Кіріспе
1946 жылғы ауруханалар құрылысына арналған АҚШ федералды заңы. Ауруханаларды зерттеу және салу туралы заң, көбінесе Хилл-Бёртон заңы деп танылады, 1946 жылы АҚШ-тың 79-шы Конгресі кезінде қабылданған АҚШ федералды заңы. Оған Огайо штатының сенаторы Гарольд Бертон және Алабама штатының сенаторы Листер Хилл бастамашылық жасады.
The Hospital Survey and Construction Act , commonly known as the Hill–Burton Act, is a U. S. federal law passed in 1946, during the 79th United States Congress. It was sponsored by Senator Harold Burton of Ohio and Senator Lister Hill of Alabama.
Өмірбаян
Ұлы депрессия мен Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде салынып жатқан ауруханалардың саны өте аз болғандықтан, соғыс аяқталған кезде АҚШ-та аурухана төсек-орындарының күрт жетіспеушілігі туды. 1946 жылғы Ауруханаларды зерттеу және салу туралы заң, көбінесе Хилл-Бертон заңы деп аталады, коммерциялық емес негізде жұмыс істейтін жаңа қоғамдық ауруханалар (федералды емес, қысқа мерзімді ауруханалар) салу үшін штаттарға федералдық гранттар берді. Бұл заң талап бойынша, әр штат халық санына шаққандағы төсек-орын қатынасын ескере отырып, денсаулық сақтау мекемелерін салу жоспарын жыл сайын жасап, жаңартуы керек болды, бұл штаттарға федералдық құрылыс гранттарын бөлудің негізіне айналды. 1946 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін АҚШ-та 1000 азаматқа 3,2 қоғамдық аурухана төсегі шақтанды. Хилл-Бертон заңының мақсаты 1000 адамға 4,5 төсек-орынға жету болды (Teisberg және басқалар, 1991). Хилл-Бертон бағдарламасы елдегі қысқа мерзімді жалпы ауруханалардағы төсек-орынның шамамен 40% құрылысына көмектесті және 1950-ші, 1960-шы жылдарда АҚШ-та төсек-орын санын арттырған ең маңызды фактор болды (Haglund және Dowling, 1993). Расында, Хилл-Бертон заңының арқасында тіпті шағын, қашық жатқан елді мекендер де өз ауруханаларын ашуға мүмкіндік алды (Wolfson және Hopes, 1994). 1980 жылға қарай АҚШ 1000 азаматқа 4,5 қоғамдық аурухана төсегі деген мақсатына жетті (Ұлттық денсаулық статистикасы орталығы [NCHS], 2002), тіпті Хилл-Бертон бағдарламасы 1974 жылы тоқтатылған болатын. 1945 жылдың қараша айында президент Гарри С. Трумэн Конгреске арнаулы үндеу жолдап, америкалықтардың денсаулығы мен денсаулық сақтау жүйесін жақсартуға бағытталған бес пункттен тұратын бағдарламаны ұсынды. Ауруханаларды зерттеу және салу туралы заң президент Трумэнның ауруханалар мен денсаулық сақтау мекемелерін салу туралы ұсынысының біріншісіне жауап берді және елдің аурухана жүйесінің материалдық-техникалық базасын жақсарту үшін федералдық гранттар мен кепілдік берілген несиелерді ұсынуға арналған еді. 1000 адамға 4,5 төсек-орынға жету үшін штаттарға қаржы бөлінді. Штаттар қолда бар қаражатты әртүрлі муниципалитеттерге бөлді, бірақ заңда айналым механизмі көзделген, сондықтан қаржы алған аймақ қосымша қаржыландыру үшін тізімнің соңына түсті.
In 1946, after World War II ended, 3.2 community hospital beds were available per 1,000 civilian population in the United States. The objective of the Hill–Burton Act was to reach 4.5 beds per 1,000 population (Teisberg et al., 1991). The Hill Burton program assisted in the construction of nearly 40% of the beds in the nation's short stay general hospitals and was the single greatest factor that increased the U. S. bed supply during the 1950s and 1960s (Haglund and Dowling, 1993). Indeed, the Hill–Burton Act made it possible for even small, remote communities to have their own hospitals (Wolfson and Hopes, 1994). By 1980, the United States had reached its goal of 4.5 community hospital beds per 1,000 civilian population (National Center for Health Statistics [NCHS], 2002) even though the Hill Burton program ended in 1974. In November 1945, President Harry S. Truman delivered a special message to Congress in which he outlined a five part program for improving the health and health care of Americans. The Hospital Survey and Construction Act responded to the first of President Truman's proposals, which called for the construction of hospitals and related health care facilities, and was designed to provide federal grants and guaranteed loans to improve the physical plant of the nation's hospital system. Money was designated to the states to achieve 4.5 beds per 1,000 people. The states allocated the available money to their various municipalities, but the law provided for a rotation mechanism, so that an area that received funding moved to the bottom of the list for further funding.
Қаламаған салдары мен татуласу
Артқа қарасаң, Хилл-Бёртон заңының "күтілмеген және жағымсыз салдары болды". Президент Гарри Трумэн АҚШ-тың аурухана секторындағы сыйымдылықтың жетіспеуі және елдің көптеген азаматтарының жедел медициналық көмекке қол жеткізе алмауы туралы есептерді пайдаланып, оларды Хилл-Бёртон заңын қабылдауға жол ашу үшін пайдаланды. 1965 жылы президент Линдон Джонсон "Ұлы қоғам" құру арманымен Medicare және Medicaid бағдарламаларын Конгресс арқылы өткізуге тырысты. Трумэн және Джонсон ұсынған бағдарламалар саяси келісімдер арқылы қабылданды. Бірақ, уақыт өте келе, ауруханалардың артық салынуы және Medicare мен Medicaid қаржысын шексіз пайдалану денсаулық сақтау шығындарын бақылаусыз өсірді. Қызығы, 1980 жылы ел Хилл-Бёртон бағдарламасымен көзделгендей, 1000 тұрғынға 4,5 қоғамдық аурухана төсегін (Стационарлық мекемелер мен қызметтер тарауын қараңыз) қамтамасыз ету мақсатына жеткен кезде, үкімет Medicare және Medicaid бағдарламалары денсаулық сақтау шығындарының жылдам өсуіне байланысты енді тұрақты емес деген шешімге келді. Содан кейін президент Рональд Рейган ауруханаларды пайдалануды азайту мақсатымен болашақ төлем жүйесін (PPS) енгізді, бұл стационарлық емдеуді азайтып, АҚШ-тың көптеген аймақтарында бос аурухана төсектерінің көптігіне әкелді. Бұл жағдай 1970 жылдардың басына дейін жақсармады, сол кезде кедейлердің мүддесін қорғайтын адвокаттар ауруханаларды заңға бағынбағаны үшін сотқа берді. Хилл-Бёртон заңы 1973 жылдың маусымында күшінен шығуы тиіс еді, бірақ соңғы сәтте бір жылға ұзартылды. 1975 жылы заңға түзетулер енгізіліп, ол Қоғамдық денсаулық сақтау қызметі туралы заңның XVI тарауына айналды. Осы кездегі ең маңызды өзгерістер – төлем қабілетсіздікті анықтайтын нормативтік тетіктердің қосылуы және 20 жылдық міндеттемеден мәңгілік тегін көмек көрсету талабына көшу болды. Дегенмен, сәйкестік деңгейлері 1979 жылға дейін анықталған жоқ.