Кіріспе
1966 жылы NASA таңдаған он тоғыз ғарышкердің тобы. NASA Astronaut Group 5 – сәуір айында NASA таңдаған он тоғыз ғарышкерден құралған. Айға аяқ басқан алты Ай модулі ұшқышының үшеуі осы 5-ші топтан шыққан. Топтың шамамен жартысы Айға ұшқан (барлығы тоғыз адам), ал қалған жартысы Skylab және Space Shuttle ғарыш кемелерімен ұшқан. Олар осы бағдарламаның басында Шатл командирлерінің негізін құрады. Бұл топтың ерекшелігі – NASA ғарышкерлер құрамына бұрыннан ғарышкер қанаты бар адамды, X-15 ұшқышы Джо Энглді алғаны. Джон Янг осы топты «Түпнұсқалық он тоғыз» деп атап, алғашқы Mercury Seven ғарышкерлерін пародизациялады.
NASA Astronaut Group 5 was a group of nineteen astronauts selected by NASA in April 1966. Of the six Lunar Module Pilots that walked on the Moon, three came from Group 5. The group as a whole is roughly split between the half who flew to the Moon (nine in all), and the half who flew Skylab and Space Shuttle, providing the core of Shuttle commanders early in that program. This group is also distinctive in being the only time when NASA hired a person into the astronaut corps who had already earned astronaut wings, X 15 pilot Joe Engle. John Young labeled the group the Original Nineteen in parody of the original Mercury Seven astronauts.
Өмірбаян
1957 жылғы 4 қазанда Кеңес Одағының "Спутник-1" спутнигін ұшыруы, "салқын соғыс" кезеңінде АҚШ-пен болған технологиялық және идеологиялық бәсекелестік, "ғарыш жарысы" деп аталатын жаңа кезеңді бастады. Америкалық технологияның кемтарлығын көрсету американдық қоғамды терең қызықтырды. "Спутник" дағдарысына жауап ретінде, ол "Спутник"ті аса қауіпті деп санамағанмен, АҚШ Президенті Дуайт Д. Эйзенхауэр американдық ғарыш бағдарламасын бақылау үшін жаңа азаматтық мекеме – Ұлттық аэронавтика және ғарыш басқармасын (NASA) құрды. 1961 жылғы 12 сәуірде Кеңес Одағы "Восток-1" ғарыш кемесін ұшырып, ғарышкер Юрий Гагариннің Жер төңірегінде алғашқы орбиталық ұшуын жасауы АҚШ-тың Кеңес Одағына жететініне болған сенімді күйретті. Осыған жауап ретінде Кеннеди 1961 жылғы 25 мамырда одан да маңызды мақсатты жариялады: онжылдық аяқталар тұсында Айға адамды жіберу. Бұл жобаның атауы "Аполлон" болды. 1966 жылға қарай NASA "Аполлон" жобасынан асып түсетін мүмкіндіктерді қарастырып жатты. 1966 жылғы 3 ақпанда Астронавттар кеңсесінің басшысы, "Меркурий-7" тобынан Алан Шепард, Адамды космосқа жеткізу орталығында (MSC) "Жоғары деңгейдегі бағдарламалар кеңсесі" деп аталатын жаңа бөлімше құрды. NASA 3 наурызда болашаққа қатысты жоспарларын жариялады. 1965 жылғы қыркүйекте "Аполлон қолданбалы бағдарламасы" (AAP) деп аталған бұл жобаның көлемі өте кең болды. Ол 19 "Сатурн-V" және 26 "Сатурн-IB" зымырандарын пайдалана отырып, кемінде 45 экипаждық миссияны қамтыды. Үш орбиталық станция, үш орбиталық зертхана және төрт "Аполлон" телескопы құрылатын болды. Айға сәтті қонса, AAP-нің алғашқы ұшырылымы 1968 жылғы сәуірде жүзеге асуы күтілді. Әрбір орбиталық зертханаға екі-үш экипаж келуі жоспарланған. Осы кезде NASA-да 33 ғарышкер қызмет ететін. Ұшу экипажы операцияларының директоры, "Меркурий-7" тобынан Дик Слейтон, AAP үшін тағы екі ондаған дайын ғарышкер қажет екенін есептеді. 1965 жылғы 10 қыркүйекте NASA жаңа ғарышкерлерді іздеп отырғанын жариялады.
