Түсті мұражай: Афроамерикалық мәдениетін сатиралық зерттеу
The Colored Museum
«Түсті мұражай» – Джордж С. Уолфтың афроамерикандық мәдениетін сатиралық тұрғыдан зерттейтін пьесасы. Тарих, құлдық, сән мен өзін-өзі іздеу тақырыптарын қамтиды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джордж С. Вулфтың пьесасы. «Түсті музей» – Джордж С. Вулфтың 1986 жылы Crossroads театрында тұңғыш рет көрсетілген, режиссері Л. Кеннет Ричардсон болған пьеса. 11 «экспонаттан» (скетчтерден) тұратын бұл қойылым афроамерикандық мәдениетінің маңызды тақырыптары мен ерекшеліктерін зерттеп, оларды пародиялайды.
Play written by George C. Wolfe
The Colored Museum is a play written by George C. Wolfe that premiered at Crossroads Theatre in 1986, directed by L. Kenneth Richardson. In a series of 11 “exhibits” (sketches), the revue explores and satirizes prominent themes and identities of African American culture.
Көрмелік бұйымдар (эскиздер)
Git on Board: Мисс Пэт, борт қызметкері, көрермендерді әдемі “Селебрити құлдық кемесі” бортына қарсы алады, оның Алтын жағалаудан (қазіргі Гана) Саваннаға бағытталған саяқаты жолаушылардан (көргендер) “Белбеулерді мізгілеңіз” белгісіне бағынуды және бүлік тудырмауды талап етеді. Скетч африкалық американдықтар тарихын зерттеп, сынға алады – құлдықтан бастап баскетбол жұлдызының билігіне дейін. Фотосессия: “Барлық нәрсенің ең жақсысы мен мінсіз күлімсір” киген сұлу қара жұп өзінің өткенінен/тарихынан сыртқы әлемге, нарциссизмге толы сұлулыққа қашып барады. “Фотосессия” – Вулфтың “Ebony” журналының суреттері мен үлгілеріне жасаған сынды пікір. Құпиясы бар сарбаз: Монологта, ақыл-есінен айырылған афроамерикандық сарбаз өзінің әріптестерінің ауыр болашағын көріп, оларды болашақта күтетін қиындықтарға тап болмас үшін, оларға соның алдында өлім жазасын беруге шешім қабылдайды. Рож ханымның Інжілі: Рож ханым, трансгендер әйел, “Гейлер клубында” жарқын түнгі өмірінің астында “бүкіл нәсіл талқандалып, қорланған” көріністерді, құрттармен араласқан бейнелерді көреді. “Соңғы ана диванда” – Вулфтың “Күнде көкжиек” пьесасының пародиасы. Ол мелодрамадан бастап, қара нәсілдік Бродвей музыкалық нөміріне айналады. Пермутация: Оңтүстік аймағынан келген жас қыз Нормал Джин, көрермендерге ұшып кететін сәбилермен толтырылған алып жұмыртқаны қалай жасағанын түсіндіретін монолог. Той: Топси Вашингтон үлкен кешті елестетеді, онда “Нэт Тернер Эрта Китттің туфлісінен шампан ішіп отыр”, ал “Жемима әпкесі мен Анжела Дэвис ас үйде көкөніс бөлісіп, Оңтүстік Африка туралы әңгімелесіп, пікір айтысып жатыр”. Бұл көрме өткен мен қазіргі заманды біріктіріп, Топсинің қиялындағы кешті жасайды, ол логика мен шектеулерге қарсы тұрады.
Git on Board: Miss Pat, a flight attendant, welcomes the audience aboard the fictional “celebrity slaveship,” whose Savannah bound journey from the Gold Coast (present Ghana) demands that passengers (audience) are to obey the “Fasten Shackles” sign and are not to rebel. The sketch explores and critiques the history of African Americans, from slavery to the regency of the basketball star. The Photo Session: A glamorous black couple wearing “the best of everything and perfect smiles,” retreat from their past/history into a superficial world of narcissistic glamour. The Photo Session is Wolfe’s critique on the images and models of Ebony magazine. Soldier with a Secret: In a monologue, a deranged African American soldier sees his peers' painful future and chooses to spare them the inevitable by killing them before they are forced to endure what their future holds. The Gospel According to Miss Roj: Miss Roj, a transgender woman, “looks beneath the surface of her glittery nocturnal existence to find maggot laced visions of ‘a whole race trashed and debased’ while in a homosexual nightclub." The Last Mama on the Couch is Wolfe’s parody of Raisin in the Sun and goes from overacted melodrama to an all black Broadway musical number. Permutations: A monologue in which Normal Jean, a young southern girl, explains to the audience how she laid a giant egg which is filled with babies which will fly away. The Party: Topsy Washington imagines a huge party in which “Nat Turner sips champagne out of Eartha Kitt’s slipper” and “Aunt Jemima and Angela Davis was in the kitchen sharing a plate of greens and just goin’ off about South Africa.” This exhibit merges the past and present to create Topsy’s fantasy party which defies logic and limitations.
