Кіріспе

Créquy (көбінесе Créqui деп жазылады) – Франциядағы аристократтық отбасы, оның тамыры Артуа аймағынан бастау алады.

Шығу тегі

Отбасы өзінің атын қазіргі Па-де-Кале аймағындағы Крекки кішкентай феодалдық иелігінен алған. Кейбір авторлардың пікірінше, оның тегі 9 ғасырға дейін жетеді, бірақ нақты әулеттік байланыс 12 ғасырдың соңында ғана Сент-Омер және Эйр ақсүйек отбасыларымен жасаған одақтары арқылы анықталады. Креки отбасынан Бланшфор, Бонн, Риси, Блекорт, Канапль, Берниулль, Хесмонд, Тилли, Хейли және Ройон сияқты ақсүйектер, сондай-ақ Лорин, Виннезеле және Оудекерк сияқты табиғи ұлдардың тармақтары шыққан. Креки әулетінен Хо Пей аймағындағы Амбрикорт, Купель-Вьель, Фрюж, Реклингем, Вандонн, Римбоваль, Деннеброек, Дори, Капель-ле-Эсден, Гиньи, Ла-Лож, Монтрейль, Семпи және Верхок сияқты ауылдарда бірнеше шағын тармақтар пайда болған көрінеді.

Атақты мүшелер

Рауль де Крекки крест алып, Кадмус тауы шайқасында тұтқынға түсті. Оның әйелі Махаут күйеуі өлді деп сеніп, Ренти әміршісіне үйленбеуге дайындалып жатқанда, Рауль Францияға оралғанда оның иеліктерінде оны кездестірді. Әйелі оны жартылай үйлену сақинасы арқылы таныды, бұл Крекки мырзасы туралы жүз жеті төртжырлы әйгілі романтикалық өлеңнің тууына себеп болды. Ол 1181 жылы қайтыс болды. Анри де Крекки 1240 жылы Дамиетта қоршауында қаза тапты; Гвиенн маршалы Жак де Крекки ағалары Жан мен Раульмен бірге Агинкур шайқасында қаза тапты; Жан де Крекки, Канапльс лорды, Бургундия қызметінде болды және 1429 жылы Жанна д’Аркқа қарсы Парижді қорғауға қатысты, 1431 жылы Алтын жүн орденін алды, Арагон мен Францияға елшілік жасады; Антуан де Крекки 1513 жылы Терауанды қорғады және 1523 жылы Хесдин қоршауында болған апаттан қайтыс болды. Жан VIII, Крек сирі, Пуа князі, Канапльс лорды (1555 жылы қайтыс болды), үш ұл тастап кетті, олардың үлкені Антуан де Крекки (1535–1574), 1557 жылы Сен-Квентин шайқасында ағаларының қазасына байланысты отбасылық иеліктерді мұралады. Ол кардинал дәрежесіне көтерілді, ал оның немере інісі және мұрагері Антуан де Бланшфорт Креккидің атын және гербін қабылдады. Шарль I де Бланшфорт (1578–1638), Пуа князі, Крек лорды, Фресин және Канапльс, Визиль және Треффор маркизі, Соль графы, Вьенн ле Шастель және Ла Тур д’Айгу бароны, Лесдигьер герцогы, Франция маршалы және Франция жұрты, Антуан де Бланшфорттың ұлы, өзінің алғашқы шайқасын 1594 жылы Лаонда өткізді және 1621 жылы Жан Сент-Анжелиді басып алғанда жараланды. Келесі жылы ол Франция маршалы болды. 1624 жылы Пьемонт жорығында Савой герцогы Виктор Амадейге көмек ретінде Франция констеблінің екінші орынбасары ретінде Франсуа де Бонне, Лесдигьер герцогына қызмет етті. 1626 жылы ол қайын атасының иеліктерін мұралады, ол оның бірінші әйелі қайтыс болғаннан кейін оның жарты әпкесі Франсуазаға үйленуге итермелеген еді. Ол сондай-ақ Дофин генерал-лейтенанты болды. 1633 жылы Римде, ал 1636 жылы Венецияда елшілік жасады. 1630, 1635, 1636 және 1637 жылдардағы Италия жорықтарында қатысып, Монте-Бальдо шайқасында испандарды жеңуге көмектесті. Ол 1638 жылы 17 наурызда Миланның Крема бекінісін қоршауға алу кезінде қаза тапты. Ол Савойдың балабақшасы Филиппен бірнеше жыл бойы дауласты, ол 1599 жылы Филипп үшін өлімге әкеп соққан жекпе-жекте аяқталды; және 1620 жылы ол өзінің тұтқыны болған Конте де Сент-Айньянды XIII Людовик тарапынан қудалау қаупінен қорғады. Оның кейбір хаттары Париждегі Ұлттық кітапханада сақталған, ал оның өмірбаянын Н. Хориер жазған (Гренобль, 1683). Франсуа де Бонн, Соль графы, Лесдигьер герцогы (1600–1677), Дофин губернаторы және генерал-лейтенанты, Боннның атын және қаруын алды және Шарль I де Бланшфорттың үлкен ұлы болды. Шарль II де Крекки, Канапль лорды, Шарль I де Бланшфорттың кіші ұлы болды. Ол 1630 жылы Шамбри қоршауында қаза тапты, үш ұлын қалдырды: Шарль III де Крекки (1623?