Топ мүшелері
+ Бастапқы он тоғызыншы сурет Аты туылған Өлген Мансабы Сілтеме (дереккөз) Вэнс Д. Брэнд Лонгмонт, Колорадо, 9 мамыр 1931 31 желтоқсан 2100 Брэнд 1953 жылы Колорадо университетінен бизнес саласындағы ғылым бакалавры дәрежесін алды. Одан кейін ол АҚШ Теңіз жаяу әскері (USMC) қатарында қызмет етті, алдымен жаяу әскер офицері, содан кейін 1955 жылдан бастап авиатор. 1957 жылы USMC-ден босатылып, 1964 жылға дейін АҚШ Теңіз жаяу әскерінің резерві және Ұлттық әуе күзетінің реактивтік истребитель эскадрильяларында қызметін жалғастырды, майор шеніне жетті. Ол Колорадо университетіне оралып, 1960 жылы екінші ғылым бакалавры дәрежесін алды, бұл жолы авиациялық инженерия мамандығы бойынша, және Lockheed Corporation компаниясына ұшу сынақ инженері болып жұмысқа орналасты. Lockheed оны Мэриленд штатының Патуксент Ривердегі АҚШ Әскери-теңіз күштерінің сынақ пилоттары мектебіне жіберді, онда ол 1963 жылдың ақпан айында 33-сынып бойынша сынақ пилоты ретінде біліктілік алды. 1964 жылы Лос-Анджелестегі Калифорния университетінен бизнес-магистр (MBA) дәрежесін алды. Брэнд Аполлон-15 бағдарламасының командалық модулінің пилотының қосалқы мүшесі, Skylab 3 және Skylab 4 бағдарламаларының командирінің қосалқы мүшесі және ұшпаған Skylab құтқару миссиясының командирі болды. 1975 жылдың шілдесінде ол алғаш рет Аполлон-Союз сынақ жобасының командалық модулінің пилоты ретінде ғарышқа ұшты, бұл АҚШ пен КСРО арасындағы бірінші бірлескен ғарыш миссиясы болды. Кейін ол 1982 жылдың қарашасында STS-5, 1984 жылдың ақпанында STS-41B және 1990 жылдың желтоқсанында STS-35 миссияларын басқарды. 1992 жылы ол Огайо штатының Дейтон қаласындағы Райт-Паттерсон әуе базасындағы Ұлттық аэроғарыш ұшағы (NASP) бірлескен бағдарламасы кеңсесінің жоспарлау бөлімінің басшысы болды. 1994 жылдың қыркүйегінде ол Драйден ұшу зерттеу орталығындағы ұшу операцияларының көмекші бастығы болды, содан кейін бас инженер, аэроғарыш жобалары жөніндегі директордың орынбасары және ақырында бағдарламалар орталығының директордың орынбасары болды. 2008 жылдың қаңтарында ол NASA-дан зейнеткерлікке шықты. Джон С. Булл Мемфис, Теннесси, 25 қыркүйек 1934 11 тамыз 2008 1957 жылы маусымда АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қосылғанға дейін бір жылдық магистратураны аяқтады. Келесі жылы ол әскери-теңіз авиаторы болып біліктілік алды. 1964 жылдың ақпанында Мэриленд штатының Патуксент Ривердегі АҚШ Әскери-теңіз күштерінің сынақ пилоттары мектебін бітірді. Ол ешқашан ғарышқа ұшпады; ол 1968 жылы өкпе ауруынан зардап шегіп жатқанын білгеннен кейін ғарышкерлер құрамынан кетті. Ол Стенфорд университетіне оқуға түсіп, 1971 жылы авиациялық инженерия бойынша ғылым магистрі дәрежесін, ал 1973 жылы философия докторы (PhD) дәрежесін алды. 1973 жылдан 1985 жылға дейін ол NASA Ames Research Center-де жұмыс істеді. Джеральд П. Карр Денвер, Колорадо, 22 тамыз 1932 26 тамыз 2020 Карр 1949 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қосылды. 