Кіріспе
Америкалық сценарист Пит әрқашан жануарларды жақсы көретін. Ол достарымен бірге орманды аралап, бақаларды, шабақтарды және ұсақ балықтарды іздеді. Бала кезінде жануарларды ұстауға жасаған саяхаттарының көпшілігі оларды суретке түсіру және сызу ниетімен болды. Осы жылдар оның кітаптарында жиі кездесетін екі маңызды тақырыптың негізін қалады: жануарлар әлеміндегі қатігездік және адам прогресінің ауыр құны. "Табиғаттың жануарлар арасында тепе-теңдікті сақтаудың қатыгездігін қабылдау маған әрқашан қиын болды – барлық қатілдік пен азап", – деп жазды ол жергілікті өзенде қуған бақалары мен жыландары туралы. "Дегенмен, табиғаттың аяусыздықтары құбырлардан ағып жатқан улағыш қалдықтардың салдарынан туған баяу, үнсіз өлімнен де қатыгез болған емес, онда өлген балықтар қарнымен жоғары қарай жүзіп, ауа қорқынышты иіспен толып тұрды". Көбінесе сабақтардың орнына Пит оқулықтарының жиектеріне сурет салып, оларды қайта сату кезінде қосымша суреттері үшін мақтау алды. Жас Пит теміржол вокзалындағы қарсы алу шараларына да тығылып, пойыздың механикалық құрылысын жақыннан көруге тырысты. Өспірім шағында цирк шапанының суретін салуға әрекеттенді, бірақ ол әрқашан дайындық тобының кедергісіне келіп отырды. Ол көріністі жадында сақтап, кейін жадынан қайта жасай білді. Он жылдық үзілістен кейін Питтің әкесі үйге оралды және, Питтің айтуынша, оның анасынан саяхаттап сатушы ретіндегі сәтсіз кәсіптеріне қаржы жұмсауды талап ету арқылы жанжал мен келіспеушілік әкелді. Бұл оқиға Питтің әжесінің қайтысымен аяқталды, ол Питтің айтуынша, оның әкесінің тудырған стресі мен қайғы-қасіретінің салдарынан болды. Отбасы тұрған үй сатылып, Питтің бақытты балалық шағы аяқталды. Осы кезде Пит Арсенал техникалық орта мектебіне түсті. Бастапқыда ол суретші мамандығына қызығушылық танытпады. Алайда, дене шынықтырудан басқа барлық пәндерден сүрінгеннен кейін, ол досының кеңесімен сурет сабақтарына қатысты. Пит өте жақсы оқыды және әртүрлі материалдармен тәжірибе жасады. Соңында ол Индианаполистегі Джон Херрон өнер институтына шәкіртақы алып, үш жыл оқыды. Бірінші сабақта Билл алдыңғы қатарда отырған бір қызға қызығушылық танытты. Сол қыз, Маргарет Бранст, 1937 жылы оның әйелі болды. Пит сол жылы көптеген сурет сабақтарына қатысты және оның суреттері әрқашан біршама көңілсіз болғанын мойындады. "Мен қараңғы жаққа немесе жағымсыз нәрселерге тартылған сияқтымын", – деп жазды ол. "Маған гүлдер мен сулы гүлдердің суреттері керек емес". Оның сүйікті тақырыптары – қарт адамдар, "жасы ұлғайған сайын кемелденген, түйелі емен ағашындай". Тағы бір сүйікті тақырыбы – цирк, бірақ әрқашан шатыр қалаларын құрастыру, ешқашан шоудың өзі емес.
