Кіріспе
Ресей ақыны және очеркші Георгий Владимирович Иванов (Гео́ргий Влади́мирович Ива́нов; 10 қараша 1894 [О. С. 29 қазан 1894] – 26 тамыз 1958) – 1930-1950 жылдар аралығында Ресей эмиграциясының жетекші ақыны және очеркші. Банкир ұлы болғандықтан, Иванов жастық шағында Ресейдің алтын жастарының элиталық ортасында өмір сүрді. [Оның әкесі, шын мәнінде, 1902 жылы зейнеткерлікке шыққан подполковник әскери шенеунік болған]. Ол Бауделер мен француз символистеріне еліктеп, өте ерте жастан өлеңдер жазуды бастады. Оның өлең жазу шеберлігі жоғары болғанымен, өмірлік тәжірибесі жетіспеді. Оның алғашқы поэзиясында Рококо әдебиеті мен әсем тойлар жиі кездеседі. Ол екі кітабын Ваттоның суретіне сілтеме жасай отырып, «Китераға аттану» деп атады. Игорь Северяниннің қолдауымен орыс футуризмін меңгерген соң, Иванов акмеизм қозғалысына қосылды. 20 жасында аса талантты саналмаса да, Осип Мандельштам мен Анна Ахматова оның өлеңдерінде оны атап көрсеткен. Ол Николай Гумилев пен Сергей Городецкий ұйымдастырған «Ақындар гильдиясы» мектебінің ең жақсы шәкірттерінің бірі саналды. Иванов осы топтың батысқа эмиграциялаған жалғыз көрнекті мүшесі болды. Оның табиғи мақтандығы мен шешімді мінезі оған жас әріптестерінің құрметі мен сыйлылығын жеңіл тудырды. Ол өзін Ресейдің күміс дәуірінің жоғары мәдениетті ортасының жалғыз қалдығы деп көрсетті. Өзінің беделін нығайту үшін «Петербург қыстары» атты естеліктер кітабын шығарды, онда акмеистермен байланысты оқиғалар фантастикалық немесе асыра көрсетілген түрде баяндалған. Бұл кітап Ивановты ескі әріптестерінен алшақтатты, бірақ шәкірттерінен бірден мақтау алды. Әйелі Ирина Одоевцевамен және әріптес сыншысы Георгий Адамовичпен бірге Иванов эмигрант қоғамының талғамын бағалаушы, әдеби беделді қалыптастырушы немесе жоюшы рөл атқарды. Алайда, олардың әдеби талғамында кейбір кемшіліктер болды: олар анонимді түрде жіберілген Цветаеваның шынайы өлеңдерін (Цветаеваның өзінің стиліне ұсқақ еліктеу деп қабылдады). Олар Берлиндегі орыс әдебиетшілерімен қақтығысты, Владимир Набоков олардың сүйікті қарсыласына айналды. Набоков «Фиалтадағы көктем» атты әңгімесінде Ивановты сатиралық бейнелеу арқылы және Адамовичтің Набоковтың псевдониммен жариялаған өлеңдерін мақтауына себеп болған ақылды мистификация жасау арқылы кек қайтарды. 1938 жылы ол «Атомның ыдырауы» атты прозалық поэмасын жариялады, оны эмигранттардың көпшілігі (соның ішінде Набоков пен Владислав Ходасевич) айыптады, ал оның жақтасы В. Злобин мен Зинаида Гиппиус мақтады. Ішімдікке тәуелділігі мен күйзелісі күшейген Ивановтың жағдайы нашарлай берді. Ивановтың ең жақсы өлеңдері зор қасірет пен толық үмітсіздік аясында жазылды. Оның өнерінің шыңы – өліміне дейін жазған өлеңдер циклы болды. Соңғы шығармаларының бірінде Иванов «өлең ретінде Ресейге оралатынымды» болжады. Оның әйелі Перестройка кезінде Ленинградқа оралып, 1990 жылы қайтыс болды. Ивановтың өлімінен кейін оның беделі арта түсті. Бір сыншы айтқандай, оның «ұлы отырысқа толы поэзиясы» француз экзистенциализмінің қағидаларын болжаған деп саналады.
Georgy Vladimirovich Ivanov (Гео́ргий Влади́мирович Ива́нов; 10 November 1894 [O. S. 29 October 1894] – 26 August 1958) was a leading poet and essayist of the Russian emigration between the 1930s and 1950s. As a banker's son, Ivanov spent his young manhood in the elite circle of Russian golden youth. [His father actually was a military officer, with a rank of lieutenant colonel, retiring in 1902]. He started writing verses, imitative of Baudelaire and the French Symbolists, at a precocious age. Although his technique of versification was impeccable, he had no life experience to draw upon. The favourite subjects of his early poetry were Rococo mannerisms and gallant festivals. He named two of his books The Embarkment for Cythera, alluding to Watteau's painting. After practicing a variety of Russian Futurism, as promoted by Igor Severyanin, Ivanov came to associate himself with the Acmeism movement. Although not considered a major talent, the 20 year old was addressed or mentioned in poems by Osip Mandelshtam and Anna Akhmatova. He was also considered to be one of the best pupils of the informal "Guild of Poets" school organized by Nikolay Gumilyov and Sergei Gorodetsky. Ivanov was the only prominent member of this circle who emigrated westward. His natural arrogance and peremptory judgements easily won him respect and admiration of his younger contemporaries. He promoted himself as the only remnant of the highly sophisticated milieu of the Russian Silver Age. To augment his standing, he issued a book of memoirs, entitled Petersburg Winters, which contained a fictionalized or exaggerated account of his experiences with the Acmeists. The book alienated Ivanov from his elder contemporaries but won instant acclaim from his disciples. Together with his wife Irina Odoyevtseva and his fellow critic Georgy Adamovich, Ivanov became the principal arbiter of taste of the emigrant society, forging or destroying literary reputations. However, their literary taste was somewhat deficient: they inadvertently dismissed Tsvetayeva's genuine lyrics (when anonymously submitted by her to a poetry contest) as a crude imitation of Tsvetayeva's manner. They enthusiastically feuded with Russian litterateurs in Berlin, with Vladimir Nabokov becoming a favourite target of their attacks. Nabokov revenged himself by satirizing Ivanov in one of his best known short stories, Spring in Fialta, and by creating a clever mystification which resulted in Adamovich's immoderate praise of Nabokov's verses printed under an alias. In 1938 he published a prose poem Disintegration of the Atom, which was denounced by most of the émigrés (including Nabokov and Vladislav Khodasevich) and praised by his admirer V. Zlobin and Zinaida Gippius. Afflicted with alcoholism and suffering from despondency, Ivanov sank ever lower. It was in conditions of abject penury and total despair that Ivanov's best poems were created. His art culminated in his last cycle of poems, written in the days preceding his death. In one of his last pieces, Ivanov prophetically promised "to return to Russia as poems". His wife returned to Leningrad during Perestroika and died there in 1990. Following Ivanov's death, his reputation has been steadily augmented. His "poetry of brilliant despair", as one critic put it, is taken by some to presage the tenets of French Existentialism.
Басылымдар
Георгий Иванов, Қар мен еріту шекарасында: Таңдамалы өлеңдер. Джером Кацселл мен Станислав Швабрин аударған және түсіндірме берген. Станислав Швабриннің кіріспесі. Санта-Моника: Персевал Пресс, 2011 (орысша-ағылшынша екі тілді басылым, 532 бет).