Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағаштан жасалған ішекті аспаптар класы
Class of wooden bowed stringed instruments
Скрипкалар отбасы музыкалық аспаптар 16 ғасырда Италияда дамыды. Сол кезде осы отбасы аспаптарының атауы viole da braccio болды, ол оларды виола да гамба (viole da gamba) отбасынан ажырату үшін қолданылды. Қазіргі стандартты скрипка отбасы скрипка, альт, виолончель және (мүмкін) контрабастан тұрады. Скрипка отбасының аспап атауларының барлығы орта ғасырлық латын сөзі vitula-дан (мағынасы – "ішекті аспап") туындаған viola түбірінен алынған. Скрипка – "кішкентай виола", виолон – "үлкен виола" немесе бас скрипка, ал виолончель – "кішкентай виолон" (немесе сөзбе-сөз – "кішкентай үлкен виола"). (Виолон қазіргі скрипка отбасының құрамына кірмейді; оның орнын скрипка мен виола ерекшеліктерін біріктіретін қазіргі контрабас алады.) Скрипка Альт Виолончель Контрабас
The violin family of musical instruments was developed in Italy in the 16th century. At the time the name of this family of instruments was viole da braccio which was used to distinguish them from the viol family (viole da gamba). The standard modern violin family consists of the violin, viola, cello, and (possibly) double bass. Instrument names in the violin family are all derived from the root viola, which is a derivative of the Medieval Latin word vitula (meaning "stringed instrument"). A violin is a "little viola", a violone is a "big viola" or a bass violin, and a violoncello (often abbreviated cello) is a "small violone" (or literally, a "small big viola"). (The violone is not part of the modern violin family; its place is taken by the modern double bass, an instrument with a mix of violin and viol characteristics.) Violin Viola Cello Double bass
Өмірбаян
Скрипкалар әулетіне жататын аспаптар лира да браччо мен ортағасырлық Византия лирасынан тараған болуы мүмкін. Виолончель (басс скрипкадан дамыған), альт және скрипка – ата-баба скрипкасы немесе виола да браччо отбасының даусыз мүшелері болса да, контрабастың шығу тегі кейде күмәнді. Контрабас кейде иілген иықтары, құлағы, кейбір аспаптардың төрттен астам ішекпен жасалуы және кейде жалпақ арқасы болғандықтан виол отбасының бір бөлігі деп есептеледі. Бірақ, кейбіреулер корреляция себептілікпен бірдей емес екенін, ал осы сыртқы ұқсастықтардың кездейсоқ немесе виол отбасымен байланыссыз пайда болғанын айтады. Олар контрабастың ішкі құрылысына назар салады, онда басқа скрипкалар сияқты дыбыс тірегі мен бас тақтасы бар, бұл сыртқы ерекшеліктерге қарағанда маңызды дәлел. Оның шығу тегіне қарамастан, ол тарихи түрде скрипкалар отбасының ең төменгі мүшесі ретінде қолданылып келген. Барлық ішекті аспаптардың пішіні, бөліктері, құрылысы және функциясы ұқсас, ал виолдар скрипкалар отбасына ерекше жақын. Дегенмен, скрипкалар отбасының аспаптары пішіні, құлағы және тарихы бойынша виолдардан ерекшеленеді. Скрипкалар отбасының әрбір аспабы төрт ішегі бар, бесінші интервалмен құлақталған (контрабас төртінші интервалмен құлақталса), пернесіз және төрт дөңгелек бөлігі бар, сонымен қатар ішінде әрқашан дыбыс тірегі мен бас тақтасы болады. Керісінше, виол отбасының аспаптары әдетте бес-алты ішегі бар, пернелі тақтасы бар, төртінші және үшінші интервалмен құлақталған, көбінесе иілген иықтары бар және міндетті түрде дыбыс тірегі мен бас тақтасы болмайды.
The instruments of the violin family may be descended in part from the lira da braccio and the medieval Byzantine lira. While the cello (which developed from the bass violin), the viola and the violin are indisputable members of the ancestral violin or viola da braccio family, the double bass's origins are sometimes called into question. The double bass is sometimes taken to be part of the viol family, due to its sloping shoulders, its tuning, the practice of some basses being made with more than four strings and its sometimes flat back. Others point out that correlation does not imply causation and say that these external similarities are either arbitrary or that they arose from causes other than a relationship to the viol family. They point to the internal construction of the double bass, which includes a sound post and bass bar like other violin family instruments as a more weighty piece of evidence than the external features. Its origins aside, it has historically been used as the lowest member of the violin family. All string instruments share similar form, parts, construction and function, and the viols bear a particularly close resemblance to the violin family. However, instruments in the violin family are set apart from viols by similarities in shape, tuning practice and history. Violin family instruments have four strings each, are tuned in fifths (except the double bass, which is tuned in fourths), are not fretted and have four rounded bouts while always having a sound post and bass bar inside. In contrast, the viol family instruments usually have five to six strings with a fretted fingerboard, are tuned in fourths and thirds, often have sloping shoulders, and do not necessarily have a sound post or bass bar.
