Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нацистік Германияның басып алынған Польшаның ауылдары мен қалаларындағы азаматтық тұрғындарды қорқыту мақсатында әскери және полиция күштерін пайдалана отырып, салған көптеген жазалау шараларының бірі – тұрақтандыру әрекеттері болды. Батыс Германияның Людвигсбургтағы Орталық Әділет басқармасы 1959 жылдың қыркүйегінде Польшадағы тұрақтандыру әрекеттері кезінде жасалған соғыс қылмыстарын тергеді, бірақ Германияның Қылмыстық кодексінің (§ 78/3, 2-тармақ және § 212) негізінде, Германияның мерзімділік заңдарына сәйкес, олардың ісі қырық жылдық мерзімнің өтуіне байланысты тоқтатылды. Бірнеше жүз ауыл картадан мүлдем жойылды. 1943 жылдың 1 қаңтарынан 1944 жылдың 31 шілдесіне дейінгі бір жарым жылдың ішінде Вермахт әскері ғана Польшада 1106 тұрақтандыру әрекетін жүргізді, бұл Эйнзатцгруппалар мен қосымша күштердің өлтіру операцияларынан және еврейлерге қарсы Холокосттан тәуелсіз болды.
Pacification actions were one of many punitive measures designed by Nazi Germany to inflict terror on the civilian population of occupied Polish villages and towns with the use of military and police force. War crimes committed during pacification actions in occupied Poland were probed by the West German Central Office of Justice in Ludwigsburg in September 1959 and, in accordance with the German Criminal Code (§ 78/3 pt. 2, and § 212), ultimately thrown out as already expired due to German statutes of limitations. Several hundred villages were wiped off the map. In just a year and a half between January 1, 1943, and July 31, 1944, the Wehrmacht army alone conducted 1,106 pacification actions in occupied Poland, independent of the killing operations by Einsatzgruppen and auxiliary forces, and the ongoing Holocaust of the Jews.
Өмірбаян
"Тыныштық орнату операциялары" деп аталатын, Польшаға қарсы басқа да жою саясатымен бірге 1939 жылдың қыркүйегінде енгізілген және кең ауқымды болды, нәтижесінде шамамен 20 000 ауыл тұрғынының өлтірілуі расталды. Қырғындар генерал-губернаторлық, Поморье, Бялысток және Үлкен Польша аймақтарында жүргізілді. Бұл операциялардың нысанаға алынған поляк елді мекендерінің саны шамамен 825 (қазіргі Польшада, төменде қараңыз). Регулярлы неміс әскері Польшаның орталық бөлігінен өтетін жорығында 760 жаппай өлім жазасын орындады. Польшаның ауылдарын әскери маневрлерге байланысты емес қиратудан туындаған материалдық шығындар тек генерал-губернаторлық аймағында 30 миллион злотыйға бағаланды. Екінші дүниежүзілік соғыс тарихшыларының айтуынша, тыныштық орнату шаралары "Танненберг" операциясы сияқтылардан бөлек болды. Олар 1939 жылғы Польшаға шабуыл кезінде белсенді болған мобильді "Эйнзацкомандо" өлім отрядтарының кездейсоқ өлтірулерінің бір бөлігі емес еді, және шабуылдаушы күштердің азаматтық тұрғындарды әдейі нысанаға алуымен сипатталды, сондай-ақ Екінші Польша Республикасында тұратын неміс азшылығының белсенді қатысуымен, оның адамдары Батыс Пруссиядағы, Жоғарғы Силезиядағы және Вартегаудағы СС қарулы "Фольксдойчер Зельбстшуц" батальондарына қосылды. Соғыстың сипатына қарамастан, соғыс басталғанда 200 мың поляк өмірін жоғалтты. Сондай-ақ, 100 000-нан астам поляк Люфтваффе жүргізген террорлық бомбалау операцияларында қаза тапты. Тыныштық орнату шаралары Польшаның батыс-орталық бөлігінде, сондай-ақ 1941 жылы КСРО-дан қайта алынған шығыс Кресь аймақтарында, оның ішінде Полесье, Новогрудек және басқа да аймақтарда, қазіргі Батыс Беларусьтің көп бөлігін қамтыды. Бұл тактика оккупацияланған Польшадағы Холокосттың негізгі жергілікті құралы болды. Шығыс Польшада СС 60 тыныштық орнату және 80 жазалау операциясы кезінде 627 ауылды қиратты. Белоруссияның ішкі қорғанысы (БКА) батальондары ауылдарды тыныштық орнату кезінде 30 000-ға жуық еврейді өлтірді. Мұндай операциялар кезінде совет тұтқындарына баспана беруді және кез келген партизандық күштерге көмек көрсетуді тоқтату үшін ұжымдық жаза қолданылды. Тыныштық орнату шараларына әйелдер мен балаларды қоса алғанда, толық ауылдарды жою, қуғын-сүргін, үйлерді өртеу, жеке меншікті тәркілеу және тұтқындау кірді. Көп жағдайда "Эйнзацгруппен" және Германияның тәртіп полициясы батальондары бірлесіп жүргізген осындай операциялар өте қатыгездікпен сипатталды. Мұндай тактиканың мысалы 1944 жылдың 8 наурызында Бялысток аймағындағы Яблонь-Добки ауылында 31 әйел мен 31 баланы қоса алғанда, 91 тұтқынның тірідей өртелуі болды. Өрт басталғаннан кейін оған граната лақтырылды.