1950 жылы ол мичман болып тағайындалды (NROTC) және Оңтүстік Калифорния университетіне оқуға түсті, онда 1954 жылы механикалық инженерия бойынша инженерлік бакалавр дәрежесін алды. Бітіргеннен кейін ол USMC-ге тағайындалды, содан кейін авиатор болып біліктілік алды. Ол 1961 жылы АҚШ Әскери-теңіз аспирантурасынан авиациялық инженерия бойынша ғылым бакалавры дәрежесін, ал келесі жылы Принстон университетінен авиациялық инженерия бойынша ғылым магистрі дәрежесін алды. Ол Аполлон-8 және Аполлон-12 бағдарламаларында космонавттарды қолдау тобының мүшесі және CAPCOM ретінде қызмет етті, сондай-ақ Айға жүретін көліктің дамуы мен сынақтарына қатысты. 1970 жылы NASA бұл миссияны тоқтатуына дейін ол Аполлон-19 үшін Ай модулінің пилоты ретінде қызмет етуге дайындық көрді. 1973 жылдың қарашасы мен 1974 жылдың ақпаны аралығында ол Skylab 4 бағдарламасын басқарды, 2017 сағаттан астам уақытты ғарышта өткізді, оның ішінде Skylab ғарыш станциясының сыртында үш ЭВА-да 15 сағат 48 минут өткізді. 1975 жылдың қыркүйегінде ол USMC-ден, ал 1977 жылдың маусымында NASA-дан зейнеткерлікке шықты. Чарльз М. Дьюк-младший Шарлотта, Солтүстік Каролина, 3 қазан 1935 31 желтоқсан 2100 Дьюк 1957 жылы Мэриленд штатының Аннаполистегі АҚШ Әскери-теңіз академиясынан теңіз ғылымдары бойынша ғылым бакалавры дәрежесін алды және АҚШ Әуе күштері (USAF) офицері болып тағайындалды. 1964 жылы ол Массачусетс технология институтында авиация ғылымдарының магистрі дәрежесін алды, ал 1965 жылдың қыркүйегінде АҚШ Әуе-ғарыш ғылыми-зерттеуші пилот мектебінде (64-сынып) сынақ пилоты болды. Ол Аполлон-10 бағдарламасының қолдау тобының мүшесі болды; Аполлон-11 Айға қонуы үшін CAPCOM болды; және Аполлон-13 бағдарламасының Ай модулі үшін резервтік пилот болды. 1972 жылдың сәуір айында Аполлон-16 бағдарламасының Ай модулінің пилоты ретінде ол Айға қадам басқан онінші адам болды. Ол сондай-ақ Аполлон-17 бағдарламасының Ай модулі үшін резервтік пилот болды. 1975 жылы ол NASA-дан зейнеткерлікке шықты. Джо Х. Энгл Дикинсон округі, Канзас, 26 тамыз 1932 31 желтоқсан 2100 Энгл 1955 жылы Канзас университетінен авиациялық инженерия бойынша ғылым бакалавры дәрежесін алды. Ол сондағы Әуе күштерінің резервтік офицерлерді даярлау корпусы (AFROTC) бағдарламасы арқылы USAF комиссиясын алды. 1962 жылдың сәуір айында ол USAF сынақ пилоттары мектебінде (61-сынып) сынақ пилоты болып біліктілік алды, содан кейін ол 1963 жылдың мамырында бітірген Әуе-ғарыш ғылыми-зерттеуші пилот мектебіне қатысты. Келесі айда ол X-15 ұшағын ұшуға тағайындалған USAF-тың екі сынақ пилотының бірі болды. 