Калифорния жоғары білім саясаты: 1960 жылғы жоспар

Кіріспе

Калифорнияның білім беру саясаты

1960 жылғы Калифорния жоғары білім берудің бас жоспары Калифорния университетінің регенттері мен Калифорния штатының білім беру жөніндегі кеңесі тарапынан губернатор Пэт Браунның басшылығымен тағайындалған зерттеу тобымен әзірленді. UC президенті Кларк Керр оның жасалуында маңызды рөл атқарды. Бұл жоспар мемлекеттік жоғары білім беру жүйесін құрды, онда бұрыннан бар Калифорния университетінің (UC), штат колледждерінің (кейіннен жоспар бойынша Калифорния мемлекеттік университеті – CSU болып қайта аталды) және 1967 жылы Калифорния қауымдық колледждері (CCC) жүйесіне біріктірілген кіші колледждердің нақты рөлдері белгіленді. Жоспарды іске асыру үшін қабылданған заңдық құрылымға Браун 1960 жылдың 27 сәуірінде Донахо жоғары білім беру заңына қол қойды (жоспардың көрнекті жақтастарының бірі, Ассамблея депутаты Дороти М. Донахоның құрметіне).

Әсерлер

Бас жоспардың мәнісі, «Калифорнияның кез келген жерінен кез келген адам, егер жеткілікті еңбек етсе, елдегі ең жақсы университеттердің бірінен (сонымен қатар, әлемде) бакалавр дәрежесін алуға мүмкіндік алады, бұл дерлік ақысыз болады». Жоспар жоғары білім беру жүйесінің жалпы тиімділігін арттырды, сондай-ақ артық жұмысты жою арқылы студентке шаққандағы шығындарды төмендетіп, бітірушілер санын көбейтті. Бұл әрбір жүйе сегментінің міндеттерін нақты анықтау және әрбір оқу орнына тиесілі «аумақты» нақтылау арқылы іске асырылды. Жоспар университеттер жүйесінің өсуі үшін «ұтымды» жоспарлау процесін құрды. Бұл штат заң шығарушыларының мүшелерінің өздерінің сайлау округтерінде жаңа төрт жылдық университеттер құру туралы заң жобаларын ұсынуға бейімділігін тоқтатты, бұл саяси ынталандырудың бір түрі еді. Керр өз естеліктерінде 1957 жылы Калифорния мемлекеттік университетінің Станислаус қаласындағы филиалының құрылуын осы бейімділіктің ең айқын мысалы ретінде атап көрсетті. Жоспар Керрдің барлық жоғары білім беру мекемелері ғылыми-зерттеу университеттеріне айналуы керек немесе мүмкін емес деген тұжырымынан туындады. Керр өз естеліктерінде былай деді: «Мемлекетке әрбір бөлігі Гарвард, Беркли немесе Стэнфорд болуға ұмтылған жоғары білім беру жүйесі қажет емес». Мемлекеттік колледждердегі оқытушылар оларды «адасқан үміттердің зираты» деп есептейтін және докторлық диплом алған ғылыми-зерттеу университеттерінде жұмыс істеуді қалаған. Мысалы, Техас штаты ХХ ғасырда көптеген колледждерді университет мәртебесіне көтерді, нәтижесінде 2009 жылға қарай штаттың тек үш университеті ғана Карнеги жоғары білім беру мекемелерінің классификациясы бойынша ең озық американдық ғылыми-зерттеу университеттеріне берілетін беделді R1 санатына ие болды. Тек 2009 жылы Техас Ұлттық зерттеу университетінің қорын құру және Техас зерттеулерін ынталандыру бағдарламасын іске қосу арқылы ұлттық деңгейде бәсекеге қабілетті ғылыми-зерттеу университеттерін дамытуға бағытталған 51-заңды кешіктіріп қабылдады. 2019 жылға қарай тағы алты Техас университеті R1 санатына жетті. Мемлекеттік жоғары білім берудің әрбір сегменті үшін «қатаң» шекараларды белгілеу арқылы жоспар әрбір сегментте қызмет көрсететін студенттер үшін білім беру мүмкіндіктерінің кең ауқымын сақтап қалуға кепілдік берді. Керісінше, миссияның өзгеруі басқа бірнеше штаттардағы күрделі мәселе болып қалуда, олар мұндай шекараларды белгілеу және тиімді орындауға күш жұмсаған жоқ. Мысалы, 2021 жылдың қаңтарына қарай АҚШ Білім департаменті Неваданың жоғары білім беру жүйесін федералды стандарттар бойынша қоғамдық колледждері бар деп танымады, өйткені Невада 2010 жылдары өзінің қоғамдық колледждеріне төрт жылдық бағдарламаларды құруға рұқсат берді, осылайша олар дәстүрлі қоғамдық колледждің рөлінен тым алыс кетті. Нәтижесінде 2021 жылы Невада өзінің жұмыс күшін дәстүрлі түрде екі жылдық қауымдастық колледждерінде екі жылдық қауымдастық дипломдарына ие болатын жеткілікті техникалық мамандықтармен қамтамасыз ете алмады және оларды әлі де нақты қоғамдық колледждері бар Аризона және Калифорния сияқты көршілес штаттардан импорттауға мәжбүр болды.

