Пороховой карибу (Rangifer tarandus groenlandicus): миграция, численность 218 тыс., ареал Аляски, Юкона и Сев. территорий Канады. Совместное управление ресурсами.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Еліктердің кіші түрлері
Subspecies of deer
Поркупиндік карибу (Rangifer tarandus groenlandicus) – Аляска, АҚШ, Юкон және Канаданың Солтүстік-Батыс территорияларында кездесетін арланның немесе карибудың кіші түрі, құрлықтағы карибудың үйірлігі немесе экотипі. Көшіп-қонушы карибу үйірлері төлдеу жерлерінің атымен аталады, осы жағдайда Поркупин өзені – Поркупин үйірінің таралу аймағының көп бөлігінен өтеді. Саны өзгергенімен, үйір шамамен 218 000 жануардан тұрады (2017 жылдың шілдесіндегі фотосуретке сүйене отырып). Олар қыстау және Бофорт теңізіндегі төлдеу жерлері арасында жылына 1500 мильден астам (2414 км) қашықтықты көшіп өтеді, бұл Жердегі кез келген құрлық сүтқоректісінің ең ұзақ жер көшіру жолы. Олардың таралу аймағы Аляска мен Юкон шекарасына дейін созылады және Алясканың Балық және аң шаруашылығы департаменті, Канаданың жабайы табиғат агенттіктері және жергілікті аборигендер бірлесіп басқаратын құнды ресурс болып табылады. Карибу – Гвичиннің (алғашқы халықтар / Алясканың жергілікті халқы) негізгі күнкөрісі, олар дәстүрлі түрде өздерінің қауымдастықтарын карибулардың көшіп-қону жолдарымен сәйкес етіп салған. Оларды инупиаттар, инувиалуиттер, хендер және солтүстік тутчондар сияқты басқа да жергілікті халықтар да үнемі аңдайды. 2017 жылдың шілдесіне қарай Поркупин үйірі рекордтық деңгейге жетті – шамамен 202 000-ден 235 000-ға дейін жануар. 16 жыл бұрын, 2001 жылы бұл үйірдің саны екі есе аз болған. Басқа құрлықтағы карибу үйірлерінің саны 90%-ға төмендегенімен, Поркупин үйірі салыстырмалы түрде тұрақты қалды.
The Porcupine caribou (Rangifer tarandus groenlandicus) is a herd or ecotype of barren ground caribou, the subspecies of the reindeer or caribou found in Alaska, United States, and Yukon and the Northwest Territories, Canada. Migratory caribou herds are named after their calving grounds, in this case the Porcupine River, which runs through a large part of the range of the Porcupine herd. Though numbers fluctuate, the herd comprises about 218,000 animals (based on a July 2017 photocensus). They migrate over 1500 mile (2414 km) a year between their winter range and calving grounds at the Beaufort Sea, the longest land migration route of any land mammal on Earth. Their range spans the Alaska Yukon border and is a valued resource cooperatively managed by the Alaska Department of Fish and Game, Canadian wildlife agencies and local aboriginal peoples. The caribou are the primary sustenance of the Gwichʼin, a First Nations/Alaska Native people, who traditionally built their communities to align with the caribou's migration patterns. They are also routinely hunted by other indigenous peoples, including the Inupiat, the Inuvialuit, the Hän and the Northern Tutchone. By July 2017, the Porcupine herd had reached a record high of about 202,000 to 235,000 animals. Sixteen years earlier, in 2001 the same herd was only half as large. While other barren ground caribou herds have declined by 90%, the Porcupine herd has remained relatively stable.
