Арнольд Джонсон: Филадельфия Атлетикс клубын Канзас-Ситиге көшіру тарихы

Кіріспе

Арнольд М. Джонсон (11 қаңтар 1906, Чикаго, Иллинойс – 3 наурыз 1960, Уэст-Палм-Бич, Флорида) – американдық өнеркәсіпші, кәсіпкер және спортшы, ол 1954 жылдың күзінде «Филадельфия Атлетика» бейсбол клубын сатып алып, оны Канзас-Сити, Миссури қаласына көшірді. Оның Джеффри есімді ұлы мен Венди есімді қызы болған. Чикагода туып өскен және Чикаго университетін бітірген Джонсон өте табысты кәсіптік мансапқа ие болды. Ол акционерлік брокер және банкир болды, бірнеше корпорациялардың директорлар кеңесінде қызмет етті және Ұлттық хоккей лигасының «Чикаго Блэк Хокс» командасына инвестиция жасады.

Филадельфия Атлетикасын сатып алу және ауыстыру

1953 жылдың желтоқсанында Джонсон жылжымайтын мүлік операциясы арқылы бейсболға қадам басты. Ол көпжылдық чемпион «Нью-Йорк Янкис» клубының ең үздік екі аренасын – Бронкстағы «Янки стадион» мен «Канзас-Сити Блюз» стадионын сатып алды, ол «Янкис» клубының жасөспірімдер клубының үйі еді. Сонымен қатар, күресіп жатқан жоғары лига бейсбол командалары – әсіресе екі командасы бар қалалардағы «екінші» командалар – ескі ареналарын тастап жатты. Канзас-Сити шенеуніктерінің ықпалымен Джонсон қалаға жоғары лига командасын әкелуге шешім қабылдады және «Филадельфия Атлетикс» клубын нысана ретінде таңдады. Конни Мактың «Атлетикс» клубы бір кезде Американ лигасының тірегі болған, тоғыз жеңіс туы мен бес Әлем сериясінің жеңімпазы болған; алайда, 1930 жылдардың басынан бері алаңдағы үнемі сәтсіздіктер мен ресурстардың жетіспеуі оны әлсіреткен. Ең бастысы, Мак жасөспірімдер жүйесін құруға ақша жұмсауға немесе мүмкіндігі болмады. 1940 жылдары екі ауыр соққы тиді. Біріншіден, Ұлттық лиганың «Филлис» клубын ағаш өнеркәсібіндегі кәсіпкер Уильям Д. Кокс сатып алды. «Филлис» клубы бейсболдағы сәтсіздіктің символы болды (1918 жылдан 1948 жылға дейін тек бір жеңіске жеткен маусым болды), себебі оның иелері жеңімпаз команда құруға қажетті ақшаны жұмсауға немесе мүмкіндігі болмады. Олар «А» клубының арендаторлары ретінде Шиб паркінде ойнаған. Кокс «Филлис» клубын екінші дүниежүзілік соғыс кезінде сатып алғаннан кейін, ол жас ойыншыларға қол қоюға ақша жұмсай бастады; «А» клубы сияқты, «Филлис» клубының да тарихының көп бөлігінде бәсекеге қабілетті жасөспірімдер жүйесі болған жоқ. Кокс өз командасына ставка жасағаны үшін бір жылдан кейін жұмыстан шығарылды, бірақ оның иесі ретіндегі мұрагері, «Дюпон» компаниясының мұрагері Боб Карпентер жасөспірімдер жүйесін құруға кірісті, Герб Пеннокты бас менеджер ретінде тағайындады және жас перспективаларға көп ақша жұмсады. Бұл жас ойыншылардың көптегені бұрынғы құлдыраған «Филлис» клубына 1950 жылы Ұлттық лиганың жеңіс туын жеңуге көмектесті. ХХ ғасырдың бірінші жартысының көп бөлігінде Филадельфия «А» клубының қаласы болды, тіпті «Атлетикс» клубы «Филлис» клубынан нашар немесе нашар командаларды он жыл бойы көрсеткеніне қарамастан. Алайда, 1946 жылы «Филлис» клубы «А» клубынан көбірек көрермендерді жинады, ал 1949 жылы Филадельфияның сүйікті командасы ретінде оны толығымен басып өтті. Бұл 1950 жылы аяқталды, осы жылы «А» клубы бейсболдағы ең нашар көрсеткішке ие болды, ал «Филлис» клубының «Whiz Kids» клубы жеңіс туын жеңіп алды. Екіншіден, франшиза Мак отбасының екі тармағы арасындағы билік күресіне ұшырады – негізінен, Коннидің бірінші некесінен туған екі ұлы Рой мен Эрл, Коннидің екінші әйелі мен олардың сол одақтан туған ұлы Конни-младшийге қарсы болды. Рой мен Эрл команданы басқаруға қатысты отбасының үнемді тәсілінен бас тартқысы келмеді және өздерінің жарты ағалары ұсынған жаңалықтарды дерлік толығымен қабылдамады. Конни-младший кейін франшизаның негізін қалаушы Бенджамин Шибтің мұрагерлерімен одақтасып, команда мен аренаны жаңарту үшін қадамдар жасады. Екі тараптың келіскен бірнеше мәселесінің бірі – Конни Сниордың менеджерліктен кету уақыты келді; үш ағасы әкесін маусым соңында зейнеткерлікке шығуға көндірді, бірақ ол команда президенті болып қалды. Конни-младший мен Шибтер команданы сату туралы шешім қабылдағанда, жағдай шиеленісті болды. Алайда, Рой мен Эрл шілде айында өздерінің жарты ағасы мен Шибтерді сатып алып, күреске нүкте қойды. Алайда, осы үшін олар команданы Коннектикут штатының жалпы өмірді сақтандыру компаниясына (қазір CIGNA компаниясының бөлігі) ипотекаға берді және Шиб паркін кепілдік ретінде ұсынды. «А» клубы турнир кестесінің төменгі жағында қалғандықтан, көрермендер саны азайды, бұл командаға қарызды өтеуге қажетті кірістен айырды. 1954 жылға қарай, бұрынғы мақтан тұтқан команда банкроттыққа жақын болды. Макстер команданы сатуға мәжбүр болды.