Animals were always a love of Peet's. He and his friends traipsed through the woods looking for frogs, tadpoles, and minnows. Most of his adventures as a boy to catch animals were in the hope that he could capture them and sketch them. These years laid the groundwork for two primary themes repeated in his books: unkindness in the animal kingdom and the grim costs of human progress. "It has always been difficult for me to accept nature's cruel ways of keeping a balance among the animals all the savagery and suffering," he wrote about the frogs and snakes he chased in his local creek. "Yet nature's merciless ways were never more cruel than the slow, silent death caused by the poisonous waste spilling from pipes down into the creek where dead fish floated belly up and a nauseating stench filled the air." Often, instead of doing lessons, Peet drew in the margins of his textbooks, which were very popular for their added illustrations when he sold them back. The young Peet also sneaked into greeting parties at the train station, just for the chance to see the train's mechanical workings close up. As a teen, he tried to sketch the circus big top, but he was always in the way of the set up crew. He memorized the scene and later reconstructed it from memory. After ten years of absence, Peet's father returned to the household and, according to Peet, brought with him conflict and strife demanding that Peet's mother provide money to underwrite a string of failed ventures as a traveling salesman. This chapter culminated in the death of Peet's grandmother, which Peet implied was in part caused by the stress and misery his father caused. The home where the family lived was sold, and Peet's blissful young years ended. It was about this time Peet entered into Arsenal Technical High School. At first, he had little interest in pursuing a career as an artist. However, after failing all his classes but physical education, he followed the advice of a friend and took some art classes. Peet did extremely well and experimented with a broad range of media. He eventually received a scholarship to the John Herron Art Institute in Indianapolis, which he attended for three years. In the first class, Bill found himself very interested in a girl who sat in the front row. That girl, Margaret Brunst, became his wife in 1937. Peet took quite a few painting classes that first year, and he admitted his paintings were always somewhat macabre. "I seemed to be attracted to the gloomy side of things, or the sordid," he wrote. "No vases of flowers or water lilies for me." His favorite subjects were grizzled old men, “perfected with age, like a gnarled oak tree.” Another favorite subject was the circus—but always the assembly of the tent cities, never the show itself.
Дисней
Колледжден кейін Пит Дисней студиясы анимациялық фильмдеріне суретшілер іздеп жатқанын естіген соң, өзінің кейбір мультфильмдердегі экшн-эскиздерін жіберді. Оны кейіннен сынақтан өтуге шақырды. Ол бүкіл елді кезіп, Лос-Анджелеске барып, бір айлық аудиция процесіне қатысты; он бестің тек үшеуі ғана сынақтан өтті, және олар Дональд Дақтың қысқа фильмдерінде "аралық кадр жасаушылар" (негізгі суреттердің арасындағы кадрларды толтырушылар) ретінде жұмыс істеді. Ол бұл жұмысты біршама көңілсіз деп тапты. Осы кезде Дисней "Ақ қар мен жеті нан" фильмінде жұмыс істеп жатқан еді, ал Голливудтің күмәнданушылары бұл фильм сәтсіздікке ұшырайды деп болжады. "Ақ қар" үлкен жетістікке ие болғаннан кейін, Пит Диснейдің өндіріс тобына Пиноккио кейіпкерлерінің эскиздерін жіберді. Оның дизайнына жауап келгенге дейін Пит қанағаттанды, студиядан шығып, "Енді ешқандай қаз жоқ!" деді. Бір күні ол күрткесін алу үшін қайтып келгенде, конверт тапты, онда оған "Фантазия", "Үш кабалиеро", "Күн патшайымы", "Питер Пэн", "Алиса дидарға", "Ұйықтаған сұлу", "Оңтүстік әні" және "Джунгли кітабы" сияқты фильмдерге үлес қосқаны туралы хабарланған. Содан кейін Пит ресми түрде эскиз суретшісі ретінде жұмыс істей бастады, фильмдегі суреттерге әңгімешінің сөздерін енгізді. Питтің Уолт Диснеймен алғашқы тікелей кездесуі осы кезде болды, Дисней Пит салған сценарийлерді қарап шықты. Екі тақтасы да фильмнен алынып тасталғанына қарамастан, Пит тағы бір жарым жыл бойы Пиноккиода жұмыс істеді. Осы кезеңнен кейін Пит "Фантазия" және "Дамбо" фильмдерінде жұмыс істеді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Дисней әдеттегі өндірісті тоқтатып, пропагандалық фильмдер жасау арқылы соғысқа көмектесті. Пит мұнда да көмектесті, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін үлкен мүмкіндік алды. Оның жұмысы Уолтқа қатты әсер етті, ол оны толыққанды әңгімешіге айналдырды, сонымен