Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық классикалық ғалым, автор, редактор және сыншы (1856-1914)
American classical scholar, author, editor, and critic (1856 1914)
Гарри Турстон Пек (24 қараша 1856 – 23 наурыз 1914) – американдық классикалық ғалым, автор, редактор, тарихшы және сыншы.
Harry Thurston Peck (November 24, 1856 – March 23, 1914) was an American classical scholar, author, editor, historian and critic.
Өмірбаян
Пек Коннектикут штатының Стэмфорд қаласында дүниеге келген. Ол жеке мектептерде және Колумбия колледжінде білім алып, 1881 жылы бітірген, онда оның әдеби қабілеті кең назар аударды. Оның сол жылғы бітірушілердің салтанатты жиынында сөйлеген сөзі «зейінді, қайғылы және тапқырлыққа толы» болды, деп жазды New York Times газеті. «Ол сахнадан төмен иіліп кеткенде, оның аяқтарына гүл шоқтары төгілді». Бітірген соң, ол бірден факультетке латын тілінен оқытушы болып қосылып, 1888 жылы профессор атанды. 1904 жылы Колумбияның құрылғанына 150 жыл толуына орай, ол жаңадан құрылған кафедралардың біріне тағайындалды және Латын тілі мен әдебиеті профессоры, Антон атағын алды. Пек сонымен қатар саяхатшыларға арналған нұсқаулықтар жазып, көптеген псевдонимдермен аудармалар мен балаларға арналған шығармалар шығарды. Ол журналдар мен газеттерге жиі және ықпалды мақалалар жазды. Ол Harper’s Dictionary of Classical Antiquities сөздігінің бас редакторы, «Студенттерге арналған латын классикасы» сериясының және Колумбия университетінің классикалық филология бойынша зерттеулерінің редакторы болды. «The Bookman» журналының бас редакторы қызметін атқарды, 1895 жылдан 1906 жылға дейін оның штатында жұмыс істеді және 1895 жылы журналдың ең көп сатылатын кітаптар тізімін жасады. Сонымен қатар, ол 1890-1901 жылдары International Cyclopaedia халықаралық энциклопедиясының бас редакторы, ал New International Encyclopedia жаңа халықаралық энциклопедиясының бірінші басылымын (1902–1904) шығарды. 1906 жылы ол жақын 800 беттік «Республиканың жиырма жылы 1885–1905» атты прогрессивті тарихнаманың монументалды еңбегін жариялады. Бұл еңбек кең көлемді, егжей-тегжейлі, көптеген сілтемелермен толы, терең ойлы және әлеуметтік, экономикалық және саяси жағдайдың шын мәнін ашып көрсететін өткір сынға толы болды. Бұл еңбек қалалық баспасөз тарапынан қатты сынға ұшырады және оның кейінгі қиындықтарына тікелей себеп болды. 1910 жылы әртүрлі газеттер Пектің бұрынғы хатшысымен некеге тұру туралы уәдесін бұзғаны үшін сотқа берілгенін хабарлады. Жарияланған материалдарда оған жазған махаббат хаттарынан үзінділер келтірілді. Романс Пектің бірінші әйелімен ажырасып, екіншісіне үйленген кезде болған деп хабарланды. Сот ісі ақырында тоқтатылып, даудың мән-жайлары толыққанды анықталған жоқ. Колумбия университетінің президенті Николас Мюррей Батлер Пектің ұзақ жылдар бойы досы және бұрынғы оқушысы болғанмен, баспасөз хабарламаларына сүйене отырып, Пектің Колумбиямен байланысын дереу үзіп тастады. Пек жұмыстан босатуға қарсы күресті, бірақ сәттілікке жете алмады. Колумбия университетінің бірнеше ғалымдары Пектің әділ қарауға немесе заңды процеске құқығы бар екенін қолдауға тырысты, оның ішінде Жоел Спингерн де болды, ол да көп ұзамай жұмыстан шығарылды. Пек өмірінің соңына дейін бұрынғы әріптестерінен оқшауланып, жазба тапсырмаларынан түскен табысқа сүйеніп өмір сүрді. Ол күйзеліске ұшырап, жұмыс таба алмады. Өмірінің соңында Манхэттеннің көшелерінде «есінен адасқан күйде» және «айналасындағыларға мүлдем бейжай» болып жүргенін көрді. 1914 жылдың 23 наурызында Коннектикут штатының Стэмфорд қаласында өзін-өзі атып өлтірді және Коннектикут штатының Гринвич қаласындағы Christ Church шіркеуінің зиратында жерленді.
Peck was born in Stamford, Connecticut. He was educated in private schools and at Columbia College, graduating in 1881, where his literary gifts attracted wide attention. His address at the conclusion of that year's commencement exercises was "witty, pathetic, and full of clever allusions" according to the New York Times. "Bouquets fell at his feet by the score as he bowed his way off the stage." Upon graduation, he immediately joined the faculty as a Latin tutor, becoming a professor in 1888. He was among several faculty members appointed to newly created chairs when he became Anthon Professor of Latin Language and Literature at the celebration of the 150th anniversary of Columbia's founding in 1904. Peck also wrote travel guides and produced translations and works for children under a number of pseudonyms, and he was a frequent and forceful contributor to magazines and newspapers. He was editor in chief of Harpers Dictionary of Classical Antiquities and editor of the Students' Series of Latin Classics and Columbia University Studies in Classical Philology. He served as the first editor in chief of The Bookman magazine, worked on its staff from 1895 to 1906, and created America's first best seller list for its pages in 1895. He was also editor in chief of the International Cyclopaedia from 1890 to 1901 and co editor of the first edition of the New International Encyclopedia (1902–1904). In 1906 he published a nearly 800 page monument of progressive historiography, Twenty Years of the Republic 1885 1905, expansive, dense with detail and reference, penetrating, scathing in its revelations of actual social, economic and political conditions. It was excoriated in the metropolitan press and plainly had much to do with his later difficulties. In 1910, various newspapers reported that Peck was being sued by a former secretary for breach of promise of marriage. The stories included alleged excerpts from his love letters to her. The romance had purportedly occurred around the time that Peck divorced his first wife and married his second. The lawsuit was eventually dismissed and the facts of the dispute were never fully established. Columbia's president Nicholas Murray Butler was a long time friend and former schoolmate of Peck's, but he promptly terminated Peck's relationship with Columbia based on the press reports. Peck fought his dismissal without success. Various Columbia scholars tried to support Peck's right to more considerate treatment or due process, including Joel Spingarn—who was soon dismissed, as well. Peck lived out his remaining years cut off from his former colleagues and relying on income from occasional writing assignments. He was increasingly depressed and unable to find work, and was seen one day near the end of his life on the streets of Manhattan "walking in a dazed sort of way" and "entirely oblivious to his surroundings." He committed suicide in Stamford, Connecticut on March 23, 1914 by shooting himself in the head and was buried in Christ Church cemetery in Greenwich, Connecticut.