Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Jungle дивизиясы – 1943 жылдың басында Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Австралия армиясы қабылдаған әскери ұйым. Бұл ұйым 1940 және 1941 жылдары немістер мен итальяндықтарға қарсы күрескен Жерорта теңізі мен Таяу Шығыс театрларындағы шөл далаларындағы бұрынғы науқандарда қолданылған стандартты британдық үлгідегі жаяу әскер дивизиясының әлдеқайда жеңіл нұсқасы болды. Jungle дивизиялары бұрын қолданылған британдық үлгідегі дивизияға қарағанда кішірек және ауыр қару-жарақ, көлік құралдары мен қолдау бөлімшелерінің азырақ санына ие болды, олардың құрамында бар болғаны 13 118 адам болды, бұл стандартты дивизиядан шамамен 4000-қа кем. Азайттырудың көп бөлігі әкімшілік, көлік және артиллерия бөлімдерінде орын алды. Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағындағы жағдайлар Австралия армиясын бастапқыда бес жаяу әскер дивизиясын Jungle дивизиясына айналдыруға мәжбүр етті, бірақ кейін бұл сан алтыға дейін арттырылды. Jungle ұйымына айналған дивизиялардың арасында үш халықтық дивизия: 3-ші, 5-ші және 11-ші, сондай-ақ Австралия императорлық күштерінің (АИФ) үш дивизиясы: 6-шы, 7-ші және 9-шы дивизиялар болды. Кейбір түзетулерге қарамастан, бұл қайта ұйымдастыру 1944–1945 жылдары Жаңа Гвинея, Жаңа Британия, Бугенвиль, Аитапе-Уэвак және Борнеодағы Австралияның келесі операцияларында сәтті болды.
The Jungle division was a military organisation adopted in early 1943 by the Australian Army during the Second World War. This organisation was a much lighter version of the standard British pattern infantry division used during previous campaigns in the deserts of the Mediterranean and Middle East Theatre fighting the Germans and Italians in 1940 and 1941 and was optimised to meet the needs of jungle warfare against the Japanese in the South West Pacific Area. Jungle divisions were smaller and had fewer heavy weapons, vehicles and support units than the British pattern division previously used and had an establishment of just 13,118 men, approximately 4,000 fewer than a standard division. The bulk of the reduction occurred among the administrative, transport and artillery units. The conditions that prevailed in the South West Pacific Area led the Australian Army to initially convert five infantry divisions to Jungle divisions, although this was later increased to six. Divisions converted to the jungle organisation included three Militia divisions: the 3rd, 5th and 11th and the three Australian Imperial Force (AIF) divisions: the 6th, 7th, 9th. Despite some modifications, this re organisation proved successful during later Australian operations in New Guinea, New Britain, Bougainville, Aitape Wewak and Borneo in 1944–1945.
Австралия әскерінің қайта құрылуы, 1943 жыл
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде құрлықтағы соғыстың сипаты өзгергеніне байланысты Австралия армиясының құрамында маңызды өзгерістер болды. Польша мен Францияны жаулап алу кезінде неміс механикаландырылған бөлімшелерінің жетістігі австралиялық қорғаныс жоспарлаушыларын армияға бронетехникалық бөлімдер қажеттігіне көндірді. Олар 1941 жылы 1-ші бронетанкті дивизия құрылған кезде құрыла бастады. Екі милициялық атқыштар дивизиясы алдымен моторизацияланды, содан кейін 1942 жылы бронетанкті