қатар кейіпкерлердің дизайнын салумен де айналысты. Ол сондай-ақ "Жүз бір далматин" және "Тастағы қылыш" анимациялық фильмдерін жасауға жеке жауапты болды. Пит осы уақытта қайтадан сурет салуды бастады, бірақ көп ұзамай ол щеткамен байланысын жоғалтқанын байқады. Диснейде жұмыс істеген жылдары көркем өнер күрт өзгерді; абстракционизм басым болды, ал Питтің реалистік суреттері көнеріп қалды. Ол редакциялық карикатураларды жасауға тырысты, бірақ онда да сәттілікке жете алмады. Пит Диснейде жұмыс істеуді жалғастыруға шешім қабылдады, онда ол бірнеше қысқа мультфильмдер жасады және сол кезеңнің көркем фильмдерінде жұмыс істеді. Осы кезде ол Уолт Диснеймен тығыз байланыста болды; Пит Диснейдің шығармашылық генийін құрметтеді, бірақ оны кейде қиын адам деп тапты. Оның автобиографиясының үлкен бөлігі Диснеймен жылдар бойы болған қарым-қатынасына арналған. Пит Дисней студиясын бәсекелестік пен қызғанышқа толы "жабайы" орын деп сипаттады. Компания үшін қысқа әңгімелер жасаудағы табыстарынан кейін Пит өзінің алғашқы кітабын жариялады – "Хьюберттің шашты қоздырған оқиғасы". Уолт Дисней студияның алғашқы күндерінен бері өзінің фильмдерінде анимация жасамағанымен, және 1950 жылдары анимациялық фильмдерді жоспарлау кезінде күнделікті өмірде аз болғанымен, ол көркемдік жағынан маңызды шешімдерді қабылдауды жалғастырды. Ол барлық жұмысты қарап шығып, соңғы бекітуді берді. Екеуі де ерік-жігерлі және жалынды шығармашылық адамдар болғандықтан, Пит пен Дисней фильмдердегі рөлдер туралы жиі дауласты, мысалы, "Ұйықтаған сұлудың" би/романтикалық көрінесі туралы. Пит Диснеймен жұмыс істеуден бас тартып, 1964 жылдың 29 қаңтарында, өзінің 49 жылдық туған күнінде компаниядан кетті, Уолтпен "Джунгли кітабының" тоны мен бағыты туралы қызу пікірталас болғаннан кейін.
Peet started to paint again at this time, but soon found he had lost touch with the brush. Fine art had changed dramatically during the years Peet had been at Disney; abstractionism was in vogue and Peet's realistic paintings were out of date. He attempted editorial cartoons but failed there as well. Peet decided to continue working at Disney, where he developed a few short cartoons and worked on the feature films of the period. At this point, he was working very closely with Walt Disney; Peet respected Disney's creative genius but found him to be a sometimes difficult man. A large part of his autobiography is dedicated to his dealings with Disney over the years. Peet described the Disney studio as a "brutal" place, rife with rivalries and jealousy. After successes developing short stories for the company, Peet had his first book published, Hubert’s Hair Raising Adventure. Although Walt Disney himself had not animated on his films since the earliest days of the studio, and by the 1950s was less present on a day to day basis when it came to the planning of the animated films, he still remained in charge of the major decisions on the artistic side. He reviewed all the work and gave it the final go ahead. As they were both strong willed and passionately creative men, Peet and Disney quarreled frequently about parts in the films such as the dancing/romance scene in Sleeping Beauty. Peet quit working with Disney and left the company on January 29, 1964, which was his 49th birthday, following an especially heated argument with Walt concerning the relative tone and direction of The Jungle Book.
Балалар кітаптары
Диснейде жұмыс істеп жүрген кезінде Пит 1950 жылға қарай студияда мәңгі қалмайтынын түсінді және сурет салуға қайта оралуды, сондай-ақ журналдар үшін мультфильмдер жасауды қарастыратын қосымша мамандыққа бейімделді. Бірақ ол екеуінен де бас тартты, себебі ол "қылыштан қол үзіп қалған" сезімін сезінді және оның мультфильмдері бірнеше басылымдардан қабылданбады. Содан кейін ол бала кезінде мамандық ретінде ойлаған балалар кітаптарын жазуға және суреттеуге көшті. Пит көптеген идеяларын балаларына ұйықтар алдында айтқан әңгімелерінен алды және Диснейде жұмыс істеген кезінде бірнеше кітап жазып, суреттеді, алайда ол жоспарлаған кейбір әңгімелері студияда қысқаметражды фильмдерге айналды. 1964 жылы студиядан кеткеннен кейін Пит толық назарын балалар кітаптарына бөлді. Питтің әңгімелерінің сәттілігіне көптеген себептер бар, олардың ішінде есте қаларлық тақырыптары: үмітсіз жағдайда да тырысу, өзгелердің қорлауына мойын бұрмау, жеке жетістікке жету, шешімдерде келісім табу және тағы да басқалар. Көптеген балалар авторларынан өзгеше, Пит әңгімелеріндегі сөздерді жеңілдетпеді, бірақ қиын сөздердің мағынасын түсінуге жететіндей контекст берді. Houghton Mifflin Company баспасынан шыққан оның барлық кітаптары бүгінгі күнге дейін жарияланып келеді.