The so called "pacification operations" were introduced along with all other extermination policies directed against Poland already in September 1939, and were of a large scale, resulting in the confirmed murder of approximately 20,000 villagers. Massacres were conducted in the areas of General Government, Pomorze, and in the vicinities of Białystok and Greater Poland. The number of Polish settlements targeted in these operations is approximately 825 (in modern day Poland, see below). The regular German army conducted 760 mass executions during their march across central Poland. Material losses from wanton destruction of Polish countryside unrelated to military maneuvers are estimated at 30 million złoty in the area of General Government alone. As noted by World War II historians, the pacification actions were separate from the likes of Operation Tannenberg. They were not a part of the indiscriminate killings by the mobile Einsatzkommando death squads active during the invasion of Poland of 1939, and characterized by often deliberate targeting of civilian population by the invading forces, with the active participation of the German minority living in the Second Polish Republic whose men joined the SS armed Volksdeutscher Selbstschutz battalions in West Prussia, Upper Silesia and Warthegau. In total, up to 200,000 Poles lost their lives at the beginning of war regardless of the nature of the conflict. Likewise, over 100,000 Poles died in the Luftwaffe's terror bombing operations. The pacification actions were conducted in west central Poland as well in the eastern Kresy regions re captured from the USSR in 1941, including in the Polesie Voivodeship, Nowogródek Voivodeship and others, comprising most of contemporary West Belarus. These tactics were the main local means of the Holocaust in occupied Poland. Some 627 villages were razed in eastern Poland by the SS with the help of collaborationist battalions including Belarusian, Ukrainian and others, during 60 pacification and 80 punitive operations there. The battalions of Belarusian Home Defence (BKA) alone massacred some 30,000 Jews during pacification of villages. Collective punishment was used during such operations to discourage offering shelter to Soviet POWs and providing aid to any guerrilla forces. Pacifications included the extermination of entire villages including women and children, expulsions, the burning of homes, confiscation of private property, and arrests. In many instances the operations of this kind conducted jointly by the Einsatzgruppen and the German Order Police battalions, were characterized by extreme brutality. An example of such tactics was the burning alive of 91 hostages including 31 women and 31 children in the village of Jabłoń Dobki in the Białystok region on March 8, 1944. Once the fire got going, a grenade was thrown in.
Неміс Польшаға басып кіреді
1939 жылы 3 және 4 қыркүйекте Злочев қаласында Вермахт офицерлері мен сарбаздары жүргізген алғашқы жазалау акциясы өтті, оның барысында неміс сарбаздары шамамен 200 полякты өлтірді. Тарихшы Александр Б. Россиноның мәліметінше, бұл қылмыс 1-ші СС танк дивизиясының қатысуымен жасалды – СС «Адольф Гитлер» гвардиялық дивизиясы (LSSAH), сондай-ақ Варшава маңындағы Блоньеде 50 поляк еврейін өлтіруге қатысты, Болеславце, Торзенец, Говорово, Млава және Влоцлавек қалаларында оқ жаудырды. LSSAH әскери мақсаттары жоқ ауылдарды өртеп жіберді. [[Файл:Михновтағы жазалау.jpg|thumb|Михновтағы жазалау, 12–13 шілде, 1943 жыл; 204 тұрғынның қырғыны: 102 ер адам, 54 әйел және 48 бала. Ұлттық естелік институтының «Тарихи түсініктемелер» журналында жарияланған Витольд Кулезаның мақаласына сәйкес, 17-ші дивизияның неміс SS «Адольф Гитлер» полкі 1939 жылдың 3 қыркүйегінде Злочевке мотоциклдер мен велосипедтермен келді. Қаланың өртелуі мен жаппай өлтіру сол түні басталды. Злочевтегі жазалаудан аман қалған куәгер Янина Моджевсканың айтуынша, сарбаздар көздеріне түскеннің бәрін өлтірген. Жалпы қаза болғандардың саны 200 адамды құрады. Әуеден Люфтваффе ұшақтары Момоты Дольне, Момоты Горне, Паулов, Токары, Сохи және Клев ауылдарын бомбалады. Кейбір жерлерде бірнеше рет жазалау операциясы жүргізілді. 