1965 жылдың 29 маусымында ол X-15 ұшағымен 280600 фут (85527 м) биіктікке көтеріліп, ғарышкер болып біліктілік алған ең жас пилот болды. Оның X-15 бағдарламасымен жасаған он алты ұшуының үшеуі USAF ғарышкер статусын алу үшін қажетті 50 миль (80 км) биіктікке жетті. Ол Аполлон-10 бағдарламасын қолдау тобының мүшесі болды, Аполлон-14 бағдарламасының Ай модулі үшін резервтік пилот болды және Аполлон-17 бағдарламасымен Айға ұшуға және оның бетінде жүруге жоспарланған, бірақ геолог ғарышкер Харрисон Шмиттпен алмастырылды, содан кейін Аполлон-18 бағдарламасы тоқтатылды. Ол 1977 жылдың ақпанынан қазан айына дейін жасалған қону және ұшу сынақтарын басқарды, ал 1981 жылдың қарашасында STS-2 және 1985 жылдың тамызында STS-51I миссияларын басқарды. Ол 1982 жылдың наурызынан желтоқсанына дейін NASA штаб-пәтеріндегі адамды ғарышқа ұшу ісі жөніндегі орынбасар басшысы болып қызмет етті, сондай-ақ АҚШ ғарыш командованиесі және Солтүстік Американың әуе қорғаныс командованиесі (NORAD) бас қолбасшысының Ұлттық әуе күзетінің көмекшісі болды. 1986 жылдың қарашасында ол NASA және USAF-тан зейнеткерлікке шықты. Рональд Е. Эванс-младший Сент-Фрэнсис, Канзас, 10 қараша 1933 7 сәуір 1990 Эванс 1956 жылы Канзас университетінен электр инженериясы бойынша ғылым бакалавры дәрежесін алды, сондай-ақ сол жердегі NROTC бағдарламасы арқылы USN комиссиясын алды. Ол әскери-теңіз авиаторы болып біліктілік алды. 1964 жылы ол АҚШ Әскери-теңіз аспирантурасынан авиациялық инженерия бойынша ғылым магистрі дәрежесін алды. Ол Аполлон-7 және Аполлон-11 бағдарламаларының қолдау тобының мүшесі болды, сондай-ақ Аполлон-14 бағдарламасының командалық модулінің пилотының қосалқы мүшесі болды. 1972 жылдың желтоқсанында ол Аполлон-17 бағдарламасымен Айға ұшып, соңғы Аполлон Айға қонған миссияға қатысты. Кейін ол Аполлон-Союз сынақ жобасы (ASTP) миссиясының командалық модулінің пилотының қосалқы мүшесі болды. 1976 жылы ол USN-ден, ал келесі жылы NASA-дан зейнеткерлікке шықты. Эдвард Г. Гивенс-младший Куана, Техас, 5 қаңтар 1930 6 маусым 1967 Гивенс 1952 жылы Мэриленд штатының Аннаполистегі АҚШ Әскери-теңіз академиясынан теңіз ғылымдары бойынша ғылым бакалавры дәрежесін алды. Ол USAF-қа тағайындалды және пилот болып біліктілік алды. 1958 жылдың қазанында ол USAF Әуе-ғарыш ғылыми-зерттеуші пилот мектебінде (58-сынып) сынақ пилоты болып біліктілік алды, содан кейін ол 1963 жылдың мамырында бітірген Әуе-ғарыш ғылыми-зерттеуші пилот мектебіне қатысты. Ол Аполлон-7 бағдарламасын қолдау тобының мүшесі болды, бірақ 1967 жылы автомобиль апатында қаза болғандықтан ешқашан ғарышқа ұшпады. Фред У. Хайз-младший Билокси, Миссисипи, 14 қараша 1933 31 желтоқсан 2100 Хайз Корей соғысы кезінде әскерге шақырылудан қашу үшін Теңіз әуе кадеттері бағдарламасына қатысты. Ол 1954 жылы әскери-теңіз авиаторы болып біліктілік алды және USMC-ге комиссия алуды жөн көрді....