In December 1953, Johnson entered baseball through a real estate transaction by purchasing the top two playing venues of the perennial champion New York Yankees — Yankee Stadium in the Bronx, and Blues Stadium in Kansas City, home of the Yanks' top farm club, the Kansas City Blues. Concurrently, struggling major league baseball teams—especially "second" teams in two team cities—were abandoning their old homes. Spurred by Kansas City officials, Johnson decided to bring a major league team to town, and found a target in the Philadelphia Athletics. The Athletics of Connie Mack had once been one of the pillars of the American League, with nine pennants and five World Series wins to their credit; however, the team's chronic failures on the field since the early 1930s and its lack of resources undermined it. Most seriously, Mack either could not or would not spend money on building a farm system. In the 1940s, two fatal blows were struck. First, in , the Phillies of the National League were bought by lumber baron William D. Cox. The Phillies had long been the definition of baseball futility (they had only one winning season from 1918 to 1948), in part because their owners either did not or could not spend the money it took to build a winner. They had played at Shibe Park as tenants of the A's since When Cox bought the Phillies, in the midst of World War II, he began to spend money on signing young players; like the A's, the Phillies had not had a competitive farm system for most of their history. Cox was forced out after one year for betting on his own team, but his successor as owner, DuPont heir Bob Carpenter, began building out a farm system, hired Herb Pennock as general manager, and spent lavishly on young prospects. Many of these young players helped the once moribund Phillies win their second ever National League pennant in For most of the first half of the 20th century, Philadelphia had been an "A's town", even though the Athletics had fielded teams as bad or worse than the Phillies for a decade. However, in 1946 the Phillies began outdrawing the A's, and in 1949 permanently surpassed them as Philadelphia's favorite team. This culminated in 1950, when the A's crumbled to the worst record in baseball while the Phillies' "Whiz Kids" won the pennant. Second, the franchise was enveloped in a power struggle between two branches of the Mack family—essentially, Roy and Earle, Mack's two sons from his first marriage, were ranged against Connie's second wife and their son from that union, Connie Jr. Roy and Earle were unwilling to depart from their family's bargain basement approach to running the team, and dismissed their half brother's proposed innovations almost out of hand. Connie Jr. then made an alliance with the heirs of franchise co founder Benjamin Shibe, and began taking steps to upgrade the team and the park. One of the few things on which the two factions agreed was that it was time for Connie Sr. to step down as manager; the three brothers persuaded their father to retire at the end of the season though he nominally remained team president. Matters came to a head when Connie Jr. and the Shibes decided to sell the team. However, Roy and Earle ended the struggle by buying out their half brother and the Shibes in July. However, to do so, they mortgaged the team to Connecticut General Life Insurance Company (now part of CIGNA) and pledged Shibe Park as collateral. As the A's languished at the bottom of the standings, attendance dwindled, depriving the team of badly needed revenue that could have serviced the debt. By 1954, the once proud team was close to bankruptcy. The Macks were all but forced to put the team up for sale.

