Жылдамдықтар мен орталар: Компьютерлік желілердегі физикалық қабаттардың ерекшеліктері
Physical medium dependent
Физикалық ортаның тәуелді қосалқы қабаттары (PMD) компьютер желілерінің физикалық қабатын анықтайды. Биттерді беру, сигналдау, кабельдер сипаттамасы. 💻🌐
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Физикалық ортаға тәуелді субқабаттар немесе PMD компьютерлік желі протоколдарының физикалық қабатын анықтауға көмектеседі. Олар физикалық ортада жеке биттерді тарату және қабылдау ережелерін анықтайды. Бұл міндеттерге биттерді уақыт бойынша синхрондау, сигналды кодтау, физикалық ортамен өзара әрекеттесу, сондай-ақ кабельдің, оптикалық талшықтың немесе сымның сипаттамалары жатады. Көрінетін мысалдар – Электр және электроника инженерлері институты (IEEE) анықтаған Жылдам Ethernet, Gigabit Ethernet және 10 Gigabit Ethernet стандарттары. Кабельдік модемдер үшін физикалық ортаға тәуелді субқабаттар физикалық субқабатты анықтайды.
Physical medium dependent sublayers or PMDs further help to define the physical layer of computer network protocols. They define the details of transmission and reception of individual bits on a physical medium. These responsibilities encompass bit timing, signal encoding, interacting with the physical medium, and the properties of the cable, optical fiber, or wire itself. Common examples are specifications for Fast Ethernet, Gigabit Ethernet and 10 Gigabit Ethernet defined by the Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE). For cable modems physical medium dependent sublayers define the physical sub layer.
10 ГИГАБИТ Этернет
10GBASE E тек бір реттік талшықпен жұмыс істеу үшін анықталған. Ол 1550 нм жиілік диапазонында жұмыс істейді, бұл 40 км-ге дейінгі қашықтыққа қол жеткізуге мүмкіндік береді. 10GBASE L де бір реттік талшықпен жұмыс істеу үшін анықталған, ол 1300 нм жиілік диапазонын пайдаланады, бұл оған 10 км-ге дейін жетуге мүмкіндік береді. 10GBASE S көп реттік талшықта қолдану үшін арналған және басқа 10GbE стандарттарына қарағанда арзан. Ол 850 нм лазерлерді пайдаланады және ескі талшық технологиясында 26 мен 82 метр арасындағы қашықтыққа ғана жетеді. Жаңа, жетілдірілген көп реттік талшықтарда (OM3) ол 300 метрге дейін жете алады. 10GBASE LX4 төрт лазерді пайдаланады, олардың әрқайсысы 3,125 Гбит/с жылдамдықпен сигнал береді. Қабылдағыш толқын ұзындығын бөліп мультиплекстеу арқылы ұйымдастырылған. Ескі FDDI көп реттік талшықта ол 300 метрге дейін, ал бір реттік талшықта 10 км-ге дейін жетеді. Осы сипаттамалар жасалғаннан кейін, олар әртүрлі физикалық кодтаудың төменгі қабат стандарттарын қолдана отырып, жергілікті және жақын аймақтық желілердің сипаттамаларымен толықтырылады.
10GBASE E has been defined for single mode fiber operation only. It operates in the 1550 nm band allowing for distances of up to 40 km to be reached. 10GBASE L was also defined for single mode fiber operations, uses the 1300 nm band allowing it to reach up to 10 km. 10GBASE S was defined for use in multimode fiber and ultimately costs less than the other 10GbE standards. It uses 850 nm lasers and only reaches distances ranging between 26 and 82 metres on older fiber technology. In newer optimized multimode fibers (a. k. a. OM3) it can reach up to 300 m.
10GBASE LX4 uses four lasers that each transmit at 3.125 Gbit/s. The receiver is arranged in a wavelength division multiplexing manner. On legacy FDDI multimode fiber it can reach up to 300 m while on single mode fiber it can reach up to 10 km. After these specifications have been laid out, they are then completed with local area network and wide area network specifications using different physical coding sublayer standards.