Эдвард Элгараның 1905 ж. шығармасы – скрипкаларға арналған керемет «Introduction and Allegro». Лондон симфониялық оркестрі үшін жазылған, виртуоздықпен ерекшеленеді. ✨🎶
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эдвард Эльгардың 1905 жылғы музыкалық шығармасы
1905 musical work by Edward Elgar
Сэр Эдвард Эльгардың «Интродукция және Алегро» шығармасы, Op. 47, 1905 жылы жаңадан құрылған Лондон симфониялық оркестрінің Эдвард Эльгарға арналған концерті үшін жазылған. Квартет және скрипкалық оркестр үшін жазылған бұл шығармада Эльгар музыканттардың шеберлігін көрсетуді көздеген. Алғашқы сыншылар пікірі әлсіз болғанымен, көп ұзамай ол шедевр ретінде танылды. Шамамен он екі-он төрт минуттық шығарма бірнеше маңызды тақырыптармен, көп қабатты симфониялық поэма сияқты келеді. Бұл шығарма Самуэль Санфордқа арналған, ол 1905 жылғы 28 маусымда Эльгардың Йель университетінде музыка ғылымының құрметті докторлық дәрежесін алуына көмектескен. Осы салтанатты шарада «Салтанатты марш» №1 алғаш рет орындалды.
Sir Edward Elgar's Introduction and Allegro for Strings, Op. 47, was composed in 1905 for performance in an all Elgar concert by the newly formed London Symphony Orchestra. Scored for string quartet and string orchestra, Elgar composed it to show off the players' virtuosity. Though initial critical reception was lukewarm at best, the score soon came to be recognized as a masterpiece. The work, which is roughly twelve to fourteen minutes in length, is like a multi layered symphonic poem for string orchestra, with several prominent themes. The work is dedicated to Samuel Sanford, who had been instrumental in having Elgar awarded an honorary doctorate of music at Yale University on 28 June 1905, where the Pomp and Circumstance March No. 1 was played for the first time at such a conferral ceremony.
Құрылымы
Бұл шығарма төмен түсетін tutti фанфарымен басталады, ол негізгі модерато бөліміне жалғасады, ол екі тактіден тұратын Allegretto e poco stringendo бөлімімен үзбелі келеді. Соло виоланың баяу, лирикалық тақырыбына көшуде, Эльгар эхо қолдану арқылы соло дауысы мен оркестр арасында каскад жасайды. Эльгар бұл тақырыпты Уэльсте демалыс кезінде естіген алыс дауыстың әнінен алынған цитата деп жазады. Экспрессивті, романтикалық бөлім бастапқы фанфара мен Уэльс тақырыбының қайталануына әкеледі, Кіріспе аяқталып, қуанышпен Аллегроға өтеді. Аллегро G мажордағы төрттен бір ноталық сегіздік мотивке негізделген тақырыппен басталады. 21 тактіден тұратын үздіріспес он алтыншы ноталар пианодан күшті фортеге дейін өседі, шығарма Кіріспедегі ашылу фанфарының гемиоламен толыққан G мажорлық қайталануына жетеді. Дәстүрлі соната формасында күтілетін даму бөлімінің орнына жаңа тақырып енгізіледі – күшті фуга, онда шығарма бастапқы G минор тоналығына оралады. Эльгар өзінің жақын досы А. Дж. Ягерге ("Энигма вариацияларының Нимроды") жазған хатында бұл бөлімді "шайтан фугасы" деп атаған. Фуга аяқталғаннан кейін, шығарманың барлық тақырыптары G мажорда қайталанады, бастапқыда бірыңғай оркестр бастап, кейін оркестр мен соло квартет арасында эхо арқылы бөлінеді. Уэльс тақырыбы үш рет қайталанып, оркестр қайтадан бірыңғай дауыста орындайтын маңызды сәтте (Полифонияға қараңыз), бұл жолы соло квартеті қайталайды, бұл шығарманың қалған бөлігінен өзгешелік. Уэльс тақырыбы барлық сұлулығымен жеңіске толы кодада бесінші және соңғы рет пайда болады, содан кейін үштік толық каденциямен аяқталады, одан кейін бүкіл оркестр пиццикато орындайтын G мажор аккорды тартылады, тек контрабастар ғана доғаларымен орындайды.