The Master Plan meant that essentially, "anyone from anywhere in California could, if they worked hard enough, get a bachelor’s degree from one of the best universities in the country (and, therefore, in the world), almost free of charge." The Plan increased overall efficiency in the higher education system, as well as produced greater number of graduates at a lower per student cost by removing redundancies. This was accomplished by clearly specifying the missions of each system segment, in addition to clarifying what "territory" belonged to each institution. The Plan established a "rational" planning process for the growth of the university systems. This displaced the state legislature's past tendency to introduce bills to establish new four year universities in members' home districts, a kind of political pork. In his memoirs, Kerr highlighted the 1957 creation of California State University, Stanislaus as a particularly egregious example of this tendency. The Plan was inspired in part by Kerr's pragmatic realization that not all institutions of higher education can or should become research universities. As Kerr explained in his memoirs: "The state did not need a higher education system where every component was intent on being another Harvard or Berkeley or Stanford." Faculty members at state colleges regarded them as "graveyards of disappointed expectations" and wished they were located at the research universities from which they had obtained their doctoral degrees. For example, Texas promoted too many colleges to university status during the 20th century, with the result that by 2009, only three of the state's universities had achieved the prestigious R1 classification assigned by the Carnegie Classification of Institutions of Higher Education to the most advanced American research universities. It was only in 2009 that Texas belatedly enacted House Bill 51 to specifically promote the development of nationally competitive research universities by creating the National Research University Fund and the Texas Research Incentive Program. By 2019, six more Texas universities had reached the R1 classification. By setting "rigid" boundaries for each segment of public higher education, the Plan ensured the continued availability of a wide range of educational options for the types of students to be served by each segment. In contrast, mission creep continues to be a serious problem in several other states which failed to impose and effectively enforce such boundaries. For example, as of January 2021, the U. S. Department of Education no longer recognized the Nevada System of Higher Education as having any public community colleges under federal standards, after Nevada allowed its purported community colleges to create too many four year programs during the 2010s and thereby allowed them to deviate too far from the traditional community college role. The result was that as of 2021, Nevada could not provide its workforce with enough technicians who traditionally earn two year associate degrees at community colleges, and needed to import them from adjacent states like Arizona and California which still have actual community colleges.