–1687), Бланшфорт лорды, Пуа князі, Крек герцогы, Шарль II де Креккидің үлкен ұлы. Ол 1642 және 1645 жылдары Отыз жылдық соғыста, 1649 жылы Каталонияда болды. 1646 жылы Орбетелло қоршауынан кейін Луи оны генерал-лейтенант етіп тағайындады. Патшаның кішігірім кезінде адал қызметі үшін ол Австрияның Аннасы мен Мазариннің ризашылығына ие болды, ал 1652 жылы ол Крек герцогы және Франция жұрты болды. Өмірінің соңғы жартысын ол патшалық палатаның бірінші джентльмені лауазымында өткізді, оны оның атасы сатып алған еді. 1659 жылы ол Испания инфантасы Мария Терезаға сыйлықтармен Испанияға жіберілді, 1680 жылы даффиннің үйленуінен бұрын Баварияға ұқсас тапсырмамен жіберілді. 1662–1665 жылдары Римде, 1677 жылы Англияда елшілік жасады, 1675 жылы Париж губернаторы болды. 1687 жылы 13 ақпанда Парижде қайтыс болды. Оның жалғыз қызы Мадлен Шарль де ла Тремойльге (1655–1709) үйленді. Альфонс де Крекки (1711 жылы қайтыс болды), Канапль графы, Шарль II-нің екінші ұлы. Ол 1702 жылы отбасының үлкен тармағының жойылуынан кейін Лесдигьер герцогы болды және ақырында кіші інісі Франсуаның құрметін жеңіп алды. Альфонс де Крекки ағаларының талантына ие болмады және Францияда әртүрлі лауазымдардан айырылды. Ол 1672 жылы Лондонға барды, онда ол Шарль де Сент-Эвремонмен тығыз байланыста болды және Англия королі II Карлдың жақын адамдарының бірі болды. Франсуа де Крекки (1625–1687), Крекки шевальесі және Маррин маркизі, Шарль II ұлдарының ең кішісі болды. Жас кезінде Отыз жылдық соғысқа қатысып, өзін соншалықты ерекшелендірді, ол жиырма алты жасында маршал де лагерь, ал отыз жасқа толғанға дейін генерал-лейтенант болды. Ол жас офицерлердің ең дарындысы болып есептелді және екінші Фронда кезінде сарайға адалдығы үшін XIV Людовиктің құрметіне ие болды. 1667 жылы ол Рейнде, ал 1668 жылы XIV Людовиктің Лилді қоршауы кезінде армияны басқарды, қоршаудан кейін король оған маршалдық атағын берді. 1670 жылы ол Лотарин герцогтығын басып алды. Осыдан кейін Тюренн, оның ескі командирі, Бас маршал етіп тағайындалды және барлық маршалдар оның бағынысында болды. Көптеген адамдар оған наразылық білдірді, әсіресе Крекки, өйткені оның үзіліссіз табысқа жеткен мансабы оны тым сенімді еткендіктен, Тюреннге бағынудың орнына эмиграцияға кетті. Тюренннің өлімінен және Конде зейнетке шыққаннан кейін ол армиядағы ең маңызды генерал офицері болды, бірақ оның тым сенімділігі Концер Брюк шайқасындағы (1675) ауыр жеңіліспен және Триердің тапсырылуымен және оның одан әрі тұтқынға алынуымен жазаланды. Бірақ Франко-Голланд соғысының кейінгі шайқастарында ол салқынқанды, батыл және табысты командир екенін көрсетті және Тюренн мен Конде дәстүрін жалғастыра отырып, Люксембург пен Виллар сияқты жас генералдардың үлгісі болды. Ол 3 ақпанда 1687 жылы Парижде қайтыс болды. Маршал Франсуа де Креккидің екі ұлы болды, олардың әскери қабілеттері оның өзіне де тең келді. Үлкені, Франсуа Жозеф, Крекки маркизі (1662–1702), Луззара шайқасында 13 тамызда 1702 жылы қаза тапқанға дейін генерал-лейтенант шеніне ие болған; ал Никола Шарль, Крек сирі, 1696 жылы жиырма жеті жасында Турне алдында қаза тапты. Крек отбасының кіші тармағы, Гесмонт, Луи Мари, Крек маркизі (1705–1741), Principes philosophiques des saints solitaires d'Egypte (1779) авторы және Рене Каролин де Руйя Крекки, Крек маркизасының күйеуімен өкілдік етілді. Тармақ оның ұлының 1801 жылы қайтысымен жойылды, ол әскери беделге ие болды.