Кіріспе
Créquy (көбінесе Créqui деп жазылады) – Франциядағы аристократтық отбасы, оның тамыры Артуа аймағынан бастау алады.
Шығу тегі
Отбасы өзінің атын қазіргі Па-де-Кале аймағындағы Крекки кішкентай феодалдық иелігінен алған. Кейбір авторлардың пікірінше, оның тегі 9 ғасырға дейін жетеді, бірақ нақты әулеттік байланыс 12 ғасырдың соңында ғана Сент-Омер және Эйр ақсүйек отбасыларымен жасаған одақтары арқылы анықталады. Креки отбасынан Бланшфор, Бонн, Риси, Блекорт, Канапль, Берниулль, Хесмонд, Тилли, Хейли және Ройон сияқты ақсүйектер, сондай-ақ Лорин, Виннезеле және Оудекерк сияқты табиғи ұлдардың тармақтары шыққан. Креки әулетінен Хо Пей аймағындағы Амбрикорт, Купель-Вьель, Фрюж, Реклингем, Вандонн, Римбоваль, Деннеброек, Дори, Капель-ле-Эсден, Гиньи, Ла-Лож, Монтрейль, Семпи және Верхок сияқты ауылдарда бірнеше шағын тармақтар пайда болған көрінеді.
Атақты мүшелер
Рауль де Крекки крест алып, Кадмус тауы шайқасында тұтқынға түсті. Оның әйелі Махаут күйеуі өлді деп сеніп, Ренти әміршісіне үйленбеуге дайындалып жатқанда, Рауль Францияға оралғанда оның иеліктерінде оны кездестірді. Әйелі оны жартылай үйлену сақинасы арқылы таныды, бұл Крекки мырзасы туралы жүз жеті төртжырлы әйгілі романтикалық өлеңнің тууына себеп болды. Ол 1181 жылы қайтыс болды. Анри де Крекки 1240 жылы Дамиетта қоршауында қаза тапты; Гвиенн маршалы Жак де Крекки ағалары Жан мен Раульмен бірге Агинкур шайқасында қаза тапты; Жан де Крекки, Канапльс лорды, Бургундия қызметінде болды және 1429 жылы Жанна д’Аркқа қарсы Парижді қорғауға қатысты, 1431 жылы Алтын жүн орденін алды, Арагон мен Францияға елшілік жасады; Антуан де Крекки 1513 жылы Терауанды қорғады және 1523 жылы Хесдин қоршауында болған апаттан қайтыс болды. Жан VIII, Крек сирі, Пуа князі, Канапльс лорды (1555 жылы қайтыс болды), үш ұл тастап кетті, олардың үлкені Антуан де Крекки (1535–1574), 1557 жылы Сен-Квентин шайқасында ағаларының қазасына байланысты отбасылық иеліктерді мұралады. Ол кардинал дәрежесіне көтерілді, ал оның немере інісі және мұрагері Антуан де Бланшфорт Креккидің атын және гербін қабылдады. Шарль I де Бланшфорт (1578–1638), Пуа князі, Крек лорды, Фресин және Канапльс, Визиль және Треффор маркизі, Соль графы, Вьенн ле Шастель және Ла Тур д’Айгу бароны, Лесдигьер герцогы, Франция маршалы және Франция жұрты, Антуан де Бланшфорттың ұлы, өзінің алғашқы шайқасын 1594 жылы Лаонда өткізді және 1621 жылы Жан Сент-Анжелиді басып алғанда жараланды. Келесі жылы ол Франция маршалы болды. 1624 жылы Пьемонт жорығында Савой герцогы Виктор Амадейге көмек ретінде Франция констеблінің екінші орынбасары ретінде Франсуа де Бонне, Лесдигьер герцогына қызмет етті. 1626 жылы ол қайын атасының иеліктерін мұралады, ол оның бірінші әйелі қайтыс болғаннан кейін оның жарты әпкесі Франсуазаға үйленуге итермелеген еді. Ол сондай-ақ Дофин генерал-лейтенанты болды. 1633 жылы Римде, ал 1636 жылы Венецияда елшілік жасады. 1630, 1635, 1636 және 1637 жылдардағы Италия жорықтарында қатысып, Монте-Бальдо шайқасында испандарды жеңуге көмектесті. Ол 1638 жылы 17 наурызда Миланның Крема бекінісін қоршауға алу кезінде қаза тапты. Ол Савойдың балабақшасы Филиппен бірнеше жыл бойы дауласты, ол 1599 жылы Филипп үшін өлімге әкеп соққан жекпе-жекте аяқталды; және 1620 жылы ол өзінің тұтқыны болған Конте де Сент-Айньянды XIII Людовик тарапынан қудалау қаупінен қорғады. Оның кейбір хаттары Париждегі Ұлттық кітапханада сақталған, ал оның өмірбаянын Н. Хориер жазған (Гренобль, 1683). Франсуа де Бонн, Соль графы, Лесдигьер герцогы (1600–1677), Дофин губернаторы және генерал-лейтенанты, Боннның атын және қаруын алды және Шарль I де Бланшфорттың үлкен ұлы болды. Шарль II де Крекки, Канапль лорды, Шарль I де Бланшфорттың кіші ұлы болды. Ол 1630 жылы Шамбри қоршауында қаза тапты, үш ұлын қалдырды: Шарль III де Крекки (1623?