Кент архиепископы және қасиетті Әлфхеа (953–1012)

Кіріспе

Кентербери архиепископы және қасиетті (шамамен 953–1012)

осы атпен тағы басқа адамдар

Ælfheahefn Кейбір шіркеулерде Әлфег қасиеттісі немесе Годвин ретінде еске алынады. Бат қаласының шетіндегі Уэстон жерінде дүниеге келген, және өмірінің басында монах болды. 12 ғасырдың жылнамашысы Уильям Малмсбери Эльфхеаның Гластонбери аббаттығында монах және преор болғанын жазды, бірақ барлық тарихшылар осымен келіспейді. Сол жылдың 19 қазанында киелі қызметке бекітілді. Свитун және оның ізашары Винчестерлік Этельвольдтың құлшынын жандандырды. 994 жылы викингтердің шабуылынан кейін, шабуылшылардың бірі Олаф Триггвасонмен бейбіт келісімге қол қойылды. Олаф сыйлық алғаннан кейін христиан дінін қабылдап, енді ағылшындарға шабуыл жасамаймын және соғыс ашпаймын деп уәде берді. Эльфхеа осы келісімді жасауға қатысқан болуы мүмкін, және Олафтың жаңа дінін бекіткені анық. 1006 жылы Эльфхеа Эльфриктің орнын Кентербери архиепископы лауазымына иеленді, және Свитунның басын жаңа орынға реліквия ретінде алып келді. Кентербериде ол Дунстанның құлшынын жандандырды, сондай-ақ діни рәсімдерге жаңа тәжірибелер енгізді, және шамамен 1012 жылы Витенгемот Шерборнның Вулфсигесін қасиетті деп мойындауына септігін тигізді. Эльфхеа Эйншамның Эльфригін Серн аббаттығына монастырь мектебін басқару үшін жіберді. Ол 1008 жылғы мамыр айында өткен кеңесте болды, онда Йорк архиепископы Вулфстан II өзінің "Англиялықтарға қасқырдың уағызы" (Sermo Lupi ad Anglos) атты уағызында ағылшындарды моральдық жағынан кемшіліктері үшін айыптады және елдегі ауыртпалықтар үшін кінәлады. 1011 жылы даниялықтар Англияға тағы шабуыл жасады, және 8–29 қыркүйек аралығында Кентербериді қоршауға алды. Эльфмаердің опасыздығының арқасында, оның өмірін бір кезде Эльфхеа құтқарған, шабуылшылар қаланы тонауға қол жеткізді. Эльфхеа Кентербери архиепископтарының зорлықпен қаза тапқан алғашқысы болды. Заманауи мәліметтерге сәйкес, Торкелл Ұзын Эльфхеаның өмірі үшін кемесінен басқа барлық мүлкін беруге ұсынып, оны өлтіруге дайындалып тұрған халықтан құтқаруға тырысқан; алайда, Англо-саксон жылнамасында Торкеллдің қатысуы туралы ештеңе айтылмаған. Кейбір дереккөздерде соңғы соққыны балтаның арқасымен "Трум" деген есімді христиан дініне өткен адам жасаған, бұл мейірімділік актісі болған деп жазылған. Эльфхеа ескі Сент-Пол соборында жерленді. Торкелл Ұзын өз серіктерінің қатыгездігіне таң қалды және Эльфхеаның өлімінен кейін ағылшын патшасы Этельредтің жағына өтті.

Ælfheahefn|Officially remembered as Saint Alphege within some churches, or Godwine. supposedly in Weston on the outskirts of Bath, and became a monk early in life. The 12th century chronicler, William of Malmesbury recorded that Ælfheah was a monk and prior at Glastonbury Abbey, but this is not accepted by all historians. and was consecrated on 19 October that year. and promoted the cult of Swithun and his predecessor, Æthelwold of Winchester. Following a Viking raid in 994, a peace treaty was agreed with one of the raiders, Olaf Tryggvason. Besides receiving danegeld, Olaf converted to Christianity and undertook never to raid or fight the English again. Ælfheah may have played a part in the treaty negotiations, and it is certain that he confirmed Olaf in his new faith. In 1006, Ælfheah succeeded Ælfric as Archbishop of Canterbury, taking Swithun's head with him as a relic for the new location. While at Canterbury, he promoted the cult of Dunstan, He also introduced new practices into the liturgy, and was instrumental in the Witenagemot's recognition of Wulfsige of Sherborne as a saint in about 1012. Ælfheah sent Ælfric of Eynsham to Cerne Abbey to take charge of its monastic school. He was present at the council of May 1008 at which Wulfstan II, Archbishop of York, preached his Sermo Lupi ad Anglos (The Sermon of the Wolf to the English), castigating the English for their moral failings and blaming the latter for the tribulations afflicting the country. In 1011, the Danes again raided England, and from 8–29 September they laid siege to Canterbury. Aided by the treachery of Ælfmaer, whose life Ælfheah had once saved, the raiders succeeded in sacking the city. Ælfheah was the first Archbishop of Canterbury to die a violent death. A contemporary report tells that Thorkell the Tall attempted to save Ælfheah from the mob about to kill him by offering everything he owned except for his ship, in exchange for Ælfheah's life; Thorkell's presence is not mentioned in the Anglo Saxon Chronicle, however. Some sources record that the final blow, with the back of an axe, was delivered as an act of kindness by a Christian convert known as "Thrum". Ælfheah was buried in Old St Paul's Cathedral. Thorkell the Tall was appalled at the brutality of his fellow raiders, and switched sides to the English king Æthelred the Unready following Ælfheah's death.

