Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ж. Д. Сэлинджердің қысқа әңгімесі
Short story by J. D. Salinger
"Мэдисон көшесіндегі шағын қарсылық" – Ж. Д. Сэлинджердің 1946 жылғы 21 желтоқсанда шыққан «The New Yorker» журналында жарияланған, жинақталмаған қысқа әдеби туындысы. Бұл әңгіме – Сэлинджердің әйгілі кейіпкері Холден Морриси Колфилд және Колфилд отбасын көрсететін тоғыз әңгімеден тұратын циклдің біріншісі.
“Slight Rebellion off Madison” is an uncollected work of short fiction by J. D. Salinger which appeared in the 21 December 1946 issue of The New Yorker. The story is the first of nine stories to feature Salinger’s iconic protagonist Holden Morrisey Caulfield and the Caulfield family.
Сюжет
Бұл оқиғаны үшінші тұлғадан баяндайтын, жан-жақты білімді әңгімеші айтады. Холден Колфилд – қаникул кезінде үйіне келген колледж студенті. Ол кампус өмірінен және жалпы қалыпты өмірден көңілі толып, жиреніп жүреді. Әкесінің алдында міндетін орындау және отбасы бизнесімен айналысу перспективасын жек көреді. Жас Холден алғашқыда Саллимен мұзға сырғанауға барады. Ол онымен сәл әңгімелескен соң, дайындық мектебінің мәнсіздігі туралы ойларын айтады, өзін "жағдайы нашар" деп сипаттайды. Холденнің наразылық әрекеті Саллимен бірге елден қашып, қарапайым өмір сүру жоспарын құрумен шектеледі. Салли мұны абсурдты қиял деп есептейді және Холденге алдымен колледжді бітіріп, содан кейін алыс елдерде "көптеген" оқиғаларға қатысуға кеңес береді. Холден оны "үлкен проблема" деп атайды, ал ол кетіп қалады. Кейін Холден мен Карл Люс Вадсворт барына келіп, скотч пен сода ішеді. Холден Карлға "ақылды жігіт" деп жүгініп, егер мектепті жек көріп, "Нью-Йорктан қашып кеткісі келсе" не істер еді деп сұрайды. Холден Салли сияқты жауап алады және одан бас тартады. Жалғыз қалған Холден мас күйінде Саллиге қоғамдық телефоннан екі рет қоңырау шалады. Содан кейін, бардағы пианиношымен ванна бөлмесінде сөйлескеннен кейін, Холден Мэдисон авенюінің бұрышында автобус күтіп, көздерінен жас шығарады.
The story is a told by an omniscient narrator from a third person point of view. Holden Caulfield is a college student who has arrived home during the Christmas break. He is disaffected and disgusted with campus life and with conventional life in general. He loathes the prospect of performing as a dutiful son to his father and working for the family business. Young Holden first meets up with Sally to go ice skating. After a bit of small talk with her, Holden reveals his true thoughts about his perceived pointlessness of preparatory school, telling her he's "in bad shape." Holden’s rebellious behavior is limited to formulating a scenario by which he and Sally will escape to the country and live a simple life. Sally dismisses this as an absurd fantasy. She counsels Holden to first complete his college degree after which he can enjoy “oodles” of far flung adventures. Holden calls her a “royal pain” and she departs. Later, Holden and Carl Luce appear at the Wadsworth bar, where they drink scotch and sodas. Holden addresses Carl as an "intellectual guy" and asks him hypothetically what he would do if he hated school and wanted to "get the hell out of New York." Holden receives a response similar to Sally's, and is dismissed. Alone, Holden drunkenly calls Sally twice on a payphone. Then, after chatting with the piano player at the bar in the bathroom, Holden waits for a bus on the corner of Madison Avenue, with tears in his eyes.
Жариялану тарихы
"Мэдисон маңындағы шағын көтеріліс" 1941 жылдың тамызында Бикман Тауэр қонақ үйінде екі апталық сапар барысында аяқталды. Алғашқыда "Алтыншы үстелдегі сүйкімді қайтыс болған қыз" деп аталған бұл әңгімені Сэлинджер бір жыл бойы жазып келген. Оқиға Салинджердің 1951 жылғы "Рухты ұстаушы" романының болашақ басты кейіпкері Холден Морриси Колфилдті алғаш рет таныстырған туындысы болып табылады. Алайда, Холден есімі жұртшылыққа алғаш рет Винсент Кофилдтің жоғалып кеткен інісі ретінде "Бұл сэндвичте майонез жоқ" мақаласында айтылды, ол 1945 жылдың қазан айында Esquire журналында жарияланды; және екі айдан кейін оқырмандарға Холденнің мінезі туралы толыққанды ақпарат "Мен ақымақпын" деген мақалада берілді, ол 1945 жылдың желтоқсанында Collier журналында жарық көрді. Бұл "Нью-Йоркер" журналында жарияланған Салинджердің көптеген әңгімелерінің алғашқысы болды, бірақ ол журналдың 1941 жылғы желтоқсан санында жарияланбады. 1941 жылдың 7 желтоқсанында Жапонияның Перл-Харборға жасаған шабуылының және АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуының салдарынан, Салинджердің "қанағаттанбаған жоғары топ жастары" туралы әңгімесі елдің соғыс кезеңіндегі көңіл-күйіне қайшы келеді деп есептелді. 1943 жылдың жазында "Нью-Йоркер" журналы "Шағын көтеріліс" әңгімесі Рождестволық санында жарияланатынын хабарлады, бірақ кеңістік шектеулеріне байланысты оқиғаны қысқартуды талап етті, және Сэлинджер оған келісті. Алайда, түзетулерге қарамастан, әңгіме басылымнан алынып тасталды. Бұл оқиға Сэлинджердің сенімсіздік сезімін күшейтіп, оның редакциялық тәсілдер мен ниеттеріне деген күдігін одан әрі тереңдетті. "Мэдисон маңындағы шағын көтеріліс" соғыс аяқталғаннан кейін ғана, 1946 жылдың 21 желтоқсанында журналда жарияланды.