The piece opens with a tutti descending fanfare, which segues into a major key moderato section, interspersed by an Allegretto e poco stringendo section consisting of two measures in length. Foreshadowing into a slow, lyrical theme played by the solo viola, Elgar cascades between solo voice and orchestra by use of echo. Elgar writes that this theme is a quotation of a song sung by a distant voice that he had heard during a holiday in Wales. An expressive, romantic section leads into a recapitulation of the opening fanfare and Welsh theme, ending the Introduction and transitioning jovially into the Allegro. The Allegro begins with a theme in G major built around a quarter eighth eighth note motif. 21 measures of nonstop sixteenth notes build from piano to a powerful forte as the piece arrives at a hemiola infused G major restatement of the Introduction's opening fanfare. Instead of a development section as would be expected in traditional sonata form, a new theme is introduced, a vigorous fugue in which the piece returns to the opening key of G minor. In a letter to his good friend A. J. Jaeger ("Nimrod" of the Enigma Variations), Elgar referred to this section as a "devil of a fugue". After the fugue concludes, the piece's themes are all recapitulated in G major, initially begun by a unison orchestra before dividing across echo between orchestra and solo quartet. With the Welsh theme repeating a succession of three times before striking a momentous , on which the orchestra is in unison again (see Polyphony), it is this time echoed by the solo quartet, a change from the rest of the piece. The Welsh theme appears in all its splendour in a triumphant coda for the fifth and final time, before ending with a ternary perfect cadence followed by a G major chord in which the whole orchestra plays pizzicato, except for the double basses, who play with their bows.
Композициялық стилі
Кіріспе және Аллегро барокколық концерто гроссоның жаңадан қайта тірілген түрінде жазылған. Дегенмен, мұндай сололар тек соло квартетімен ғана шектелмейді, сонымен қатар сүйемелдеуші оркестрдің арасында да жиі таратылады, мысалы, Аллегроға кіретін бірінші көшу кезінде. Соло квартеті көбінесе оркестрге араласып кетеді, бірақ сүйемелдеуші оркестрмен бірдей ноталарды сирек орындайды. Көп дауыстылық (полифония) шығарманың көп бөлігін анықтайды, көбінесе бірнеше тақырыптар мен мотивтер бір-бірімен өріліп жатады. Полифония – барлық музыкалық тікелейлердің ең күрделісі болғандықтан, Кіріспе және Аллегроның әрбір музыканттың орындау шеберлігін көрсетуге бағытталғаны таңқаларлық емес. Шығарманың көп бөлігі скрипка партияларындағы керемет виртуоздық техникаға назар аударады. Себебі, бұл шығарма "Елгардың өзінің бұрынғы скрипкашы ретіндегі тәжірибесін толыққанды көрсетеді". Алайда, бұл төмен жиілікті аспаптарда, әсіресе бас партиясында қиындықтарды күшейтеді, оны струнный оркестр репертуарының ең қиын бөліктерінің бірі деп санауға болады. Дегенмен, бұл Эльгардың барокколық концерто гроссо формасын еске түсіруі мүмкін, онда виолончель мен бас партиялары кейде бірдей болады.
Introduction and Allegro was composed in a neo resurrected form of the Baroque concerto grosso. However, such solos are not confined solely to the solo quartet, but rather are distributed ever so often among the accompanying orchestra, such as at the first transition entering the Allegro. The solo quartet, however, often blend back into the orchestra, but rarely play exactly the same notes as the accompanying orchestra. Polyphony dictates much of the piece, often with multiple themes or motifs interleaving with one another. Since polyphony is the most complex of all musical textures, it comes as no surprise that Introduction and Allegro is an attempt to show the virtuosity of each musician performing the piece. Much of the piece focuses on the tremendous virtuoso technicalities within the violin parts. After all, the piece "fully [reflects] Elgar's first hand knowledge as a former violinist himself". This however adds complications in the lower frequency instruments, particularly in the bass part, which can clearly be seen as one of the most challenging of string orchestra repertoire. This, however, could be Elgar reminiscing to the Baroque concerto grosso form, in which the cello and bass parts are sometimes the same.