Джон Корбетт (1817-1901) – викториандық дәуірдегі өнеркәсіпші, қайырымдылық шараларымен аты шыққан саяхатшы. Вустерширдегі тұз өндірісімен танымал, «Тұз Королі» атанды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Корбет (крещен 29 маусым 1817 – 22 сәуір 1901) – Виктория дәуіріндегі ағылшын өнеркәсіпшісі, қайырымдылық жасаушы және Либералдық партия саясаткері. Ол ең әйгілісі Ворстерширдегі Стоук Приор және Дройтвич Спадағы тұз өнеркәсібімен байланысты. Жергілікті халық оны "Тұз Королі" деп лақап берген.
John Corbett (bapt. 29 June 1817 – 22 April 1901) was an English industrialist, philanthropist and Liberal Party politician of the Victorian era. He is particularly associated with the salt industry in Stoke Prior and Droitwich Spa, Worcestershire. Locally he was nicknamed The Salt King.
Отбасылық негіздер
Корбет Стаффордширдегі Бриерли Хилл қаласында дүниеге келді, онда оның әкесі, Джозеф Корбет, сәтті канал тасымалдау бизнесін басқарды. Джон отбасылық кәсіпке қосылды, бірақ 1850 жылға қарай каналдар жаңа және дамитын теміржолдардың күшейіп келе жатқан бәсекесіне тап болды.
Corbett was born in Brierley Hill, Staffordshire, where his father, Joseph Corbett, ran a successful canal transport business. John joined the family business but by 1850 canals were facing increasing competition from the new and expanding railways.
Алдын ала қарау
Джон Корбет отбасылық канал бизнесіндегі үлесін сатты және 1853 жылы Британдық алкаль компаниясынан Стоук-Прайордағы қолданыстан шыққан тұз өндіру орындарын сатып алды. Корбет өнеркәсіптік революцияның барлық жаңалықтарын тұз өндіру бизнесін механикаландыру және коммерцияландыру үшін енгізіп, көп ұзамай оның тұз өндіру орындарын Еуропадағы ең ірісіне айналдырып, зор байлыққа ие болды.
John Corbett sold his share of the family canal business and, in 1853, purchased disused salt workings in Stoke Prior from the British Alkali Company. Corbett brought all the innovations of the industrial revolution to mechanise and commercialise the business, soon making his salt workings the largest in Europe and built a great fortune.
Қайырымдылық
Алайда ол бұл байлықты тек жеке мүддесі үшін пайдаланбады, керісінше, пайданы бизнес процестеріне, жаңаруларға, сондай-ақ жұмысшыларының еңбек жағдайын жақсартуға және тіпті жалақыны көтеруге қайта инвестициялауды ұйтты. Ол кезде жұмысшылардың жалақысы жақсы болғандықтан, көптегендері әйелдерінің жұмыс істемейтінін мақтан тұтқан. 1891 жылдың желтоқсанында ол туған жеріне жақын, Амблкоттегі «Хилл» үйін сатып алды. Ол үйді жөндеп, қайта жаңартып, оны ауруханаға айналдырып, 1893 жылдың 31 шілдесінде жергілікті тұрғындарға Корбет ауруханасы ретінде табыс етті, оған 2000 фунт стерлинг сомасында қаржылай көмек берді (халықтың қайырымдылықтары арқасында 5000 фунт стерлингке дейін артты) және жөндеу жұмыстарына және жиһазға 500 фунттан екі сома берді. Джон Корбет ешқашан «Хилл» үйінде тұрмады.
However he did not simply utilise this fortune just for his own ends, preferring to reinvest profits into the business processes, innovation and also into improving his workforce's working conditions and even raising wages. His workers were so well paid, for the time, that many could boast that their wives did not need to work at all. He purchased a rundown house near to his birthplace, The Hill in Amblecote in December 1891. He repaired and refurbished the house, changing its use into a hospital and endowed it to the local people on 31 July 1893 as Corbett Hospital, with a sum of £2,000 for endowment (increased by public subscription to £5,000) and two sums of £500 towards the repairs fund and furnishing. John Corbett never lived at The Hill.
Саясат
Ол 1874 жылғы жалпы сайлауда Дройтвич округінен Парламент мүшесі (депутат) болып сайланды, ал 1868 жылы осы округқа үміткерлігі сәтсіз аяқталған еді. Ол үш кезекті жалпы сайлауда қайта сайланды, 1886 жылы Ирландияға дербестік беру мәселесіне байланысты Либералдық партияның бөлінуінен кейін Либералдық одақтастар қатарына қосылды. Корбет 1892 жылғы жалпы сайлауда Парламенттен зейнетке шықты.
He was elected at the 1874 general election as Member of Parliament (MP) for the Droitwich, having unsuccessfully contested the seat in 1868. He was re elected at three subsequent general elections, joining the breakaway Liberal Unionists when the Liberal Party split in 1886 over Home Rule for Ireland. Corbett retired from the House of Commons at the 1892 general election.
Неке
1855 жылы Парижде болашақ әйелі Ханна О’Мирамен танысты. Ол Парижде ирландтық әкесі мен анасымен бірге тұрды. Ол онымен танысқаннан бір жыл өткен соң үйленді. Олардың алты баласы болды. Ол өзінің әсем париждік өмір салтын және француздық тәрбиесін сағынды, сондықтан Корбет оның өлксінін орнын басу үшін француз стиліндегі шато салдырды, ол 1875 жылы сол кездегі 247 000 фунт стерлингке аяқталды. Шато Импни бүгінге дейін Дроитвич Спаның жанындағы танымал ескерткіш ретінде сақталған. Олар шамамен отыз жыл үйленген соң ажырасты.
In 1855 he met his future wife Hanna O'Meara in Paris. She lived in Paris with her Irish father and mother. He married her within a year of meeting her. They had six children together. She missed her elegant Parisian lifestyle and the French upbringing she had enjoyed so Corbett had a French style chateau built to assuage her homesickness, completed in 1875 for the staggering cost, at the time, of £247,000. Chateau Impney still stands today, as a well known landmark just outside Droitwich Spa. They separated after nearly thirty years of marriage.
Зейнеткерлік
1888 жылы ол ірі тұз бизнесін Salt Union Ltd компаниясына 660 000 фунт стерлингке (2007 жылы 50 миллион фунтқа баламалы) сатты. Ол түскен қаражаттың көп бөлігін Дроитвич Спа және оның төңірегіндегі қайырымдастық жұмыстарына жұмсады, Сент-Эндрю үйін сатып алып, оны Рейвен қонақ үйіне айналдырды. 19 ғасырдың соңында ол Абердоу әдеби институтына верандасын сыйға берді. Ол 1901 жылдың 22 сәуірінде қайтыс болды және Ворстерширдегі Сток-Прайордағы Сент-Михаэльс шіркеуінің қорымына жерленді.
In 1888, he sold the massive salt business to the Salt Union Ltd for GBP £660,000 (equivalent to £50 million in 2007). He spent much of the proceeds in philanthropic work in and around Droitwich Spa, buying St. Andrew's House and turning it into the Raven Hotel. At the end of the 19th century, he presented a veranda to the Aberdovey literary institute. He died on 22 April 1901 and was buried in the churchyard of St Michaels, Stoke Prior, Worcestershire.