Канзас-Ситидегі қызмет мерзімі

Джонсон 1954 жылдың тамызында «A’s» командасын сатып алу туралы ресми ұсыныс жасады, оған «Yankees» командасы күшті қолдау көрсетті. Конни Ср. және Эрл келісімге дайын болды, бірақ қазір команданы басқарып отырған Рой (Конни Ср. күнделікті жұмыстардан көтерілген еді, ал Эрл көбінесе бейжай қарады) әкесі мен ағасын сатып алып, франшизаның жалғыз иесі болғысы келді. Лига президенті Уилл Харридж және басқа иелері «A’s» командасының Филадельфиядағы болашағына үміт көрмеді, бірақ Ройге 28 қыркүйектегі иелер жиналысында команданы сатып алуға мүмкіндік беруге дайын болды. Дегенмен, 12 қазанда өткен кезекті иелер жиналысында Рой команданы сатып алуға қажетті қаражатты жинауға тырысқанын, бірақ сәтсіз болғанын мәлімдеді. Харридж бен басқа иелердің қысымымен Рой команданы Джонсонға 18 қазанға дейін сатуға келісті. Бірақ, соңғы мерзімге бір күн қалғанда, Рой Филадельфиялық кәсіпкерлер тобынан «A’s» командасын сақтап қалу туралы соңғы сәттегі келісімді қабылдады. Алайда, бұл келісім қаржыландыру жеткіліксіздігіне байланысты күйреп кетті (деген қауесеттер «Yankees» тарапынан таратылған). Сонымен қатар, Джонсон Рой Макты өзінің ұсынысы ұзақ мерзімді перспективада тиімдірек екеніне көндірді, нәтижесінде Рой өзі келіскен келісімге қарсы дауыс берді. Ақырында, Джонсон Макстерді «A’s» командасын 3,5 миллион долларға сатуға көндірді – Макстердің үлесі үшін 1,5 миллион доллар және қарыз үшін 2 миллион доллар. Келісімге Шиб Парк – немесе 1953 жылы қайта аталған Конни Мак стадионы кірді, бірақ Джонсон оны сақтап қалуға мүдделі емес еді. «Phillies» командасының иесі Карпентер де стадионды қалаған жоқ, бірақ Делавэр аймағында уақытша пайдалануға жарамды басқа нысан болмағандықтан, оны Джонсоннан 1,6 миллион долларға сатып алуға мәжбүр болды. «A’s» командасы 1955 жылғы көрермендер санына ешқашан жақындамады, себебі команданың бәсекеге қабілеті төмен болды және Канзас-Ситиде өткен он үш маусымның ешқайсысында жеңіске жетпеді. Джонсонның бес жылдық иелігі кезінде «Athletics» командасының ең жақсы көрсеткіші 1958 жылы болды, ол 73–81 есебімен бірінші орыннан 19 ойын қалып қойды. Джонсон мен «Yankees» арасындағы келісім туралы көптеген әңгімелер болды, әсіресе «Yankees» командасы «Athletics» командасын көшіру үшін Джонсонға өтемақы төлеуге мәжбүр етпеуді шешкен кезде. Сол кездегі үлкен лига ережелеріне сәйкес, «Blues» командасына иелік ету арқылы «Yankees» командасы Канзас-Ситидегі үлкен лига құқықтарына ие болды. Саудалар жанкүйерлер мен басқа командаларды «A’s» командасының үлкен лига деңгейіндегі «Yankee» командасының фермалық клубынан ешқандай айырмашылығы жоқ деп айыптауға итермеледі. Мысалы, Билл Вик Джонсон басшылығымен «A’s» командасының «еркін басқарылатын «Yankee» фермалық клубынан басқа ештеңе емес» екенін еске алды. 1960 жылдың 3 наурызында Джонсон «Athletics» командасын көктемгі жаттығуларда қарап қайтып келе жатқанда миға қан құйылудан қайтыс болды. Ол сол күні Флорида штатының Вест Палм-Бич қаласындағы «Жақсы самариялық» ауруханасында 54 жасында қайтыс болды. Сол маусымның соңында оның мүлігі командадағы бақылау үлесін медициналық сақтандыру саласындағы басшы Чарльз О. Финлиге сатты, ол «A’s» командасын Оклендке көшіріп, 1970 жылдардың басында спорттық династия құрды.