Таксономия
Поркупиндік карибу – Аляска (АҚШ) және Юкон мен Солтүстік-Батыс территорияларда (Канада) кездесетін құрлықтағы карибулардың тобы. Ол құрлықтағы карибу (R. tarandus groenlandicus) деп аталатын түрге жатады. Поркупиндік карибу алғаш рет 1915 жылы Огильви тауларының атымен аталып, ол Юконның қысқы мекендеу аймағының бір бөлігі болып табылады. Ол сондай-ақ Грант карибуы (R. a. granti; кейіннен R. t. granti) деп те белгілі. Грант карибуы Аляска түбегінің батыс жағындағы және жақын аралдардағы шектеулі ареалда қоныстанған шағын, ақшыл түсті нысан ретінде сипатталды. Алғаш рет 1902 жылы Аллен (Allen) оны Rangifer granti деп сипаттаған, бірақ өлшемдері мен сыртқы пішіні Аляскадағы ірі, қараңғы таулық нысандарға қарағанда құрлықтағы нысанға жақын болғандықтан, ол R. arcticus granti ретінде құрлықтағы карибулардың құрамына енгізілді. Банфилд (Banfield) Rangifer туысын қайта қарағанда, барлық көбелектер мен карибуларды Rangifer tarandus тұқымына біріктіріп, Аляскадағы барлық карибуларға және Юконның бір бөлігіне granti атауын берді, осылайша оның ареалын кеңейтті. Кейіннен Аляска мен Юконның көшіп-қонып жүретін құрлықтағы карибуларын Канада материгіндегілерімен салыстырған таксономистер Аляска/Юкон үлгілерін R. t. granti деп атады. Янгман (Youngman, 1975) Банфилдтің (1961) атауын өзгерткеннен кейін оны Канада/Аляска құрлықтағы карибуына, R. tarandus groenlandicus деп қайта жіктеді. Гейст (Geist, 1998) және басқалар Аляска мен Канада құрлықтағы карибуларын ажыратуға қабілетті морфологиялық ерекшеліктерді таба алмағандықтан, granti атауы сүтқоректілердің әлемі (Grubb, Artiodactyla in Wilson and Reeder 2005) атты авторитетті анықтамалық еңбекте қабылданбады. Карибу генетиктері Аляска/Юконның көшіп-қонып жүретін құрлықтағы карибуы мен Канада құрлықтағы карибуының арасындағы айырмашылықты анықтау өте қиын екенін мойындайды (мысалы, Cronin et al. 2005; Yannic et al. 2013). Гранти атауының тағы бір тарихы «Айғыр» кітабында келтірілген. Күтпеген жағдай, карибу генетиктері Аляска түбегінің батыс жағында және жақын аралдарда әлі де тіршілік ететін карибулар – олардың ішінде Rangifer granti Allen 1902 түрінің типтік локалитеті орналасқан – генетикалық жағынан ерекшеленетінін және жақын маңдағы карибулармен будандаспайтынын анықтады. Оның ареалы Алленнің (1902) белгілеген типтік локалитетін қамтиды. Осылайша, R. a. granti өзінің бастапқы, шектеулі ареалында қайта ашылды және оның типтік нысаны Америка табиғи тарих мұражайында сақталған күйінде жарамды болып қала береді. Жақында жасалған қайта қарауда Поркупиндік және басқа да құрлықтағы карибу топтары R. arcticus arcticus Richardson 1829 түріне қайта жіктелді.
The Porcupine caribou is a herd of the barren ground caribou found in Alaska, United States, and Yukon and the Northwest Territories, Canada. It is included in the subspecies called the barren ground caribou (R. tarandus groenlandicus). The Porcupine caribou was first named Rangifer ogilviensis Millais, 1915 after the Ogilvie Mountains, part of its Yukon winter range. It has also been known as Grant's caribou (R. a. granti; subsequently R. t. granti). Grant's caribou was described as a small, pale form occupying a limited range at the west end of the Alaska Peninsula and nearby islands. Originally described as Rangifer granti (Allen, 1902), it was brought under barren ground caribou as R. arcticus granti because its size and form were closer to the barren ground type than to the larger, darker montane forms in Alaska. When Banfield revised the Rangifer genus, bringing all reindeer and caribou under Rangifer tarandus, he gave the subspecies name granti to all the caribou in Alaska and some in Yukon, thus greatly expanding its range. Subsequently, taxonomists comparing Alaskan or Yukon migratory barren ground caribou with those of mainland Canada labelled their Alaska/Yukon samples as R. t. granti. Youngman (1975) re assigned it to Canada/Alaska barren ground caribou, R. tarandus groenlandicus after Banfield's (1961) name change. Because Geist (1998), and others, could find no morphological features to distinguish Alaskan from Canadian barren ground caribou, granti was not accepted in the authoritative reference work, Mammalian Species of the World (Grubb, Artiodactyla in Wilson and Reeder 2005) Caribou geneticists agree that Alaska/Yukon migratory barren ground and Canadian barren ground caribou are barely distinguishable (e. g., Cronin et al. 2005; Yannic et al. 2013). Further history of the name granti is given in Reindeer. In a stunning sequel, caribou geneticists discovered that caribou still living at the western end of the Alaskan Peninsula and nearby islands—which contains the type locality of Rangifer granti Allen 1902—are genetically distinct from, and do not interbreed with, nearby forms of caribou. Its range encompasses the type locality designated by Allen 1902. Thus, R. a. granti was rediscovered in its original, limited range and its type species in the American Museum of Natural History remains valid. A recent revision returns the Porcupine and other herds of barren ground caribou to R. arcticus arcticus Richardson 1829.