1939 және 1944 жылдар аралығында Бильгорай округінің Александров қаласында неміс билігі 290 азаматты өлтірді (WIEM деректері бойынша 444), 43-ін жарақаттады, 434-ін мәжбүрлі еңбек лагерлеріне депортациялады және кем дегенде 113 үйді өртеп жіберді. Белосток аймағы екі рет неміс оккупациясына ұшырады. 1939 жылы Вермахт басып алғаннан кейін, екі аптадан соң нацистік-кеңес келісіміне сәйкес кеңестерге берілмей тұрып, жаппай жазалау шараларының ошағы болды. Барбаросса операциясы барысында тағы да шабуылға ұшырады, нәтижесі де осы болды. Кем дегенде 750 ауылдың кем дегенде 10 тұрғыны өлтірілді, ал кем дегенде 75 ауыл толығымен қиратылды (ауылдардың аты-жөндерінің толық емес тізімі мен өлгендердің саны туралы қараңыз). efn|Marcin Markiewicz, OBEP IPN Białystok (2003–2004), Represje Hitlerowskie wobec Wsi Białostockiej. Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej, NR 12–1 (35–36). Ұлттық естелік институтының «Биулетин IPN» журналында жарияланған мақаласында Маркевич 1939 жылдың қыркүйек айында, әскери маневрлерге қатысы жоқ Вермахт Бельск округінің, Високий Мазовецкий округінің, Сувалки округінің және Ломжа округінің 30 ауылын жермен-жексен еткенін, ал Белосток воеводствосында 19 ауылды жазалап, өртеп жібергенін жазды. Ең қатыгез жазалаулар мен өлтірулер Вилинья Русь, Дрогозево, Рутки және Питраски ауылдарында болды, онда немістер балалар мен қарттарды атып өлтірді.
The first pacification action, conducted on the ground by the Wehrmacht officers and soldiers, took place in Złoczew on September 3 and 4, 1939, in which the German soldiers murdered some 200 Poles. According to historian Alexander B. Rossino, the atrocity was committed with the participation of the 1st SS Panzer Division Leibstandarte SS Adolf Hitler (LSSAH), which was also involved in the murder of 50 Polish Jews in Błonie near Warsaw, and the shooting actions in Bolesławiec, Torzeniec, Goworowo, Mława, and Włocławek. LSSAH torched villages along the road without military justification. [[File:Pacification of Michniów. jpg|thumb|Pacification of Michniów, July 12–13, 1943; massacre of 204 inhabitants: 102 men, 54 women and 48 children. According to article by Witold Kulesza published in Komentarze Historyczne by the Institute of National Remembrance, German Regiment SS Leibstandarte "Adolf Hitler" of the 17th Division arrived in Złoczew on September 3, 1939 on motorcycles and on bicycles. The burning of the town and mass killings began the same night. According to eye witness Janina Modrzewska, who survived the pacification of Złoczew, the soldiers were killing everyone they saw. Total casualties amounted to 200 dead victims. From the air, Luftwaffe planes bombed the villages of Momoty Dolne, Momoty Górne, Pawłów, Tokary, Sochy and Klew. Some places were subjected to multiple pacification operations. In the town of Aleksandrów in Biłgoraj County between 1939 and 1944, German authorities murdered 290 civilians (444 according to WIEM), wounded 43, deported 434 to forced labour camps, and burned at least 113 households. The Białystok region fell under German occupation twice. Overrun by the Wehrmacht in 1939 it was the site of mass pacification actions even before it was ceded to the Soviets two weeks later in accordance with the Nazi Soviet pact. It was invaded again in the course of Operation Barbarossa with similar results. At least 750 villages there had at least 10 inhabitants murdered, and at least 75 villages were destroyed completely (see: table for partial list of names of villages and the number of dead victims). efn|Marcin Markiewicz, OBEP IPN Białystok (2003–2004), Represje Hitlerowskie wobec Wsi Białostockiej. Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej, NR 12–1 (35–36). In his article for the Biuletyn IPN journal published by the Institute of National Remembrance Markiewicz wrote that in September 1939 alone, with no connection with military manoeuvres, Wehrmacht razed to the ground 30 villages in Bielsk County, Wysokie Mazowieckie County, Suwałki County and Łomża County, while 19 villages were pacified and burned in the Bialystok Voivodeship alone. The most brutal were the pacifications and killings in the villages of Wyliny Ruś, Drogoszewo, Rutki and Pietraszki, where the Germans were shooting children and the elderly.