дивизияларға айналдырылды, ал жаяу әскерге қолдау көрсету үшін 3-ші армиялық танк бригадасы құрылды. Алайда, жапондық қауіп күшейгеніне жауап ретінде австралиялық күштер Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағына шоғырландырылды, ал 1942 және 1943 жылдың басында Австралия императорлық күштерінің (AIF) дивизиялары 1940 және 1941 жылдары Солтүстік Африка мен Таяу Шығыстағы шөлдерде немістер мен итальяндықтарға қарсы болған алдыңғы науқандарында қабылдаған стандартты британдық армия ұйымын қолдана отырып соғысты. Ал милиция дивизиялары 1941 жылғы австралиялық ұйымды қолданды. Дегенмен, алғашқы науқандар қазіргі ұйымның джунглидегі соғысқа жарамсыз екенін көрсетті және 1943 жылдың ақпанында операциялық ортаның өзгеруіне байланысты Құрлық штабы үш түрлі дивизияның қажеттігін анықтады: бронетанкті дивизиялар, стандартты жаяу әскер дивизиялары және джунглидегі жаяу әскер дивизиялары. Джунгли дивизиясының ұйымы азайтылған әскер күшімен жұмыс істеді және бұрын қолданылған британдық үлгідегі дивизияға қарағанда ауыр қару-жарақ, көлік құралдары мен қолдау бөлімшелері аз болды, негізгі міндеттері – «әскер күші, көлік және байланыс» болды. Сонымен қатар, дивизиялық құрылымнан мүмкіндігінше көп әкімшілік персонал алынып тасталды, ал көлік құралдарының азаюы техникалық қызмет көрсетуге жұмсалатын күштерді және логистикалық қолдауды азайтуға әкелді. Әрбір батальонның көлемі қысқартылып, жаңа «тропикалық соғыс штатына» енгізілді, зениттік және тасымалдау взводтары таратылды, ал соңғысы төрт «Викерс» пулеметінен тұратын орташа пулемет взводына айналдырылды, ал 3 дюймдік минометтердің саны алтыдан сегізге дейін арттырылды. Стандартты дивизияда көптеген мотоциклдер, жүк көліктері мен механикаландырылған көліктер болғанымен, мұндай көліктер Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитының жолдары жоқ, бұталы джунглілерінде және лайлы жолдарда шектеулі пайдалы болды. Осы мақсатта әрбір мылтық ротасы тек бір джип пен тіркемеге ғана шектелді, оның орнына «жаяу жылдамдығына» сүйеніп, көлік құралдарының орнына жергілікті тасымалдаушылармен, сондай-ақ әуе көлігімен және жабдықтаумен қамтамасыз етілді. Көлік құралдарының санын азайтумен қатар, көптеген жүк көліктері жеңіл көліктерге ауыстырылды, өйткені олар қиын жерлердегі тар жолдарды тиімдірек өте алады және қажет болған жағдайда саз, жұмсақ құм және арықтар арқылы қолмен жылжытуға болады. Қайта ұйымдастырудан кейін әрбір жаяу әскер батальоны батальон штабынан, әрқайсысы үш взводтан тұратын төрт мылтық ротасынан және сигнал, пулемет, миномет, танкіге қарсы, пионерлік және әкімшілік взводтарынан тұратын штаб ротасынан тұрады. Оның штаты 800-850 адамды құрады. Бұл өзгерістердің мақсаты тропикалық жағдайда қажет емес элементтерді немесе жапондық әуе күшінің және артиллериясының әлсіреуіне байланысты енді қажет емес элементтерді алып тастау арқылы жаяу әскер бөлімшелерінің тиімділігін арттыру болды. Сонымен қатар, бұл Австралия армиясының көлемін қысқартуға, соғыс экономикасы кеңейген кезде азаматтық өнеркәсіпке жұмыс күшін босатуға да қызмет етті. Шын мәнінде, джунгли дивизиясының штатында 13 118 адам болды, бұл стандартты дивизияға қарағанда шамамен 4000 адам аз. Бұл азаюдың көп бөлігі әкімшілік, көлік және артиллерия бөлімдерінде болды. Атап айтқанда, Таяу Шығыстағы ұрыстардың сипаты әр