–1687), Бланшфорт лорды, Пуа князі, Крек герцогы, Шарль II де Креккидің үлкен ұлы. Ол 1642 және 1645 жылдары Отыз жылдық соғыста, 1649 жылы Каталонияда болды. 1646 жылы Орбетелло қоршауынан кейін Луи оны генерал-лейтенант етіп тағайындады. Патшаның кішігірім кезінде адал қызметі үшін ол Австрияның Аннасы мен Мазариннің ризашылығына ие болды, ал 1652 жылы ол Крек герцогы және Франция жұрты болды. Өмірінің соңғы жартысын ол патшалық палатаның бірінші джентльмені лауазымында өткізді, оны оның атасы сатып алған еді. 1659 жылы ол Испания инфантасы Мария Терезаға сыйлықтармен Испанияға жіберілді, 1680 жылы даффиннің үйленуінен бұрын Баварияға ұқсас тапсырмамен жіберілді. 1662–1665 жылдары Римде, 1677 жылы Англияда елшілік жасады, 1675 жылы Париж губернаторы болды. 1687 жылы 13 ақпанда Парижде қайтыс болды. Оның жалғыз қызы Мадлен Шарль де ла Тремойльге (1655–1709) үйленді. Альфонс де Крекки (1711 жылы қайтыс болды), Канапль графы, Шарль II-нің екінші ұлы. Ол 1702 жылы отбасының үлкен тармағының жойылуынан кейін Лесдигьер герцогы болды және ақырында кіші інісі Франсуаның құрметін жеңіп алды. Альфонс де Крекки ағаларының талантына ие болмады және Францияда әртүрлі лауазымдардан айырылды. Ол 1672 жылы Лондонға барды, онда ол Шарль де Сент-Эвремонмен тығыз байланыста болды және Англия королі II Карлдың жақын адамдарының бірі болды. Франсуа де Крекки (1625–1687), Крекки шевальесі және Маррин маркизі, Шарль II ұлдарының ең кішісі болды. Жас кезінде Отыз жылдық соғысқа қатысып, өзін соншалықты ерекшелендірді, ол жиырма алты жасында маршал де лагерь, ал отыз жасқа толғанға дейін генерал-лейтенант болды. Ол жас офицерлердің ең дарындысы болып есептелді және екінші Фронда кезінде сарайға адалдығы үшін XIV Людовиктің құрметіне ие болды. 1667 жылы ол Рейнде, ал 1668 жылы XIV Людовиктің Лилді қоршауы кезінде армияны басқарды, қоршаудан кейін король оған маршалдық атағын берді. 1670 жылы ол Лотарин герцогтығын басып алды. Осыдан кейін Тюренн, оның ескі командирі, Бас маршал етіп тағайындалды және барлық маршалдар оның бағынысында болды. Көптеген адамдар оған наразылық білдірді, әсіресе Крекки, өйткені оның үзіліссіз табысқа жеткен мансабы оны тым сенімді еткендіктен, Тюреннге бағынудың орнына эмиграцияға кетті. Тюренннің өлімінен және Конде зейнетке шыққаннан кейін ол армиядағы ең маңызды генерал офицері болды, бірақ оның тым сенімділігі Концер Брюк шайқасындағы (1675) ауыр жеңіліспен және Триердің тапсырылуымен және оның одан әрі тұтқынға алынуымен жазаланды. Бірақ Франко-Голланд соғысының кейінгі шайқастарында ол салқынқанды, батыл және табысты командир екенін көрсетті және Тюренн мен Конде дәстүрін жалғастыра отырып, Люксембург пен Виллар сияқты жас генералдардың үлгісі болды. Ол 3 ақпанда 1687 жылы Парижде қайтыс болды. Маршал Франсуа де Креккидің екі ұлы болды, олардың әскери қабілеттері оның өзіне де тең келді. Үлкені, Франсуа Жозеф, Крекки маркизі (1662–1702), Луззара шайқасында 13 тамызда 1702 жылы қаза тапқанға дейін генерал-лейтенант шеніне ие болған; ал Никола Шарль, Крек сирі, 1696 жылы жиырма жеті жасында Турне алдында қаза тапты. Крек отбасының кіші тармағы, Гесмонт, Луи Мари, Крек маркизі (1705–1741), Principes philosophiques des saints solitaires d'Egypte (1779) авторы және Рене Каролин де Руйя Крекки, Крек маркизасының күйеуімен өкілдік етілді. Тармақ оның ұлының 1801 жылы қайтысымен жойылды, ол әскери беделге ие болды.