Демография
+ Ұшқыш-ғарышкерлер тобының салыстырмалы көрсеткіштері Таңдалу жылы 1959 1962 1963 1966 Таңдалғандар саны 7 9 14 19 Орташа жасы 34,5 32,5 30,0 32,8 Жоғары білім алған жылдардың орташа саны 4,3 4,6 5,6 5,8 Ұшу сағаттарының орташа саны 3,500 2,800 2,315 2,714 Реактивтік ұшақта ұшу сағаттарының орташа саны 1,700 1,900 1,800 1,925 Джон Янг осы топты "Original Nineteen" деп атады, бұл алғашқы Mercury Seven ғарышкерлерінің есімдерін әйелдеу болды. Он тоғыз адамның төртеуі азаматтық мамандығынан болды: Брэнд, Хайзе, Линд және Свигерт. Жетісі Әуе күштерінен: майорлар Гивенс, Ирвин және Пог, капитан Дьюк, Энгл, Руса және Уорден. Алтысы Теңіз күштерінен: командир-лейтенант Эванс, Митчелл және Вейц, лейтенанттар Булл, Мэтингли және МакКэндлес. Сонымен қатар екі морской пехотинник болды, майор Карр және капитан Лусма. Свигерт пен Мэтингли отбасы құрмаған, ал қалғандарының барлығының балалары болды. Каррдың ең көп баласы болды – алты, одан кейін Линдтің бесеуі, ал Брэнд пен Русаның төртеуі. Барлығы эуропалық текті ер адамдар еді. Олар 1963 жылғы топтан сәл үлкен болды, нәтижесінде ұшу сағаттары көбірек болды. Он екі адам сынақ ұшқыштары болды: Брэнд, Булл, Дьюк, Энгл, Гивенс, Хайзе, Ирвин, Мэтингли, Митчелл, Пог, Руса және Уорден. Бұрынғы топтармен салыстырғанда олардың білімі де жоғары болды. Линд пен Митчелл докторлық ғылымдар кандидаты, ал Брэнд, Карр, Дьюк, Эванс, Лусма, МакКэндлес, Пог, Свигерт, Вейц және Уорден магистр дәрежесіне ие болды. С.С. Уильямс 5 қазандағы авиа апатта қаза тапты. Пог, Аполлон 7 экипажына қолдау көрсету үшін, алғашқы резервтік экипажға Гивенс орнына қосылды. Хайзе, Аполлон 9 миссиясы үшін Армстронгтың резервтік экипажына қосылғанда, он тоғыздың біріншісі болды, содан кейін Митчелл, Гордон Купердің Аполлон 10 миссиясы үшін резервтік экипажына қосылды. Оларды Лусма мен Руса алмастырды, ал Брэнд денсаулығына байланысты отставкаға кеткен Буллдың орнын алды. Аполлон 8 және 9 негізгі, резервтік және қолдау экипаждарын алмастырды, нәтижесінде Брэнд, Карр және Мэтингли Аполлон 8-дің қолдау экипажы болды, ал Лусма, Руса және Уорден Аполлон 9-дың қолдау экипажы болды. Бастапқыда Митчелл топтың алғашқы мүшесі ретінде ғарышқа ұшуға жоспарланған, бірақ Аполлон 13 және Аполлон 14 экипаждары алмастырылғаннан кейін Суигерт пен Хайзе бірінші болып ұшты. Аполлон 13-тен бастап әр экипаж 1, 2 немесе 3-ші топтан аға ғарышкерден және "Он тоғыз" тобынан CM және LM маманынан тұрды, бірақ 4-ші топтың геологы Харрисон Шмитт Аполлон 18-дің Ай модулінің пилоты болып тағайындалды, содан кейін Аполлон 18 жойылғаннан кейін Аполлон 17-де Энглдің орнын алды. Аполлон миссияларында Айға ұшқан 24 адамның тоғызы "Он тоғыз" тобынан болды, бұл кез келген топтан ең көп көрсеткіш. Олардың үшеуі – Митчелл, Ирвин және Дьюк – Айға қадам басқан, ал Уорден, Мэтингли және Эванс Айдан қайтып келе жатқанда кең ғарышта EVA орындады. "Он тоғыз" тобының тағы төртеуі Skylab миссияларында ұшып, EVA орындады. Брэнд 1975 жылдың шілдесінде Аполлон-Союз сынақ жобасында командалық модульдің пилоты ретінде ұшып, Аполлон ғарыш кемесінде ұшқан "Он тоғыз" тобының соңғы мүшесі болды. Ғарышқа ұшу перспективасы болмағандықтан, "Он тоғыз" тобының он мүшесі 1970-ші жылдары NASA-дан кетті. Қалған жеті мүше ғарыш кемесінде ұшуға қатысты. Тәжірибелі ғарышкерлер Энгл, Лусма, Мэтингли, Брэнд және Вейц сәйкесінше STS 2, STS 3, STS 4, STS 5 және STS 6 миссияларын басқарды. МакКэндлес 1984 жылдың ақпанында өзінің алғашқы ғарыш сапарында, STS 41B миссиясында, миссиялық маман ретінде шаттлдан EVA орындаған "Он тоғыз" тобының жалғыз мүшесі болды. Линд одан да ұзақ күтуге мәжбүр болды; 1985 жылдың сәуір және мамыр айларында STS 51B миссиясында миссиялық маман ретінде алғаш рет ғарышқа ұшып, 1966 жылдың сәуірінде алғаш рет ғарышкер ретінде таңдалғаннан кейін он тоғыз жыл өткеннен кейін және 1970 жылдың сәуірінде Аполлон 13-те ұшқан Хайзе мен Свигерттен кейін он бес жыл өткеннен кейін. "Он тоғыз" тобының соңғы миссиясы 1990 жылдың желтоқсанында STS 35 болды, оған Брэнд командалық жасады, ол 1992 жылы кеткен кезде Ғарышкерлер кеңсесін тастап кеткен топтың соңғы мүшесі болды. Барлығы "Он тоғыз" тобы 29 ғарыш кемесіндегі миссияға қатысты.