Дизайн
Сахна ақ қабырғалы галереяға ұқсатып жасалған, онда "афроамерикалықтардың мифтері мен өршілдігі сақталады". Қабырғаларда есіктер, кішкентай панельдер, айналмалы қабырғалар мен бөлімдер орналасқан, олар актерлерге қажетті реквизиттерді алуға және бір көрмеден екіншісіне жылдам өтуге мүмкіндік берді.
The stage was designed to resemble a white walled gallery where “the myths and madness of black/Negro/colored Americans are stored.” The walls contained a series of doors, small panels and revolving walls and compartments which allowed actors to retrieve key props and quickly transition from one exhibit to another.
Музыка
Көбінесе пьесаға арналған музыка алдын ала жазылған. Дегенмен, «Git on Board», «Permutations» және «The Party» көрмелерінде тікелей дауылпаушы Рон Макби қолданылды.
Most of the music for the play was pre recorded. However, live drummer Ron McBee was used in the Git on Board, Permutations and The Party “exhibits.”
Академиялық сын
"Colored Museum" бір мезгілде африкалық-америкалық мұрасын мақтайды, сатиралайды және оған қарсы шығады. Вулф өзінің пьесасын "экзорцизм және кеш" деп сипаттайды. "Түсті музей" қазіргі африкалық-америкалық мәдени сәйкестігін зерттейді, сонымен бірге африкалық-америкалық театр және мәдени тарихын қайта қарастырып, жаңаша бағалайды. Вулфтың айтуынша, өткеннің мұрасын қабылдап қана қоймай, оны жеңу де қажет. Гарри Джей Элам, Джонс Хопкинс университетінің баспасөз театры журналы. Театр зерттеушісі Джордан Шилдкроут "Мисс Родждың Іңілі" туын афрофьютуризм және құдіреттілік туралы қиялдар аясында қарастырады, атап айтқанда, "бұл бөлімнің атауы діни куәліктің риторикасын шақырып, Мисс Роджты ерекше, тіпті табиғаттан тыс көрегендік пен даналыққа ие пайғамбар ретінде жариялайды".
"The Colored Museum simultaneously celebrates, satirizes and subverts the African American legacy. Wolfe calls his play both, 'an exorcism and a party.' The Colored Museum explores contemporary African American cultural identity, while, at the same time revisiting and reexamining the African American theatrical and cultural past. According to Wolfe, the legacy of the past must be both embraced and overcome." Harry J. Elam, The Johns Hopkins University Press Theatre Journal
Theater scholar Jordan Schildcrout discusses "The Gospel According to Miss Roj" in terms of Afrofuturism and queer fantasies of empowerment, noting that "the very title of segment invokes the rhetoric of religious testament and proclaims Miss Roj as a prophet, one who has extraordinary—perhaps even supernatural—powers of insight and wisdom."
Пікірлер
Джордж С. Вулф ойға келмейтін нәрсені айтады, оны келісімсіз зейінмен жеткізеді және көрермендерді, сондай-ақ қасиетті нысананы қиратып жібереді. Бұл оқиғаға қаттырақ қарағандардың арасында қара және ақ нәсілділердің екеуі де бар екенін атап өткен жөн. М. Вулф – бүгінгі ұяң театрларда сирек кездесетін, ешкімді жеңілдетпейтін сатирик. – Фрэнк Рич, "Нью-Йорк Таймс", 1986.
"George C. Wolfe says the unthinkable, says it with uncompromising wit and leaves the audience, as well as a sacred target, in ruins. The devastated audience, one should note, includes both Blacks and Whites. Mr. Wolfe is the kind of satirist, almost unheard of in today's timid theater, who takes no prisoners." – Frank Rich, The New York Times, 1986.