Рой Харрис: Тіл білімі және коммуникация интегрализмі
Roy Harris (linguist)
Рой Харрис – британдық тіл білімі маманы, Оксфорд университетінің профессоры. Интеграционизм, коммуникация теориясы, лингвистика тарихы туралы еңбектері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Рой Харрис (24 ақпан 1931 – 9 ақпан 2015) – британдық тіл білімі маманы. Ол Оксфорд университетінде жалпы тіл білімі профессоры және Сент-Эдмунд колледжінің құрметті мүшесі болды. Ол Гонконгта (Гонконг университеті), Бостон және Парижде университеттерде оқытушылық қызмет атқарды, сондай-ақ Оңтүстік Африка мен Австралия университеттерінде, Үндістанның Жоғары оқу институтында арнайы стипендиялар алды. Оның интеграционизм, коммуникация теориясы, семиотика және тіл білімі тарихы бойынша жазылған кітаптарының ішінде «Тіл мифы», «Жазуды қайта қарастыру», «Соссюр және оның түсіндірушілері» және «Артиспектің қажеттілігі» кітаптары бар. Ол Фердинанд де Соссюрдің «Жалпы тіл білімі курсы» еңбегін де аударған. Ол Тіл және коммуникацияны интеграциялық тұрғыдан зерттеу жөніндегі халықаралық қауымдастықтың (IAISLC) негіс қалаушы мүшесі және «Тіл және коммуникация» журналының бас редакторы болды.
Roy Harris (24 February 1931 – 9 February 2015) was a British linguist. He was Professor of General Linguistics in the University of Oxford and Honorary Fellow of St Edmund Hall. He also held university teaching posts in Hong Kong (University of Hong Kong), Boston and Paris and visiting fellowships at universities in South Africa and Australia, and at the Indian Institute of Advanced Study. His books on integrationism, theory of communication, semiology and the history of linguistic thought include The Language Myth, Rethinking Writing, Saussure and his Interpreters and The Necessity of Artspeak. He has also translated an edition of Ferdinand de Saussure's, Course in General Linguistics. He was a founding member of the International Association for the Integrational Study of Language and Communication (IAISLC) and founding editor of the journal Language & Communication.
Интеграционизм
Харрис зерттеулерінің басты бағыты белгілер мен семиологиялық жүйелерге, сонымен қатар барлық адам қарым-қатынасына интеграциялық тәсілдерді әзірлеу болды. Оның интеграционизм деп аталатын әдісі қазіргі білім беру практикасын, сондай-ақ Платоннан бастап қазіргі күнге дейінгі лингвистикалық ойдың бүкіл тарихын дәстүрлі көзқарастардан түбегейлі өзгеше перспективадан қарастырады. Интеграционизм жеке қарым-қатынастарды, сондай-ақ қазіргі қоғам мен оның коммуникациялық ресурстарын, оның ішінде өнер мен ғылымның барлық салаларын түсіну үшін маңызды. Фердинанд де Соссюрдың белгілерді зерттеуі мен Чарльз Сандерс Пирстің семиотика теориясын кеңейте отырып, интеграция адамның іс-әрекеттері арқылы жүзеге асырылатын белгілердің өзара әрекеттесуінің белгісіз процестерін есепке алады. Соссюрлік белгілер тұжырымдамасы сөйлеушінің санасын қоршаған ортадан бөліп қарастырады; тіл – санасыз сақталатын және қолданылатын кодтар ретінде пайда болады. Семиотикада мидың белгілік процестері қоршаған ортаның бір бөлігі ретінде қарастырылады. Ол табиғаттағы белгілер жүйелерін және автопоэтикалық процестерді, адамның саналы қатысуымен немесе қатысуынсыз зерттейді. Интеграция адам қарым-қатынасын қоршаған ортадан ажырамас деп қарастырады, сонымен қатар жеке өзін және адамның белсенділігін белгілерді жасау, қайта құру және біріктіру процесінде, сондай-ақ табиғаттың өзгеріп отыратын белгілерімен байланыста маңызды деп санайды. Теория семиологиялық құбылыстарды түсіну үшін адамдық перспективаны тиімді бастау орны ретінде қабылдайды. Фердинанд де Соссюр мен семиотик Чарльз Сандерс Пирске қоса, Харрис пен оның ізбасарлары философ Г. Э. Мурды, Витгенштейннің «Философиялық зерттеулерін», Дж. Л. Остинді, Гилберт Райлді және «әдеттегі тіл» қозғалысын интеграциялық лингвистиканың дамуына ықпал еткен деп есептейді. Тілші және антрополог Дж. Р. Ферт пен Бронислав Малиновский және олардың «жағдай контексі», сондай-ақ Гарольд Гарфинкельмен байланысты «этнометодология» да маңызды анықтамалық нүктелер болып табылады.
The main focus of Harris' research was the development of an integrational approach to signs and semiological systems, and hence to all human communication. His approach, called integrationism, involves looking at current educational practice, together with the whole history of linguistic thought from Plato down to the present day, in a perspective that differs radically from traditional views. Integrationism has important implications for our understanding of interpersonal relations, as well as of modern society and its communicational resources, including the entire range of arts and sciences. Expanding on the sign study of Ferdinand de Saussure and the semiotics theory of Charles Sanders Peirce, integration accounts for indeterminate processes of sign interaction as they occur through human conductants. A Saussurean conception of signs offers a perspective that separates speakers' minds from environments; language occurs as codes which are unconsciously stored and deployed. Semiotics sees the sign processes of the mind as part of the environment. It encompasses a study of sign systems and autopoietic processes in nature as they occur, with or without conscious human participation. Integration focuses on human communication as inseparable from environments but also considers the individual self and human agency as important to the process of creating, recreating and integrating signs along with the ever changing signs of nature. The theory takes the human perspective as an appropriate starting place for understanding semiological phenomena. In addition to Ferdinand de Saussure and the semiotician Charles Sanders Peirce, Harris and his descendant thinkers credit the philosopher G. E. Moore, Wittgenstein's Philosophical Investigations, J. L. Austin, Gilbert Ryle and the "ordinary language" movement as influencing the development of integrational linguistics The linguist and anthropologist J. R. Firth and Bronisław Malinowski and their "context of situation" are also pertinent reference points as is the "ethnomethodology" associated with Harold Garfinkel.