Құрмет

Папа Григорий VII 1078 жылы Ælfheah-ды қасиетті деп жариялады, мерекесі 19 сәуірде тойланады. Жеңістен кейінгі алғашқы архиепископ Лафранк Кентербериде құрметтелген кейбір қасиеттілерге күмәнмен қарады. Ол Ælfheah-тың қасиеттілігіне көнді, бірақ Ælfheah және Кентерберийлік Августин ғана Кентербери шіркеуінің қасиеттілер тізімінде сақталған Жеңіске дейінгі англосаксон архиепископтары болды. Ælfheah-тың қабір-ғимараты, уақыт өте ұмытылып, XII ғасырдың басында Кентерберийлік Ансельм басшылығымен қайта салынды және кеңейтілді, ол Ælfheah есімін шіркеу тізімінде сақтауға үлкен үлес қосты. 1174 жылы Кентербери соборындағы өрттен кейін Ælfheah-тың денесі Дунстанның денесімен бірге бас алтарьдың айналасына қойылды, сол жерде Томас Бекет Бекет дау кезінде шейіттікке ұшырар алдында өмірін Ælfheah-тың қамқорлығына тапсырды делінеді. Ол бас алтарьтың солтүстігінде орналасқан, Дунстан қабірінің құрметімен бөлісіп, ол бас алтарьдың оңтүстігінде орналасқан еді. Ælfheah-тың өмірі жөніндегі проза мен өлеңдегі шығарманы Лафранктың өтініші бойынша Кентерберилік монах Осберн жазды. Прозалық нұсқасы сақталған, бірақ бұл шығарма агиографиялық сипатта; ондағы көптеген оқиғалар Киелі кітапқа ұқсас, сондықтан оларды тарихи жазба ретінде қарастыру қиын. Оған арналған шіркеулердің көп емес екені белгілі, олардың көпшілігі Кентте, ал Лондон мен Винчестерде бір-бір шіркеу бар; Кентте Сесалтер және Кентербериде Сент-Альфегеге арналған 12 ғасырға жататын екі приход шіркеуі бар. Денесі жерлеуге Кентербери соборында қайтып бара жатқанда түнде осы шіркеулерде жатқан делінеді. Батыс Мидлендс аймағындағы Солихалл қаласында 1277 жылға дейін салынған Сент-Альфеж шіркеуі Ælfheah-қа арналған. 1929 жылы Бат қаласындағы жаңа католик шіркеуі, Біздің Ханым мен Сент-Альфеж шіркеуі, Джайлс Гилберт Скотттың жобасымен Космединдегі Санта-Марияның ежелгі рим шіркеуіне құрмет көрсетіліп, Альфеж есімімен Ælfheah-қа арналды. Сент-Альфеж және Сент-Жюдпен бірге Әулие Георгий Лондонның Боро ауданында орналасқан. Ælfheah-тың көркем бейнелерінде ол шейіттікке ұшырағанын еске түсіретін қазық қорасында тастар үйіндісін ұстап тұрған күйде бейнеленеді.

Pope Gregory VII canonised Ælfheah in 1078, with a feast day of 19 April. Lanfranc, the first post Conquest archbishop, was dubious about some of the saints venerated at Canterbury. He was persuaded of Ælfheah's sanctity, but Ælfheah and Augustine of Canterbury were the only pre conquest Anglo Saxon archbishops kept on Canterbury's calendar of saints. Ælfheah's shrine, which had become neglected, was rebuilt and expanded in the early 12th century under Anselm of Canterbury, who was instrumental in retaining Ælfheah's name in the church calendar. After the 1174 fire in Canterbury Cathedral, Ælfheah's remains together with those of Dunstan were placed around the high altar, at which Thomas Becket is said to have commended his life into Ælfheah's care shortly before his martyrdom during the Becket controversy. and was north of the high altar, sharing the honour with Dunstan's shrine, which was located south of the high altar. A Life of Saint Ælfheah in prose and verse was written by a Canterbury monk named Osbern, at Lanfranc's request. The prose version has survived, but the Life is very much a hagiography; many of the stories it contains have obvious Biblical parallels, making them suspect as a historical record. Few church dedications to him are known, with most of them occurring in Kent and one each in London and Winchester; In Kent, there are two 12th century parish churches dedicated to St Alphege at Seasalter and Canterbury. Reputedly his body lay in these churches overnight on his way back to Canterbury Cathedral for burial. In the town of Solihull in the West Midlands, St Alphege Church is dedicated to Ælfheah dating back to approximately 1277. In 1929, a new Roman Catholic church in Bath, the Church of Our Lady & St Alphege, was designed by Giles Gilbert Scott in homage to the ancient Roman church of Santa Maria in Cosmedin, and dedicated to Ælfheah under the name of Alphege. St George the Martyr with St Alphege & St Jude stands in Borough in London. Artistic representations of Ælfheah often depict him holding a pile of stones in his chasuble, a reference to his martyrdom.