of converting continental heathens. On the return from their second journey to Rome in 692, Wilfrid was reinstated at Hexham and made Acca abbot of St Andrew's monastery there. During Wilfrid's later years, Acca was the older man's loyal companion, eventually succeeding him in 709 as abbot and bishop. Acca tackled his duties with much energy, in ruling the diocese and in conducting the services of the church. He also carried on the work of church building and decorating started by Wilfrid. Acca was both an accomplished musician and a learned theologian. Bede describes Acca as " a most experienced cantor, most learned in sacred writings, and thoroughly familiar with the rules of ecclesiastical custom." Acca once brought to the North a famous cantor named Maban, who had learned in Kent the Roman traditions of psalmody handed down from Gregory the Great through Augustine of Canterbury. Acca was also famous for his theological learning; his theological library was praised by Bede as "'large and most noble". while others claim he founded a see on the site of St Andrews, bringing with him relics collected on his Roman tour, including those of St Andrew. Yet a third account states that having fallen out with the Northumbrian king, Acca went to live in exile in Ireland on a remote coast before returning to Hexham. St Andrew's Church in Aycliffe is said to have been once dedicated to Acca. Acca was buried at Hexham near the east wall of the abbey. Two finely carved crosses, fragments of one of which still remain, were erected at the head and foot of his grave. He was revered as a saint immediately after his death. His body was translated at least three times: in the early 11th century, by Alfred of Westow, sacrist of Durham; in 1154, at the restoration of the church, when the relics of all the Hexham saints were put together in a single shrine; and again in 1240. His feast day is 20 October. The translation of his relics is commemorated on 19 February. The only surviving writing of Acca's is a letter addressed to Bede and printed in his works (see also Raine below).