Сипаттамалары
Скрипкалар отбасындағы аспаптардың ойнау диапазондары бірін-бірімен тоғысады, бірақ әрқайсысының дыбыс сапасы мен физикалық өлшемі оларды бір-бірінен ажыратады. Диапазондар келесідей: скрипка: G3-ден E7-ге дейін (практикалық, A7-ге дейінгі ноталар да мүмкін); альт: C3-тен A6-ға дейін (сақты); виолончель: C2-ден A5-ке дейін (сақты); және контрабас: E1-ден C5-ке дейін (сақты бағалаудан сәл кеңейтілген). Контрабас көбінесе механикалық кеңейтіммен немесе оның төменгі диапазонын сәйкесінше C1 немесе B0-қа дейін кеңейтетін бесінші ішегімен жабдықталады. Скрипка да, альт та жақ астында ойналады. Екі аспаптың үлкені – альттың ойнау диапазоны скрипка диапазонынан бір квинта төмен. Виолончель отырып, аспапты тізелерінің арасында ұстап ойналады, ал оның диапазоны альт диапазонынан октава төмен. Контрабас тұрып немесе орындыққа отырып ойналады, оның диапазоны әдетте виолончельден кіші сексті, октава немесе нона төмен жетеді. Аспаптың үстіңгі бөлігі, қайыңнан жасалған, шеттері ортасынан жұқарақ. Сол сияқты, қалыңдығы өзгеріп отыратын артқы бөлігі көбінесе жарықтан жасалады (кейбір барокко аспаптары үшін шаған мен күрке жасалған). Мойын, доға және қабырғалар жарықтан, ал құлақша көбінесе қара ағаштан жасалады.
The playing ranges of the instruments in the violin family overlap each other, but the tone quality and physical size of each distinguishes them from one another. The ranges are as follows: violin: G3 to E7 (practical, notes up to A7 are possible); viola: C3 to A6 (conservative); violoncello: C2 to A5 (conservative); and double bass: E1 to C5 (slightly expanded from conservative estimate). The double bass is often equipped with a mechanical extension or a fifth string that increases its lower range to either C1 or B0, respectively. Both the violin and viola are played under the jaw. The viola, being the larger of the two instruments, has a playing range that reaches a perfect fifth below the violin's. The cello is played sitting down with the instrument between the knees, and its playing range reaches an octave below the viola's. The double bass is played standing or sitting on a stool, with a range that typically reaches a minor sixth, an octave or a ninth below the cello's. The top of the instrument, crafted from spruce, is thinner at the edges than the center. Similarly of a variable thickness, the back is most commonly crafted from maple (poplar and willow were used for some baroque instruments). The neck, bridge and ribs are maple, while the nut is often ebony.
Қолданылуы
Скрипкалар тұқымдасына жататын аспаптар бүгінде әлемде ең көп қолданылатын ішекті, садақпен тартылатын аспаптар болып табылады. Олардың барлығы классикалық музыкада орын алғанымен, джаз, электрондық музыка, рок және басқа да халықтық музыка түрлерінде де аз дәрежеде қолданылады, онда олар көбінесе күшейтіледі немесе электрлі аспаптар ретінде жасалады. Скрипка скрипкалық, кантри және халық музыкасында да кеңінен қолданылады. Контрабас классикалық және джаз музыкасының екі түрінде де маңызды рөл атқарады. Классикалық камералық музыкадағы ең танымал және қалыптасқан топтардың бірі – аспаптар квартеті, скрипкалар тұқымдасына жататын аспаптардан құралады: екі скрипка, бір альт және бір виолончель. Дыбыс тудыру тәсіліндегі осы ұқсастық, скрипкалық квартеттерге басқа, біртекті емес топтарға қарағанда дыбыс өңі мен тембрін оңай үйлестіруге мүмкіндік береді. Бұл, әсіресе, стандартты желді квинтетпен салыстырғанда байқалады, ол толығымен желді аспаптардан тұрғанымен, музыкалық тонды шығарудың төрт түбегейлі түрлі тәсілін қамтиды.
The instruments of the violin family are the most used bowed string instruments in the world today. Although all share a place in classical music, they are also used to a lesser degree in jazz, electronic music, rock, and other types of popular music, where they are often amplified, or simply created to be used as electric instruments. The violin is also used extensively in fiddle music, country music, and folk music. The double bass plays an indispensable part in both classical and jazz music forms. One of the most popular and standardized groupings in classical chamber music, the string quartet, is composed entirely of instruments from the violin family: two violins, one viola and one cello. This similarity in the manner of sound production allows string quartets to blend their tone colour and timbre more easily than less homogeneous groups. This is particularly notable in comparison to the standard wind quintet, which, although composed entirely of wind instruments, includes four fundamentally different ways of producing musical pitch.
Сегізбұрыш
Октабас – бас бас аспабының үлкен нұсқасы, 19 ғасырда жасалған осы топтаманың сирек қолданылатын мүшесі. Ойнауға өте қиын болғандықтан, кеңінен қолданылмады; алайда, оны кейбір романтизм дәуірінің ноталарында кездестіруге болады және кейде заманауи туындыларда да қолданылады. Октабас тік тұрып тартылады және оның диапазоны әдетте бас бас аспабынан бір октава төмен болады.
The octobass, a larger version of the double bass, is a rarely used member of this family constructed in the 19th century. It is extremely unwieldy to play and thus has not found much acceptance; nevertheless, it can be found in some Romantic era scores and is called for occasionally in modern works. The octobass is played standing and its range typically reaches an octave below the double bass.