“Slight Rebellion off Madison” was completed during a two week sojourn at Beekman Tower hotel during August 1941. Originally titled “The Lovely Dead Girl at Table Number Six,” Salinger had been working on the story for the past year. The story is notable for being the first work to present Salinger’s iconic character Holden Morrisey Caulfield, the future protagonist of his 1951 novel The Catcher in the Rye. The public, however, first saw mentions of Holden as Vincent Caufield's missing in action brother in “This Sandwich Has No Mayonnaise,” which was published in the October 1945 issue of Esquire magazine; and two months later, readers were given more insight into Holden's character in “I'm Crazy,” published in the December 1945 issue of Collier's magazine. The first of Salinger’s many stories to be published by The New Yorker, the piece was withheld from the journal’s December 1941 issue. Due to the gravity of Japan’s attack at Pearl Harbor on December 7, 1941 and the immediate entry of the United States into World War II, Salinger’s story of “dissatisfied upper class youths” was deemed contrary to the country’s wartime mood. In the summer of 1943, The New Yorker indicated that “Slight Rebellion” would appear in its Christmas edition, but insisted that the story be shortened due to space considerations, to which Salinger consented. Despite the alteration, the story was ultimately cut from the issue. This experience contributed to Salinger’s sense of betrayal, and served to deepen his “suspicion of editorial methods and motives for the rest of his career.” “Slight Rebellion off Madison” would not appear in the journal until after the end of the war, on December 21, 1946.
Тақырып
Холден Колфилдтің "Көңіл көтеру" романы "өз тәжірибесінің шектеулеріне қамалған адамның" қайғылы бағдарсыздығын ашады. Бұл әңгіме, автобиографиялық элементтерімен бірге, 1942 жылға дейін Салингердің көзқарасын сипаттаған қарама-қайшылықты көрсетеді. Шындығында, "Салингер Холден Колфилдке соншалықты жақын тұрады ki, өзінің рухын басты кейіпкерге сіңіреді". Кеннет Славенски былай деп жазады:
The Holden Caulfield of “Slight Rebellion” exposes the pathetic disorientation of “an individual trapped by the limitations of his own experience.” The story, with its autobiographical elements, reveals the dichotomy that characterized Salinger outlook before 1942. Indeed, “Salinger aligns himself so closely to Holden Caulfield as to cast his own spirit within the main character.” Kenneth Slawenski writes:
Салингер өзінің шығармаларын Манхэттеннің жоғарғы сынып қоғамының мәнсіздігін ашуға және пародизациялауға арнаған болса да, бұл оның білген жалғыз әлемі еді. Холден Колфилд сәнді қоғамның жалғандығын айыптағанда, оның жасаушысы Stork Club-та отырып, мақтанғаныш өмір сүрді және баспа бетінде жек көретін нәрселерін аңсады. Холденнің отчайы мен абсурдты жоспары – Салингерді 20 жасында мазалаған кәсіби және жеке қайшылықтардың "мойдалауы". Әдеби сыншы Джон Венке былай деп жазады:
Though Salinger may have devoted his writing to exposing and parodying the emptiness of upper class Manhattan society, it was the only world he knew While Holden Caulfield decries the falseness of trendy society, his creator was sitting in the Stork Club, entertaining a life of pretension and craving the very things he reviled in print. Holden’s desperate and absurd scheme is a “confession” of the professional and personal contradictions that plagued Salinger in his early 20s. Literary critic John Wenke writes:
Оның шешімі – табиғатқа қашу туралы фантазия құру, ол ирониялық түрде Саллиге үйленумен аяқталады. Ол Холденнің ақымақтық жоспарына қарсы тұрып, оны прагматикалық және салмақты кейінге қалдыруға тырысады, оның қашу тілегін басшылықпен алмастырады. Холденнің "бәрі бірдей болар еді" деген мойындауы – оның өмірдің әдеттегі іс-әрекеттеріне қатысатынын көзге елестете алмауының көрінісі.
His solution is to fashion an escape to nature fantasy that, ironically, would culminate in marriage to Sally She wrestles Holden’s absurd plan into a pragmatic and level headed deferral she replaces his escape wish with a guided tour. Holden’s admission that ‘[i]t would be the same at all’ reflects his inability to imagine himself taking part in the commonplace activities of life.”
Холденнің "құмарлық ойындары", соның ішінде электр орындығындағы жазалауды сахналау, "Шауа" (1951) романында кездесетін өлімнің ұқсас көріністерін болжайды.
The “playacting” in which Holden indulges, including a mock electric chair execution, prefigures similar enactments of death that appear in The Catcher in the Rye (1951).