Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кентербери архиепискобы және әулие (624 жылы қайтыс болды).
Archbishop of Canterbury and saint (died 624)
604 жылы Августин қайтыс болғаннан кейін Кентерберия оңтүстік архиепископтығының орталығы болып қала берді, ал Лондон епископтық мәртебесін сақтап қалды. Мүмкін, Кент патшасы өз мемлекетінің шегінен тыс жерде епископтардың билігін арттыруды қаламаған. Бонифаций Мелитусқа екі папалық хатты Англияға жеткізуді тапсырды – біреуін Этельбертке және оның халқына, екіншісін Кентербери архиепископы Лоуренсқа. Ол сондай-ақ Англияға синодтың қаулыларын әкелді. Бұл синодтың нақты хаттары мен құжаттары сақталған жоқ, бірақ олардың кейбіреулері 1060 және 1070 жылдары Кентерберида жасалған. Этельберт пен Сэберхт шамамен 616 немесе 618 жылдары қайтыс болды, бұл миссия үшін қиын жағдай тудырды. Беда айтуынша, Мелитус ағайындылардың қасиетті наннан дәм тату туралы өтінішін қабылдамағандықтан жер аударылды. Бұл оқиға Сэберхт қайтыс болғаннан кейін болды ма, әлде соңынан ба, Беданың жылнамасынан анықтау қиын, өйткені ол екі оқиғаны да бір тарауда келтіреді, бірақ ешқайсысына нақты уақытты немесе аралықты көрсетпейді. Тарихшы Н.Дж. Хигам бұл оқиғаның уақытын христиан Кенттің Этельбертінен язычник Шығыс Англияның Раэдвальдіна басшылықтың ауысуымен байланыстырады, Хигамның пікірінше, бұл Этельберт қайтыс болғаннан кейін болған. Хигамның ойынша, Сэберхттің ұлдары Мелитусты Лондоннан қуған, себебі олар Кенттің үстемдігінен Шығыс Англияға өтіп, енді Кент патшалығымен байланысты Мелитусты қызметте ұстаудың қажеті болмады. Мелитус бірінші кезекте Кентербериге қашып кетті, бірақ Этельберттің мұрагері Эадбальд та язычник болғандықтан, Мелитус Юстуспен бірге Галлияға паналады, себебі Шығыс Саксондар әлі де язычник дінінде болды. Шығыс Саксония епархиясы шамамен 654 жылы Цедд епископқа тағайындалғанға дейін қайтадан толықтырылмады.
After Augustine's death in 604, Canterbury continued to be the site of the southern archbishopric, and London remained a bishopric. It may have been that the Kentish king did not wish greater episcopal authority to be exercised outside his own kingdom. Boniface had Mellitus take two papal letters back to England, one to Æthelbert and his people, and another to Laurence, the Archbishop of Canterbury. He also brought back the synod's decrees to England. No authentic letters or documents from this synod remain, although some were forged in the 1060s and 1070s at Canterbury. Both Æthelberht and Sæberht died around 616 or 618, causing a crisis for the mission. Bede says that Mellitus was exiled because he refused the brothers' request for a taste of the sacramental bread. Whether this occurred immediately after Sæberht's death or later is impossible to determine from Bede's chronology, which has both events in the same chapter but gives neither an exact time frame nor the elapsed time between the two events. The historian N. J. Higham connects the timing of this episode with a change in the "overkingship" from the Christian Kentish Æthelberht to the pagan East Anglian Raedwald, which Higham feels happened after Æthelberht's death. In Higham's view, Sæberht's sons drove Mellitus from London because they had passed from Kentish overlordship to East Anglian, and thus no longer needed to keep Mellitus, who was connected with the Kentish kingdom, in office. Mellitus fled first to Canterbury, but Æthelberht's successor Eadbald was also a pagan, so Mellitus, accompanied by Justus, took refuge in Gaul. because the East Saxons remained pagan. The East Saxon see was not occupied again until Cedd was consecrated as bishop in about 654.
Архиепископ және өлім
619 жылы Лоренс қайтыс болғаннан кейін Мелитус Кентербери архиепископының үшіншісі болды. Архиепископтық қызметін атқару кезінде Мелитус 623 жылы Кентербериде басталып, шіркеуге қауіп төндірген өрттің бағытын өзгертіп, керемет жасады деген әңгіме бар. Ол өртке барып кіргенде, жел бағытын өзгертіп, ғимаратты сақтап қалды. Беда Мелитустың салауатты ой-санасымен мақтады, бірақ кереметтен басқа, архиепископтық кезінде ерекше оқиғалар болған жоқ. Беда сондай-ақ Мелитустың подаграмен ауырғанын айтады. Тоғызыншы ғасырда Мелитустың мерекесі Лоуренс пен Юстус есімдерімен бірге Стоу миссалында тілге алынған. 1120 жылы ол басқа жергілікті қасиеттілермен бірге Сент-Огастин шіркеуінде құрметпен еске алынды. Лондондағы Ескі Сент-Пол соборында оған арналған киелі орын болған. Нормандтар басып алғаннан кейін көп ұзамай Госселин Мелитустың өмірбаянын жазды, ол сол кезде пайда болған бірнеше өмірбаяндардың алғашқысы болды, бірақ олардың ешқайсысы Беданың бұрынғы еңбектерінде кездеспейтін жаңа ақпаратты қамтымайды. Дегенмен, орта ғасырлық өмірбаяндар Госселиннің өмір кезеңінде подаградан зардап шеккен адамдардың Мелитустың қабіріне дұға етуге шақырылғанын көрсетеді.
Mellitus succeeded Laurence as the third Archbishop of Canterbury after the latter's death in 619. During his tenure as archbishop, Mellitus supposedly performed a miracle in 623 by diverting a fire that had started in Canterbury and threatened the church. He was carried into the flames, upon which the wind changed direction, thus saving the building. Bede praised Mellitus' sane mind, but other than the miracle, little happened during his time as archbishop. Bede also mentioned that Mellitus suffered from gout. In the ninth century, Mellitus' feast day was mentioned in the Stowe Missal, along with Laurence and Justus. He was still venerated at St Augustine's in 1120, along with a number of other local saints. There was also a shrine to him at Old St Paul's Cathedral in London. Shortly after the Norman Conquest, Goscelin wrote a life of Mellitus, the first of several to appear around that time, but none contain any information not included in Bede's earlier works. These later medieval lives do, however, reveal that during Goscelin's lifetime persons suffering from gout were urged to pray at Mellitus' tomb.