Johnson formally made an offer to buy the A's in August 1954, with the strong support of the Yankees. Connie Sr. and Earle were receptive, but Roy, now operating head of the team (Connie Sr. had largely withdrawn from day to day operations, while Earle was largely indifferent) wanted to buy out his father and brother and become sole owner of the franchise. League president Will Harridge and the other owners saw no path forward for the A's in Philadelphia, but were willing to give Roy a chance to buy the team himself at a September 28 owners meeting. However, at another owners meeting on October 12, Roy revealed his efforts to raise the money needed to buy the team had failed. Under pressure from Harridge and the other owners, Roy agreed to sell the team to Johnson no later than October 18. A day before the deadline, however, Roy agreed to an eleventh hour "save the A's" deal from a group of Philadelphia businessmen. That deal, however, imploded due to rumors (reportedly planted by the Yankees) that it was underfinanced. At the same time, Johnson persuaded Roy Mack that his deal was better in the long run, leading Roy to vote against the very deal he had negotiated. Finally, Johnson persuaded the Macks to sell him the A's for $3.5 million – $1.5 million for the Macks' stock and $2 million in debt. The deal nominally included Shibe Park–or Connie Mack Stadium, as it had been renamed in 1953–but Johnson had no interest in keeping it. Phillies owner Carpenter didn't want the park either, but reluctantly bought the park from Johnson for $1.6 million when it became clear there was no other facility in the Delaware Valley fit for even temporary use. The A's never approached their 1955 attendance figures again, in large part due to a team that was barely competitive and never finished with a winning record over thirteen seasons in Kansas City. During Johnson's five years as owner, the Athletics' best record was in 1958, when they finished 73–81, 19 games out of first. Rumors abounded almost as soon as the ink dried on the purchase where there had been massive collusion between Johnson and the Yankees, especially when the Yankees opted not to force Johnson to pay them an indemnity for moving the Athletics. Under major league rules of the time, by virtue of owning the Blues, the Yankees also owned the major league rights to Kansas City. The trades led fans and other teams to accuse the A's of being little more than a Yankee farm team at the major league level. Bill Veeck, for instance, recalled that under Johnson, the A's were "nothing more than a loosely controlled Yankee farm club." On March 3, 1960, Johnson was returning from watching the Athletics in spring training when he was fatally stricken with a cerebral hemorrhage. He died at Good Samaritan Hospital in West Palm Beach, Florida later that day on March 3 at the age of 54. Later that season, his estate sold its controlling interest in the team to medical insurance executive Charles O. Finley, who moved the A's to Oakland and assembled a sports dynasty there in the early 1970s.