Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұрынғы медициналық ұйым
Former medical organization
Теңіз ауруханалары қызметі – Америка Құрама Штаттарының сауда флотында, АҚШ Жағалау күзетінде және басқа да федералдық мүдделі тұлғаларға ауру және мүгедек теңізшілерге көмек көрсетуге арналған теңіз ауруханаларының ұйымы болды. Теңіз ауруханалары қызметі АҚШ-тың Халық денсаулығы қызметіне дамыды. Ол қазіргі Халық денсаулығы қызметінің бірнеше бөлімшелерінің бастауы болды, оның ішінде Халық денсаулығы қызметінің комиссиялық корпусы, Ұлттық денсаулық институттары және Денсаулық сақтау ресурстары және қызметтері басқармасына енгізілген көптеген бағдарламалар.
The Marine Hospital Service was an organization of Marine Hospitals dedicated to the care of ill and disabled seamen in the United States Merchant Marine, the U. S. Coast Guard and other federal beneficiaries. The Marine Hospital Service evolved into the U. S. Public Health Service. It was the point of origin for several components of the current Public Health Service, including the Public Health Service Commissioned Corps, the National Institutes of Health, and multiple programs now incorporated into the Health Resources and Services Administration.
Негізгі бет: Теңіз ауруханасы қоры
Теңіз ауруханалары жүйесінің бастауы 1798 жылы АҚШ-тың 5-ші Конгресі қабылдаған «Ауырып қалған және мүгедек теңізшілерге көмек көрсету туралы актіге» тікелей байланысты. Осы акті арқылы науқас теңізшілерді күтіп-ұстау үшін теңіз ауруханалары құрылды. Теңіз ауруханалары қоры Қаржы министрлігіне қарасты Теңіз қызметіне (қазіргі АҚШ Жағалау күзетінің алдағысы) берілді. Бұл салық дәрігерлерді жұмысқа алуға және ауруханалар желісін қолдауға қаражат жинады. Ауруханаларды қаржыландыру барлық теңізшілердің жалақысының шамамен 1% мөлшеріндегі міндетті салық есебінен жүзеге асырылды. (1884 жылы салық жойылды, ал 1906 жылы қаржыны Конгресс бөліп берді.) Аталған актінің нәтижесінде жағалау және ішкі су жолдары бойында ауруханалар желісі біртіндеп құрыла бастады. Олар бастапқыда Шығыс жағалаудағы ірі порт қалаларының порларында орналасты, ал Бостон мұндай алғашқы мекеменің орны болды, одан кейін Балтимор маңындағы Кертис шығанағында және басқа да жерлерде ауруханалар ашылды. Вудворт түрлі теңіз ауруханаларына қажеттілікке қарай тағайындалатын мобильді, мансапты дәрігерлер құрамын жасады. Комиссиялық офицерлер корпусы 1889 жылы заңмен құрылып, президент Гровер Кливлендтің қол қоюымен бекітілді. Бастапқыда тек дәрігерлерге ғана ашық болған корпус, 20-шы ғасыр барысында ветеринар дәрігерлер, стоматологтар, фельдшерлер, санитариялық инженерлер, фармацевттер, медбикелер, қоршаған орта денсаулығы мамандары, ғалымдар және басқа да денсаулық сақтау саласының мамандарын қабылдады. Қазір ол АҚШ-тың Халық денсаулығы қызметінің комиссиялық корпусы ретінде танылады.
The origins of the system of Marine Hospitals can be traced to the passage, by the 5th Congress of the United States, of "An Act for the Relief of Sick and Disabled Seamen" in 1798. This act created Marine Hospitals to care for sick seamen. The Marine Hospital Fund was placed under the Revenue Marine Service (a forerunner of the present day Coast Guard) within the Department of the Treasury. This tax raised funds for physicians and to support the network of hospitals. Funding for the hospitals was provided by a mandatory tax of about 1% of the wages of all maritime sailors. (In 1884, the tax was abolished and in 1906 funds were dispensed by Congress.) The act led to the gradual creation of a network of hospitals along coastal and inland waterways. They were initially located along the East Coast, at the harbors of the major port cities, with Boston being the site of the first such facility, followed later by others including in the Baltimore vicinity at Curtis Bay. Woodworth created a cadre of mobile, career service physicians, who could be assigned as needed to the various Marine Hospitals. The commissioned officer corps was established by legislation in 1889, and signed by President Grover Cleveland. At first open only to physicians, over the course of the 20th century, the Corps expanded to include veterinarians, dentists, physician assistants, sanitary engineers, pharmacists, nurses, environmental health officers, scientists, and other types of health professionals. It is now known as the Commissioned Corps of the U. S. Public Health Service.
