Томас Рэймонд Мэйс: Британдық жарыс жолдарының шебері

Кіріспе

Британдық жарыс жүргізушісі (1899–1980)

Томас Реймонд Мейс (1 тамыз 1899 – 6 қаңтар 1980) – Англияның Линкольншир графтығындағы Борн қаласынан шыққан автожарыс жүргізушісі және кәсіпкер. Ол Оундл мектебінде оқыды, онда Амхерст Вильерспен танысып, 1917 жылдың соңында бітірді. Франциядағы Гренадер гвардиясында әскери қызметтен кейін, ол Кембридж университетіндегі Крайст колледжінде оқыды және студент кезінде Бруклендсте алғашқы жеңісін оді.

Жарыс мансабы

Мейс English Racing Automobiles (ERA) және British Racing Motors (BRM) жарыс командаларын дамытудағы маңызды тұлғалардың бірі болды. Әр фирманың шеберханалары Борн қаласындағы Истгейт көшесіндегі отбасылық үйдің жанында, бірінен соң бірі орналасты. Мейс шамамен отыз жыл жарысқа қатысты, түрлі машиналарда бәсекелесті: Speed үлгісіндегі 1½ литрлік Hillman, екі 1½ литрлік Bugatti, нәтижесіз суперзарядталған AC, Vauxhall Villiers, Mercedes, Invicta, Riley және ERA. Мейс Шелсли Уолш трассасында жарысқа қатысқанымен әйгір болды, ол 1920 жылдардың басында «Cordon Bleu» және «Cordon Rouge» деп аталған екі Brescia Bugatti көлігімен жарысқан. Ол Amherst Villiers көмегімен машиналарын суперзарядтағыштармен жабдықтады, бұл серіктестік AC-ден бастап Vauxhall Villiers-ге, содан кейін ERA-ның бастапқы нүктесіне айналған «Ақ Riley» машинасына дейін жалғасты. 1929 жылы Реймонд Мейс Шелсли Уолш трассасында екі артқы дөңгелегі бар Vauxhall Villiers көлігімен қатысты; Мейс өз сөзімен айтқанда, «осындай жабдықталған машинаның трассада көтерілуіне алғашқы рет». Ол трассаның рекордын жаңартты және бұл жаңалық алдағы жылдары кеңінен қолданылды. Мейс 1935 жылғы Германия Гран-приінде (Тацио Нуволаридің тарихи жеңісі болған жарыс) Ernst von Delius-пен бірге ERA көлігімен жарысып, өзінің есімін таныстырды. Осы жарыстың жүлдесімен бірге келген лентаны Борн мұражайындағы Реймонд Мейс бөлмесінде көруге болады. 1969 жылы «Desert Island Discs» бағдарламасында мансабын еске түсіргенде, ол сол жылдың басындағы Eifelrennen жарысындағы voiturette класындағы жеңісін ең сүйікті жарысы деп атады, ол Дик Симанның жеке ERA көлігін басып озып, шақырғы туды жеңіп алды. Мейс ERA командасының ең танымал жүргізушілерінің бірі болды, ол 1947 және 1948 жылдары Британдық төбе жарысы чемпионатында жеңіске жетті, сондай-ақ 1946, 1947, 1948 және 1950 жылдары қара ERA R4D көлігімен Брайтон жылдамдық сынақтарында жеңіс одісін тойлады. Мейс бастапқыда 1950 жылғы Британ Гран-приіне, бірінші Формула-1 әлем чемпионатының жарысына қатысуға тіркелді, бірақ жарыс басталғанға дейін тіркелуі күштен шығарылды. Ол 1950 жылдың соңында жарыс машиналарын жүргізуді тоқтатты. 1950-1960 жылдары Мейс британдық Ford төрт және алты цилиндрлі қозғалтқыштарына арналған тюнинг жабдықтарын, соның ішінде Мейстің ERA және BRM серіктесі Питер Бертон жасаған қорытпадан жасалған цилиндр басын өндіріп, сатты. Бұл бөлшектер Ford, A.C. және Reliant машиналарына орнатылды. Мейс бұл оқиғалар мен басқаларын 1969 жылғы 25 қазанда «Desert Island Discs» бағдарламасында Рой Пломлиге айтты. Мейс үш кітап жазды: «Split Seconds», «BRM» және «At Speed».

Mays was one of the principal people behind the development of the motor racing stables of English Racing Automobiles (ERA) and British Racing Motors (BRM). The workshops of each firm were established, in turn, behind the family home on Eastgate Road in Bourne. Mays raced for some thirty years, competing in various cars: a Speed model 1½ litre Hillman, two 1½ litre Bugattis, an unsuccessful supercharged AC, the Vauxhall Villiers, Mercedes, Invictas, Rileys and ERAs. Mays was renowned for competing at Shelsley Walsh, racing there in the early 1920s with a pair of Brescia Bugattis, known as 'Cordon Bleu' and 'Cordon Rouge'. He developed his cars with superchargers through Amherst Villiers and this association continued from AC to the Vauxhall Villiers and then the famous 'White Riley', that eventually became the starting point for ERA. In 1929, Raymond Mays entered the Vauxhall Villiers at Shelsley Walsh fitted with twin rear wheels; according to Mays "the first time that any car had competed at any hill climb so equipped." He broke the hill record and this innovation was widely copied in the years to come. Mays made his mark on the track in such events as the 1935 German Grand Prix (scene of a famous victory of Tazio Nuvolari), sharing his ERA with Ernst von Delius. The ribbon which came with the wreath which was part of the prize for this event is to be seen at the Raymond Mays room in Bourne Heritage Centre. Reflecting on his career in his 1969 Desert Island Discs appearance, he considered his favourite race to be his victory earlier in the same year in the voiturette class of the Eifelrennen, beating such entries as the private ERA of Dick Seaman to take the chequered flag. Mays was one of ERA's most notable drivers, winning the British Hill Climb Championship in its first two years, 1947 and 1948 and also the Brighton Speed Trials in 1946, 1947, 1948 and 1950 in his black ERA R4D. Mays was initially entered in the first ever Formula One World Championship race, the 1950 British Grand Prix, but his registration was cancelled before the start of the event. He stopped driving racing cars at the end of the 1950 season. In the 1950s and 1960s Mays produced and marketed tuning equipment for British Ford four and six cylinder engines, including an alloy cylinder head designed by Mays's ERA and BRM associate Peter Berthon. These parts were fitted to Ford, A. C., and Reliant cars. Mays described these events and others to Roy Plomley in Desert Island Discs on 25 October 1969. Mays wrote three books, Split Seconds, BRM and At Speed.

Танымал мәдениетте

1924 жылы Кэрфилиде дөңгелегі түсіп кеткен Мейстің танымал суреті француздық Roadrunners альтернативті рок тобының 1993 жылғы "Instant Trouble" альбомының обложкасында пайдаланылды.