Цифрлік су таңбаларын бұзу шабуылы және оған қарсы шаралар
Copy attack
Цифрлық су таңбаларын бұзу шабуылы: су таңбасы қойылған медиа файлдарының қауіпсіздігін қалай бұзуға болады? Авторлар Кюттер, Волошиновский, Херриге зерттеуі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Көшіру шабуылы – М. Куттер, С. Волошиновский және А. Херриге ұсынған кейбір цифрлық су таңбалау жүйелеріне жасалатын шабуыл. Кейбір жағдайларда, бейне, фильм немесе аудио жазба сияқты медиаға оның түпнұсқа екенін дәлелдеу үшін цифрлық су таңбасы қосылады. Егер медианың бір бөлігі көрсетілгенде су таңбасы болмаса, ол күдікті деп есептеледі. Сонымен қатар, пайдаланушының су таңбасы бар медианы өңдеу мүмкіндігін шектейтін қауіпсіздік жүйесін құруға болады. Мысалы, DVD жазғыш құрылғысы су таңбасы бар фильмнің көшірмесін жасауға тыйым сала алады. Көшіру шабуылы мұндай жүйелердің тиімділігін жоюға тырысады, бастапқыда су таңбасы қойылған медиадан су таңбасын анықтап, содан кейін осы су таңбасын су таңбасы жоқ медиаға қосады. Жоғарыда аталған бірінші жағдайда, бұл шабуылшыға түпнұсқа емес суретті түпнұсқа деп жариялауға мүмкіндік береді, себебі ол су таңбасын қамтиды. Екінші жағдайда, шабуылшы нарықты әдетте пайдаланушыға қалауынша өзгертуге мүмкіндік беретін контентпен толтыра алады, бірақ су таңбасының болуына байланысты шектеулер енгізіледі. Осылайша, су таңбасы қойылған медианы пайдалануды шектеуге тырысқан схемалар кең таралмауы мүмкін. 2003 жылы Акустика, сөйлеу және сигналдарды өңдеу жөніндегі халықаралық конференцияда Digimarc компаниясының Джон Барр, Брет Брэдли және Брет Т. Ханниган цифрлық су таңбасының мазмұнын негізгі суретпен байланыстыру тәсілін сипаттады, яғни егер су таңбасы басқа суретке орналастырылса, су таңбасын анықтау жүйесі оны растамайды.
The copy attack is an attack on certain digital watermarking systems proposed by M. Kutter, S. Voloshynovskiy, and A. Herrige in a paper presented in January, 2000 at the Photonics West SPIE convention. In some scenarios, a digital watermark is added to a piece of media such as an image, film, or audio clip, to prove its authenticity. If a piece of media were presented and found to lack a watermark, it would be considered suspect. Alternatively, a security system could be devised which would limit a user's ability to manipulate any piece of media which contained a watermark. For instance, a DVD burner may prohibit making copies of a film which contained a watermark. The copy attack attempts to thwart the effectiveness of such systems by estimating the watermark given in an originally watermarked piece of media, and then adding that watermark to an un watermarked piece. In the first scenario listed above, this would allow an attacker to have an inauthentic image declared authentic, since it contains a watermark. In the second scenario, an attacker could flood the market with content which ordinarily would allow a user to manipulate it as he saw fit, but due to the presence of the watermark, limitations would be imposed. In this way, schemes which sought to limit use of watermarked media may prove to be too unpopular for wide distribution. In a 2003 paper presented at the International Conference on Acoustics, Speech, and Signal Processing, John Barr, Brett Bradley, and Brett T. Hannigan of Digimarc describe a way to tie the content of the digital watermark to the underlying image, so that if the watermark were placed into a different image, the watermark detection system would not authenticate it.