Charles III de Créquy (1623?–1687), sieur de Blanchefort, Prince de Poix, Duc de Créquy, was the eldest son of Charles II de Créquy. He served in the campaigns of 1642 and 1645 in the Thirty Years' War, and in Catalonia in 1649. In 1646, after the siege of Orbetello, he was made Lieutenant General by Louis. By faithful service during the king's minority he had won the gratitude of Anne of Austria and of Mazarin, and in 1652 he became Duc de Créquy and a peer of France. The latter half of his life was spent at court, where he held the office of first gentleman of the royal chamber, which had been bought for him by his grandfather. In 1659 he was sent to Spain with gifts for the infanta Maria Theresa of Spain, and on a similar errand to Bavaria in 1680 before the marriage of the dauphin. He was ambassador to Rome from 1662 to 1665, and to England in 1677; and became governor of Paris in 1675. He died in Paris on 13 February 1687. His only daughter, Madeleine, married Charles de la Trémoille (1655–1709). Alphonse de Créquy (died 1711), Comte de Canaples, was the second son of Charles II. He became, on the extinction of the elder branch of the family in 1702, Duc de Lesdiguires, and eventually succeeded to the honours of his younger brother François. Alphonse de Créquy had not the talent of his brothers, and lost his various appointments in France. He went to London in 1672, where he became closely allied with Charles de Saint Évremond, and was one of the intimates of King Charles II of England. François de Créquy (1625–1687), Chevalier de Créquy and Marquis de Marines, marshal of France, was the youngest of Charles II's sons. As a boy took part in the Thirty Years' War, distinguishing himself so greatly that at the age of twenty six he was made a maréchal de camp, and a Lieutenant General before he was thirty. He was regarded as the most brilliant of the younger officers, and won the favor of Louis XIV by his fidelity to the court during the second Fronde. In 1667 he served on the Rhine, and in 1668 he commanded the covering army during Louis XIV's siege of Lille, after the surrender of which the king rewarded him with the marshalate. In 1670 he overran the Duchy of Lorraine. Shortly after this Turenne, his old commander, was made Marshal General, and all the Marshals were placed under his orders. Many resented this, and Créquy, in particular, whose career of uninterrupted success had made him overconfident, went into exile rather than serve under Turenne. After the death of Turenne and the retirement of Condé, he became the most important general officer in the army, but his overconfidence was punished by the severe defeat of Conzer Bruck (1675) and the surrender of Trier and his own captivity which followed. But in the later campaigns of the Franco Dutch war he showed himself again a cool, daring and successful commander, and, carrying on the tradition of Turenne and Condé, he was, in his turn, the pattern of the younger Generals of the stamp of Luxembourg and Villars. He died in Paris on 3 February 1687. Marshal Francois de Créquy had two sons, whose brilliant military abilities rivalled his own. The elder, François Joseph, Marquis de Créquy (1662–1702), already held the rank of Lieutenant General when he was killed at Luzzara on 13 August 1702; and Nicolas Charles, sire de Créquy, was killed before Tournai in 1696 at the age of twenty seven. A younger branch of the Créquy family, that of Hesmont, was represented by Louis Marie, Marquis de Créquy (1705–1741), author of the Principes philosophiques des saints solitaires d'Egypte (1779), and husband of Renée Caroline de Roullay Créquy, Marquise de Créquy. The branch became extinct with the death in 1801 of his son, Charles Marie, who had some military reputation.