John Young labeled the group the "Original Nineteen" in parody of the original Mercury Seven astronauts. Of the nineteen, four were civilians: Brand, Haise, Lind and Swigert. Seven were from the USAF: Majors Givens, Irwin and Pogue, and Captains Duke, Engle, Roosa and Worden. Six were from the Navy: Lieutenant Commander Evans, Mitchell and Weitz, and Lieutenants Bull, Mattingly and McCandless. There were two marines, Major Carr and Captain Lousma. Swigert and Mattingly were single; all the rest were married with children. Carr had the most children, with six, followed by Lind with five, and Brand and Roosa, who had four. All were male and white. They were slightly older than the 1963 group, and this translated into more flying hours. Twelve were test pilots: Brand, Bull, Duke, Engle, Givens, Haise, Irwin, Mattingly, Mitchell, Pogue, Roosa and Worden. They also had more education than previous groups. Lind and Mitchell had doctorates, and Brand, Carr, Duke, Evans, Lousma, McCandless, Pogue, Swigert, Weitz and Worden had master's degrees. and C. C. Williams in an air crash on October 5. Pogue replaced Givens on the first support crew, which now supported Apollo 7. Haise became the first of the Nineteen to be promoted to a backup crew assignment when he joined Armstrong's backup crew for the Apollo 9 mission, followed by Mitchell, who joined Gordon Cooper's backup crew for Apollo 10. They were replaced by Lousma and Roosa, respectively, while Brand replaced Bull, who had been forced to resign due to ill health. Apollo 8 and 9 subsequently exchanged prime, backup and support crews, so Brand, Carr and Mattingly became the support crew of Apollo 8, and Lousma, Roosa and Worden became that of Apollo 9. Originally, Mitchell was in line to be the first member of the group to fly in space, but due to the swap of Apollo 13 and Apollo 14 crews, Swigert and Haise became the first. Starting with Apollo 13, each crew consisted of a senior astronaut from Group 1, 2 or 3, and a CM and LM specialist from the Nineteen, except that geologist Harrison Schmitt from Group 4 was designated as the lunar module pilot of Apollo 18, and then took Engle's place on Apollo 17 when Apollo 18 was canceled. Of the 24 men who flew to the Moon on Apollo missions, nine were from the Nineteen, the most of any group. Three of them—Mitchell, Irwin and Duke—walked on the Moon, and Worden, Mattingly and Evans conducted deep space EVAs on the way back from the Moon. Four more of the Nineteen flew on the three Skylab missions, and also performed EVAs. Brand flew as command module pilot on the Apollo Soyuz Test Project in July 1975, becoming the last of the Nineteen to fly in an Apollo spacecraft. With no more space flights in prospect, ten of the Nineteen left NASA in the 1970s. The seven that remained would all fly Space Shuttle missions. Veteran astronauts Engle, Lousma, Mattingly, Brand and Weitz commanded STS 2, STS 3, STS 4, STS 5 and STS 6 respectively. McCandless was the only one of the Nineteen to perform an EVA from a shuttle, which he did as a mission specialist on his first space flight, the STS 41B mission in February 1984. Lind had to wait even longer; flying in space for the first time as a mission specialist on STS 51B in April and May 1985, nineteen years after he was first selected as an astronaut in April 1966, and fifteen after Haise and Swigert had become the first of the Nineteen to fly on Apollo 13 in April 1970. The last mission flown by any of the Nineteen was STS 35 in December 1990, which was commanded by Brand, who became the last member of the group to leave the Astronaut Office when he departed in 1992. Between them, the Nineteen had flown 29 Space Shuttle missions.