дивизияға бекітілген стандартты үш далалық артиллерия полкінің маңыздылығын көрсетті, бірақ Тынық мұхитында қаруды тасымалдау және жеткілікті оқ-дәрімен қамтамасыз ету қиындығы артиллерияның едәуір азаюына әкелді, әр дивизияда бір ғана далалық полк қажет деп саналды. Жаңа Гвинеядағы ең үлкен проблема логистикалық қолдау болды, өйткені аралда жолдар мен портық құрылыстар болмады, ал жер бедері әлемдегі ең қиын жерлердің бірі болды. Ішкі аймақтағы негізгі қозғалыс құралдары жаяу жүру болды, ал жабдықты тасымалдау және жараланғандарды эвакуациялау үшін жергілікті жүк тасымалдаушылар қажет болды. Джунгли дивизиясы армияны осы ортадағы операциялар үшін баптады. Ал бронетанкті дивизиялар мен Австралияны қорғап тұрған жаяу әскер дивизиялары өздерінің қазіргі құрамын сақтайтын болды. 1943 жылдың басында Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағындағы жағдайлар Австралия армиясын бастапқыда бес жаяу әскер дивизиясын джунгли дивизияларына айналдыруға әкелді, бірақ кейін бұл сан алтыға дейін артты. Джунгли ұйымына айналдырылған дивизиялардың арасында үш милиция дивизиясы болды: 3-ші, 5-ші және 11-ші, сондай-ақ үш AIF дивизиясы: 6-шы, 7-ші және 9-шы. Бұл дивизиялар Австралияның жөнелтілген күштерінің көп бөлігін құрады, ал қалған дивизиялар негізінен үй қызметінде қолданылды, онда ашық жерлер оларға қолайлы болды, ал басқалары таратылды. Ірі бронетанкті бөлімдер джунглидегі соғысқа ерекше жарамсыз болды, соның салдарынан көпшілігі 1943 және 1944 жылдары қысқартылды немесе таратылды. Алайда, бұл ұйым тек орташа ғана сәттілікке жетті, өйткені ол үшін жоспарланған жағдайлар қайтадан орын алмады. Кейінірек тәжірибе көрсеткендей, қосымша артиллериялық қолдау қажет болды және бірқатар дивизиялар – 7-ші және 9-шы дивизиялар сияқты – кейіннен екі қосымша далалық артиллерия полкіне ие болды. Нәтижесінде, дивизиялар алынып тасталған артиллерия және танкіге қарсы бөлімдерді қайтару арқылы күшейтілді. Дегенмен, джунгли дивизиялары стандартты дивизиядан аз өрттік күшке ие болғанымен, олар тропикте күш көрсетуге жақсырақ жарады. Кейбір түзетулерге қарамастан, бұл қайта ұйымдастыру 1944–1945 жылдары Жаңа Гвинея, Жаңа Британия, Бугенвиль, Айтапе-Вевак және Борнеодағы кейінгі австралиялық операциялар кезінде сәтті болды. Джунгли дивизияларын құру Австралия армиясы үшін маңызды болды, өйткені бұл оның күштерінің көп бөлігі соғысатын жағдайларға қатысты ерекше ұйымды қабылдаған тарихындағы алғашқы рет болды, британдық доктринаны ғана емес. Бұрын күштік құрылым британдық армияның ықпалымен болды, ал жергілікті жағдайларға сәйкес ұйымды қабылдау лондондық империялық биліктерден өсіп келе жатқан ересексіздік пен тәуелсіздікті көрсетеді. Алайда, бұл джунглидегі соғысқа белгіленбеген құралымдардың бұрынғы жабдықтар мен штатталу деңгейінде қалуына әкелді. Нәтижесінде, олардың құрылымы Австралиядағы операцияларға жақсырақ сәйкес болғанымен, енді оларды жапондықтарға қарсы қолдану мүмкін болмады. Осының салдарынан, күрестің ауыртпалығы күшін жоғалтқан формациялардың үстіне көшті, ал армияның қалған бөлігі гарнизондық міндеттерге жіберілді. Бұл көбінесе қол жетімді шектеулі әскер күшіне байланысты болды, ал армия джунгли дивизияларындағы шабуылдық күшін шоғырландыруға мәжбүр болды, ал Австралияда қалған күштер шетелде қызмет етуге жарамсыз әскерлермен жабдықталды.