Ауқым
Поркупиндердің таралу аймағы 2414 км (1500 миль) қашықтықты қамтиды, төлдеу жерлерінен бастап, олардың атымен аталған Поркупин өзенінен, «Юкон және Аляскадағы Брукс жотасының оңтүстігіндегі Огильви және Ричардсон тауларының өзен аңғарлары мен беткейлеріне» дейін созылады. Көктемде жүкті сиырлар «Алясканың қыстау жерлерінен солтүстік-шығысқа немесе Канаданың қыстау жерлерінен солтүстікке және солтүстік-батысқа қарай жылжиды. Егер қар ерте ерісе, олар Брукс жотасының солтүстік беткейімен Аляскаға қарай батысқа жылжып кетеді». PCMB жыл сайын Поркупин карибуын есепке алу жөніндегі есеп жариялайды. 2018 жылғы ақпан айындағы есептерінде 2017 жылғы фототүсірілім (сан алу) бойынша карибудың орташа саны 218 457 (95% CI = 202 106 – 234 808) екені тіркелді, бұл 2010 жылдан 2017 жылға дейін 169 000-нан шамамен 218 000-ға дейін өсу тенденциясын көрсетеді. Иввавик және Вунтут ұлттық парктері АЭА-мен шектес. Шарт бойынша, егер бір елдегі қызмет «Поркупин карибуының немесе олардың мекендеу ортасының ұзақ мерзімді зиянды әсеріне» ұшырауы мүмкін болса, екінші тарапқа хабар беріліп, соңғы шешім қабылдамас бұрын кеңесуге мүмкіндік берілуі керек.
The Porcupine herd range covers 1500 mile (2414 km), from the calving grounds, the Porcupine River after which they are named, to "the river valleys and slopes in the Ogilvie and Richardson Mountains in the Yukon and the southern Brooks Range in Alaska." In the spring the pregnant cows move "northeast from the Alaskan winter ranges or north and northwest from the Canadian winter ranges. If snowmelt is early, they will then move westward along the north slope of the Brooks Range into Alaska." The PCMB publish an annual Porcupine Caribou Harvest Report. In their February 2018 report they recorded that a 2017 photocensus (survey) estimated a mean of 218,457 caribou (95% CI = 202,106 to 234,808) caribou, indicative of an increasing trend from 2010 to 2017, from 169,000 to about 218,000. Both the Ivvavik National Park and Vuntut National Park border the ANWR. The treaty required an impact assessment and required that where activity in one country is "likely to cause significant long term adverse impact on the Porcupine Caribou Herd or its habitat, the other Party will be notified and given an opportunity to consult prior to final decision".
Топтың көлемі
Біз осы тұқымның санының ең көп екенін [2017 жылдың шілдесінде] 1970 жылдары ғылыми бақылау басталғаннан бері тіркедік. Бүкіл әлемдегі карибулардың қазіргі жағдайын ескере отырып, бұл карибулар әлеміндегі жақсы жағдайды көрсететін үміт беретін жаңалық – кейбір үйірлер жақсы дамып келеді. – Майк Сьютор, Солтүстік Юкон аймағының аймақтық биологы, Юкон аймағының қоршаған ортасы, Даусон қаласы. 2018 жыл. CBC News.
"We might have just recorded [July 2017] the largest number for this herd since modern scientific monitoring started in the 1970s Given the state of caribou worldwide right now, it's a positive, shining light in the caribou world — that there are some herds that are doing well. "|Mike Suitor, regional biologist, North Yukon Region with Environment Yukon, Dawson City. 2018. CBC News
Көптеген басқа Rangifer түрлерінен, түр-тұқымдарынан және олардың экотиптерінен айырмашылығы, Porcupine үйіршігі салыстырмалы түрде көп санда тұрақты. Кейбір далалық карибуларының саны "тарихи орташа көрсеткіштен 90 проценттен астам азайды", бұл Канаданың құрып бара жатқан жабайы жануарлар туралы комитетін (COSEWIC) ескерту жасауға мәжбүр етті. 2017 жылдың шілдесінде әуеден алынған мәліметтерге сәйкес, Porcupine үйіршігінің саны "202 000-нан 235 000-ға дейін" өскен, бұл 2001 жылы тіркелген ең төменгі көрсеткіштен шамамен екі есе көп. "Өнеркәсіптік дамуға ұшыраған карибулар құбырлар мен жолдардан қашықтап кетеді". 2001 жылы кейбір биологтар бұл қорғаныстағы өзгерістер "карибуларды тау етегіне итеріп, бұзауларды жыртқыштардың шабуылына осал етеді" деп қорқып жүрді.