Ауқымын кеңейту
Теңіз ауруханаларының қызметінің қызмет аясы 19-ғасырдың соңғы онжылдықтарында саудагер теңізшілерін күтіп-ұстаудан әлдеқайда кеңейді, бұл жұқпалы ауруларды бақылаудан басталды. 14-ғасырдың ортасынан бастап, портына кіретін кемелер экипажының біреуі ауырған жағдайда карантинге алынды. Бұл практика АҚШ порттарында қалыпты процедура болып саналды, карантин бастапқыда федералды үкімет емес, жеке штаттардың құзыретінде болды. 1878 жылғы Ұлттық карантин заңы карантиндік өкілеттікті Теңіз ауруханаларының қызметіне жүктеді. Алайда, 1879 жылғы Халық денсаулығы заңы Ұлттық денсаулық сақтау кеңесін құрды, осы арқылы карантиндік өкілеттік АҚШ армиясы және теңіз күштерімен бөлісті. Бірақ бұл келісім 1883 жылы қайта бекітілмеді және оның өкілеттіктері толығымен Теңіз ауруханаларының қызметіне қайтарылды. Келесі жарты ғасыр ішінде Теңіз ауруханаларының қызметі жеке штаттардан карантин функцияларын көбірек қабылдады. Теңіз ауруханалары, аты айтқандай, елдің маңызды теңіз және өзен порттарында саудагер теңізшілеріне медициналық көмек көрсету үшін салынған ауруханалар болды. Бұл теңізшілердің денсаулығын қамтамасыз етуден басқа, ауруханалар патогендік ауруларға қарсы маңызды бақылау және қақпаны сақтау функциясын атқарды. 19-ғасырдың соңында иммиграция күрт өскен кезде, 1891 жылдан бастап федералды үкімет жеке штаттардан иммигранттарды қабылдауды да өз мойнына алды. Теңіз ауруханаларының қызметіне Нью-Йорк портындағы Эллис аралы сияқты жерлерде келген иммигранттарды медициналық тексеру жауапкершілігі жүктелді. Комиссиялық қызметкерлер елге аурудың кірмеуін қамтамасыз ету бойынша қызметтің міндеттемелерін орындауда маңызды рөл атқарды. Ел өскен сайын Теңіз ауруханаларының қызметінің міндеттері ішкі және сыртқы карантин, сондай-ақ басқа да ұлттық денсаулық сақтау функцияларын қамтыды. Уақыт өте келе, қызметтегі ауруханалар зерттеу және алдын алу жұмыстарын, сондай-ақ науқастарға күтім көрсетуді де қамтитын болды. Саудагер теңізшілерінен басқа, әскери қызметкерлер, иммигранттар, жергілікті американдықтар, басқа да федералдық жәрдем алушылар және созылмалы және жұқпалы ауруларға шалдыққан адамдар МХҚ және оның ауруханаларынан денсаулық сақтау көмегін алды. 1899 жылы Теңіз ауруханаларының қызметі алғаш рет ішкі бөлімдерді құрды: Теңіз ауруханалары және көмек көрсету бөлімі, Ішкі (мемлекетаралық) карантин бөлімі, Арал және шетел карантині және иммиграция бөлімі, Персонал және есеп бөлімі, Санитарлық есептер және статистика бөлімі, Ғылыми зерттеулер және санитария бөлімі және Әртүрлі бөлім. Осы уақыттан кейін аталған бөлімдердің аттары аздап өзгерді.
The scope of activities of the Marine Hospital Service began to expand well beyond the care of merchant seamen in the closing decades of the nineteenth century, beginning with the control of infectious disease. Starting in the mid 14th century, ships entering harbors were quarantined when any of the crew was sick. This practice was normal procedure at United States harbors, with quarantine originally a function of the individual states, rather than of the Federal Government. The National Quarantine Act of 1878 vested quarantine authority to the Marine Hospital Service. However, the Public Health Act of 1879 created the National Board of Health, through which quarantine authority was shared with the U. S. Army and Navy; this arrangement was not reauthorized by Congress in 1883, and its powers reverted solely to the Marine Hospital Service. Over the next half a century, the Marine Hospital Service increasingly took over quarantine functions from individual state authorities. The Marine Hospitals, as their name suggests, were hospitals constructed at key sea and river ports across the nation to provide health care for merchant marine sailors. Aside from the well being of these sailors, the hospitals provided a key monitoring and gate keeping function against pathogenic diseases. As immigration increased dramatically in the late 19th century, the Federal Government also took over the processing of immigrants from the individual states, beginning in 1891. The Marine Hospital Service was assigned the responsibility for the medical inspection of arriving immigrants at sites such as Ellis Island in New York Harbor. Commissioned officers played a major role in fulfilling the Service's commitment to prevent disease from entering the country. As the nation grew, the scope of Marine Hospital Service's duties grew to include domestic and foreign quarantine and other national public health functions. Over time, the hospitals of the service were also expanded to include research and prevention work as well as the care of patients. Aside from merchant seamen, members of the military, immigrants, Native Americans, other federal beneficiaries, and people affected by chronic and epidemic diseases found a source for health care in the MHS and its hospitals. In 1899, the Marine Hospital Service first formed internal divisions: the Division of Marine Hospitals and Relief, Division of Domestic (Interstate) Quarantine, Division of Insular and Foreign Quarantine and Immigration, Division of Personnel and Accounts, Division of Sanitary Reports and Statistics, Division of Scientific Research and Sanitation, and Miscellaneous Division, although there were minor name changes after this time.