The changing nature of land warfare during the Second World War led to significant changes in the composition of Australian Army units. The success of German mechanised units during the invasions of Poland and France convinced Australian defence planners that the Army required armoured units, and these began to be raised in 1941 when the 1st Armoured Division was formed. The two Militia cavalry divisions were first motorised and then converted into armoured divisions in 1942 and the 3rd Army Tank Brigade was formed to provide support to the infantry. However, in response to the growing Japanese threat Australian forces were concentrated in the South West Pacific Area and between 1942 and early 1943 the divisions of the Australian Imperial Force (AIF) had fought using the standard British Army organisation they had adopted during previous campaigns in the deserts of North Africa and the Middle East fighting the Germans and Italians in 1940 and 1941, while the Militia divisions used a 1941 Australian organisation which included a headquarters company, four rifle companies and a machine gun company in each infantry battalion. Yet the early campaigns suggested that the existing organisation was unsuitable for jungle warfare and as a result of the changing operational environment in February 1943 Land Headquarters identified the need for three different types of division: armoured divisions, standard infantry divisions and jungle infantry divisions. The jungle division organisation operated on reduced manpower and had fewer heavy weapons, vehicles and support units than the British pattern division previously used, with the main imperatives being "manpower, transport, and communications." As many administrative personnel as possible were also removed from the divisional structure, while fewer vehicles also meant a reduced requirement for maintenance personnel and reduced logistical support. Each battalion was reduced in size and placed on a new "tropical war establishment", the anti aircraft and carrier platoons were disbanded, and the latter converted into a medium machine gun platoon of four Vickers machine guns, while the number of 3 inch mortars was increased from six to eight. Equally while the standard division contained a large number of motorbikes, trucks and mechanised vehicles, such transport was of limited use in the rugged, roadless jungles and the muddy tracks of the South West Pacific. To this end each rifle company was restricted to just one jeep and trailer, relying instead on "foot mobility" and supported logistically by native carriers rather than vehicles, as well as by air transport and supply dropping. In addition to reducing the number of vehicles, most trucks were replaced by light vehicles, as these were able to more effectively traverse narrow tracks in difficult terrain, and could be manhandled across mud, soft sand and creeks if required. Following the reorganisation each infantry battalion consisted of a battalion headquarters, four rifle companies each of three platoons, and a headquarters company consisting of signals, machine gun, mortar, anti tank, pioneer and administration platoons. It had an establishment of between 800 and 850 men. The rationale behind these changes was to increase the effectiveness of infantry units by stripping them of elements which were not necessary in tropical terrain or those that were no longer required due to declining Japanese airpower and artillery. Equally it served to reduce the size of the Australian Army in order to free up manpower for civilian industry in the face of a growing manpower crisis as the wartime economy expanded. Indeed, a jungle division had an establishment of just 13,118 men, approximately 4,000 fewer than a standard division. The bulk of the reduction occurred among the administrative, transport and artillery units. In particular the nature of the fighting in the Middle East meant that the standard three field artillery regiments attached to each division had been essential; however, the difficulty of transporting guns and maintaining adequate ammunition supply in the Pacific led to a significant reduction in artillery, with only one field regiment per division considered viable. The greatest problem faced in New Guinea was logistical support as the island lacked roads and port facilities, while its terrain was amongst the most difficult in the world. Inland the main means of movement was on foot, and native porters were essential for the transport of supplies and the evacuation of the wounded. The jungle division optimised the Army for operations in that environment. Meanwhile, the armoured division and those infantry divisions defending Australia would maintain their existing order of battle. The conditions that prevailed in the South West Pacific Area in early 1943 led the Australian Army to initially convert five infantry divisions to Jungle divisions, although this was later increased to six. Divisions converted to the jungle organisation included three Militia divisions: the 3rd, 5th and 11th and the three AIF divisions: the 6th, 7th, 9th. These divisions formed the bulk of Australia's deployed forces, with the remaining divisions predominantly used for home service where the open terrain suited them, while others were disbanded. Large armoured units were especially unsuitable for jungle warfare, and most were reduced or disbanded during 1943 and 1944. Yet this organisation proved only moderately successful, largely because the conditions that it was designed for did not recur. Experience later demonstrated that additional artillery support was required and a number of divisions—including the 7th and 9th—were subsequently assigned an additional two field artillery regiments. As a result, the divisions were strengthened by returning the artillery and anti tank units which had been removed. Regardless, although the jungle divisions still had less firepower than the standard division they proved better suited for the projection of power in the tropics. Despite some modifications, this re organisation proved successful during later Australian operations in New Guinea, New Britain, Bougainville, Aitape Wewak and Borneo in 1944–1945. The creation of the jungle divisions proved significant for the Australian Army in that it represented the first time in its history it had adopted an organisation specifically for the conditions in which the bulk of its forces would fight, rather than just following accepted British doctrine. Previously force structure had been heavily influenced by the British Army, and the decision to adopt an organisation to suit local conditions reflected a growing maturity and independence from the imperial authorities in London. Yet it also resulted in the adoption of a two tier force structure, with formations not designated for jungle warfare remaining on the previous scales of equipment and manning. Ultimately, while this meant that their structure was better suited to operations in Australia, they were no longer able to be used against the Japanese. As a result, the burden of the fighting increasingly fell on those formations that had been re organised, while the remainder of the Army was relegated to garrison duties. This had largely been inevitable due to the limited manpower available though, and the Army had been forced to concentrate its offensive power in the jungle divisions, while the forces remaining in Australia were manned by troops not fit for service overseas.