Кейінгі өзгерістер

1972 жылы Жоспарды қарап шығу барысында негізгі құрылымының жақсы екендігі, бірақ оны сол кездегі идеяларға сәйкес сәл өзгерту қажеттігі анықталды. Мысалы, тексеру комиссиясы демалыс күндері мен кешкі бағдарламаларды «дәстүрлі емес» студенттерге қызмет көрсету үшін кеңейтуді және Жоспардың білім беру теледидары сияқты жаңа технологияларды пайдалануын ұсынды. 1978 жылы 13-қадам, Мүлікті салық салуды шектеу жөніндегі халықтық бастама қабылданып, тегін мемлекеттік білім беру жойылды. (Донахоу заңымен оқу ақысы тыйым салынғандықтан, оның орнына бірлік бойынша төлемдер алынды.) 1987 жылғы қайта қарау тәуелсіз сектордың (яғни жеке және коммерциялық емес мекемелердің) үлесін ерекше атап өтті және тәуелсіз секторды мемлекеттік жоғары білім беру жүйесінің жоспарлау функцияларына қосуды нақты қарастырды. Сондай-ақ, ол мемлекеттік заңда Cal Grants бойынша максималды мөлшерлемені белгілеу саясатын орнатып қойды. 2005 жылы орта мектептер мен колледж әкімшілеріне деген сұраныс CSU және UC жүйелері арасындағы функциялық ерекшеленуге қатысты кең талқыланған ерекшелікке әкелді. Докторлық дәрежелерді беру бастапқыда UC жүйесіне ғана тиесілі болды, бірақ Калифорния мемлекеттік университеттері Калифорния университетімен немесе аккредиттелген жеке университетпен бірлесіп «бірлескен» дәрежелер түрінде докторлық дәрежелерді ұсына алатын болды. 2005 жылдың 22 қыркүйегінде қол қойылған SB 724 заңының ережелеріне сәйкес, Калифорния мемлекеттік университетінің кампустары тікелей білім докторы (Ed. D) дәрежесін ұсына алатын болды, бұл «әкімшілік басшыларды даярлауға бағытталған». Бұл CSU кампустарының көптеген бастапқы мақсатын орындады, олар мұғалімдерді даярлау үшін нормалды мектептер ретінде құрылған болатын. 2010 жылы CSU-ға тағы екі докторлық дәреже беруге рұхсат берілді: медбикелік ғылымдарының докторы (DNP) және физиотерапия докторы (DPT). Бас жоспар алғаш құрылған 1960 жылы жоғары білімге қабылдау 2 жылдық және 4 жылдық білім беру орындарында тең бөлінген. Алайда, 2010 жылы қаржыландырудың жетіспеуіне байланысты Бас жоспарды жасаушылар UC және CSU-ға қабылдау шарттарын шектеді. Бұл үнемдеу шарасы көптеген студенттерді 2 жылдық білім беру орындарына бағыттап, оларға төменгі курс жұмысын аяқтауға және 4 жылдық білім беру ортасына ауысуға мүмкіндік берді.

In 1972, a review of the Plan found that the basic structure was good, but that it should be changed slightly to accommodate the ideas of the time. For example, the review board suggested that weekend and evening programs should be expanded to serve “non traditional” students, and that the Plan should take advantage of then new technologies such as educational television. In 1978, Proposition 13, the People's Initiative to Limit Property Taxation, was enacted, causing free public education to be eliminated. (Since tuition was still banned by the Donahoe Act, per unit enrollment fees were charged instead.) The 1987 revision specifically recognized the contributions of the independent sector (i. e., private and nonprofit institutions) and made explicit provision to include the independent sector in the planning functions of the state's higher education system. It also established a policy to set the maximum award for Cal Grants in state law. In 2005, the demand for high school and community college administrators brought about a widely debated exception to the existing differentiation of function between the CSU and UC systems. The awarding of doctoral degrees had originally been exclusive to the UC system, with the provision that the California State Universities could offer PhD degrees as "joint" degrees in combination with the University of California or an accredited private university. Under the provisions of SB 724, signed into law September 22, 2005, the campuses of the California State University were then able to directly offer a Doctor of Education degree (Ed. D) "focused on preparing administrative leaders". It was argued that this fulfilled the original purpose of many of the CSU campuses, which had been founded as normal schools to train teachers. In 2010, the CSU was also given the authority to exclusively offer two more doctoral degrees: the Doctorate in Nursing (DNP) and Doctor of Physical Therapy (DPT). When the Master Plan was first founded in 1960, post secondary education enrollments were equally divided among 2 year and 4 year institutions. However, in 2010, due to a lack of funding, the framers of the Master Plan limited eligibility admission to UC and CSU. The cost cutting move diverted a large number of students to 2 year institutions, which would still allow them to finish their lower division work and then transfer to a 4 year institution.