Кіріспе
Субкаркас – автомобиль немесе ұшақ сияқты көлік құралының құрылымдық бөлігі, ол қозғалтқыш, трансмиссия немесе аспа сияқты белгілі бір компоненттерді орналастыру үшін, шасси немесе бір бөлік корпус ішіндегі жеке құрылымды пайдаланады. Субкаркас көлік құралына бұрандалармен және/немесе дәнекерлеу арқылы бекітіледі. Бұрандаланған жағдайда, дірілді азайту үшін резеңке амортизаторлар немесе серіппелермен жабдықталуы мүмкін. Субкаркасты пайдаланудың басты мақсаты – монокок корпус металл табақтарының салыстырмалы түрде жұқа аумағына шассидің жоғары жүктемесін тарату және қалған бөліктерге діріл мен шудың таралуын болдырмау. Мысалы, қозғалтқышы субкаркаста орналасқан автомобильде, қозғалтқыш пен трансмиссияның тудырған күштері жолаушыларды мазаламауы үшін жеткілікті демпирленуі мүмкін. Қазіргі көліктерде жалпы салмақ пен құнын азайту үшін, толық шассилі автомобильдерден дамып, жеке алдыңғы және артқы субкаркастар қолданылады. Сонымен қатар, субкаркас өндіріс процесіне де пайдалы, себебі автоматтандырылған желіде қажет болған кезде негізгі корпусқа орнатылатын шағын құрамдас бөліктерді жасауға мүмкіндік береді. Субкаркастардың үш негізгі түрі бар: қарапайым "ось" түрі, әдетте төменгі тіреулер мен руль тізімін ұстайды; периметрлік рама, жоғарыда аталған компоненттерді ұстайды және қосымша қозғалтқышты қолдайды; және периметрлік рама, жоғарыда аталған компоненттерді ұстайды, сонымен қатар қозғалтқышты, трансмиссияны және мүмкін толық аспаны қолдайды (алдыңғы жетектегі автомобильдерде қолданылады). Субкаркас әдетте, шанақ панельдерінен әлдеқайда қалың престелген болат панельдерден жасалады және дәнекерленеді немесе нүктелі дәнекерленеді. Гидроформаланған құбырларды да пайдалануға болады. 1959 жылғы революциялық монокок, көлденең қозғалтқышты және алдыңғы жетекті Austin Mini, қазіргі заманғы алдыңғы жетекті автомобильдерге үлгі болды, ол қатты және жеңіл корпуспен жол дөңгелектерін дәл басқару үшін алдыңғы және артқы субкаркастарды қолданды. 1961 жылғы Jaguar E type немесе XKE, қозғалтқыш, трансмиссия және ұзын капотты монокок "ваннаға" орнату үшін құбырлы кеңістіктік алдыңғы субкаркасты қолданды. Субкаркас 1960 және 1970 жылдардағы General Motors X және F платформаларында, сондай-ақ 1985 жылғы 05 M платформалы фургондарда (Astro, Safari) кеңінен қолданылды. Субкаркастар бұрмалануға бейім, бұл аспа және рульдеу компоненттерінде діріл мен дұрыс емес реттелуге әкелуі мүмкін. Бұрмалану шасси субкаркасын бекіту бұрандалары мен орнату тесігі арасындағы бос орыннан туындайды. Автомобильдердің қосалқы нарығында субкаркастың бұрмалануын және қозғалысын түзетуге арналған шешімдерді ұсынатын бірнеше компания бар, мысалы, АҚШ-тың TyrolSport және Жапонияның Spoon Sports.
A subframe is usually made of pressed steel panels that are much thicker than bodyshell panels, which are welded or spot welded together. The use of hydroformed tubes may also be used. The revolutionary monocoque transverse engined front wheel drive 1959 Austin Mini, that set the template for modern front wheel drive cars, used front and rear subframes to provide accurate road wheel control while using a stiff lightweight body. The 1961 Jaguar E type or XKE used a tubular spaceframe type front subframe to mount the engine gearbox and long bonnet / hood, to a monocoque 'tub' passenger compartment. The subframe saw regular production in the 1960s and 1970s General Motors X platform and F platform bodies and the 1985 05 M platform vans (Astro, Safari). Subframes are prone to misalignment, which can cause vibration and alignment issues in the suspension and steering components. Misalignment is caused by space between the chassis subframe mounting bolts and the mounting hole. There are a number of companies in the automotive aftermarket that offer solutions for the subframe misalignment and movement issue, including TyrolSport of the US and Spoon Sports of Japan.