Unlike many other Rangifer species, subspecies and their ecotypes, the Porcupine herd is stable at relatively high numbers. Some barren ground caribou herds have "declined more than 90 per cent from historic averages", causing the Committee on the Status of Endangered Wildlife in Canada (COSEWIC), to sound the alarm. According to an aerial count reported in July 2017, the size of the Porcupine herd had increased to "between 202,000 and 235,000 animals, nearly twice the number of animals recorded at a low point in 2001. "Caribou exposed to industrial development shift away from the pipelines and roads." In 2001, some biologists feared development in the Refuge would "push caribou into the foothills, where calves would be more prone to predation." in northeast Alaska
2017 жылдың 22 желтоқсанында президент Дональд Трамп 2017 жылғы Салықты қысқарту және жұмыс орындарын құру туралы заңға қол қойды, бұл заң ANWR-дың 1002 аймағын мұнай және газ бұрғылауға ашты. Заңда Арктикалық Ұлттық Табиғи Қорғаныста мұнай мен газ бұрғылау үшін 1,5 миллион акр жерді ашу туралы ережелер бар. Арктикалық Қорғанды бұрғылауға ашу "табиғатты қорғаушылар мен ғалымдардың күшті қарсылығын тудырды". Демократтар және Wilderness Society сияқты экологиялық ұйымдар республикашылдардың бұл әрекетін сынады. "1002 аймағы" деп аталатын жағалау жазығы Брукс жотасы мен Бофорт теңізі арасында орналасқан. Бұл жазық "Юкон шекарасынан батысқа қарай жүзден астам шақырымға созылып жатыр, бұл тұқымды топырақ пен өрілген өзендермен жабылған тегіс тундра".
On December 22, 2017, President Donald Trump signed the Tax Cuts and Jobs Act of 2017, a provision that opened the 1002 area of ANWR to oil and gas drilling, into law. The Act contains provisions that would open 1.5million acres in the Arctic National Wildlife Refuge to oil and gas drilling. Opening the Arctic Refuge to drilling "unleashed a torrent of opposition from conservationists and scientists." Democrats and environmentalist groups such as the Wilderness Society criticized the Republican effort. The subsection on the coastal plain, known as the "1002 area" is located between the Brooks Range and the Beaufort Sea. The plain "stretches west from the Yukon border more than a hundred miles, a flat expanse of tundra laced with tussock wetlands and braided rivers."
Орталық Арктикалық карибулар
2001 жылы Прудхо-Бей және Купарук мұнай кен орындарын игеруді жақтағандар, бұл аймақтар паналау орнынан шамамен 97 шақырым батысқа қарай орналасқанын айта келіп, Орталық Арктика карибуларының саны "бірнеше жүз шақырым қиыр жолдар мен мыңнан астам шақырым биік құбырларға қарамастан" артқандығын мәлімдеді. Алайда, Орталық Арктика үйірі Поркупина үйірінен әлдеқайда кішідірек және оның қоныс аумағы одан да кең. 1002 жағалау жазығы Поркупина үйірі үшін, Орталық Арктика үйірінен бес есе үлкен, бірақ бес есе кіші аумақта төлдеу ортасын қамтамасыз етеді. Кейбір биологтар мұндағы даму карибуларды тауалды аймаққа ығыстырып, нәтижесінде бұзаулардың жыртқыштарға шалдығу қаупі артады деп қорқады.
In 2001, proponents of the development of the oil fields at Prudhoe Bay and Kuparuk, which would be approximately 60 mile (97 km) west of the refuge, argued that the Central Arctic caribou herd had increased its numbers "in spite of several hundred miles of gravel roads and more than a thousand miles of elevated pipe." However, the Central Arctic herd is much smaller than the Porcupine herd and has a range that is much larger. The 1002 coastal plain provides calving habitat for [the Porcupine herd] nearly five times as large as the central Arctic herd, in an area one fifth as big. Some biologists fear development here could push caribou into the foothills, where calves would be more prone to predation|Mitchell National Geographic 2001