Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ армиясының жауынгерлік формасы
U. S. Army combat uniform
АҚШ армиясының 1943 жылғы үлгісіндегі формасы – жел өткізбейтін мақтадан жасалған, 1943 жылы әртүрлі арнайы формаларды және M1941 далалық киім сияқты жеткіліксіз киімдерді алмастыру үшін енгізілген жауынгерлік форма. Ол Екінші дүниежүзілік соғыстың соңына дейін және Корея соғысында өзгерістермен қолданылды, содан кейін 1952 жылдан бастап OG 107 формасымен ауыстырылды.
The U. S. Army's M1943 uniform was a combat uniform manufactured in windproof cotton sateen cloth introduced in 1943 to replace a variety of other specialist uniforms and some inadequate garments, like the M1941 Field Jacket. It was used through the remainder of World War II and into the Korean War with modifications before being replaced by the OG 107 uniform beginning in 1952.
1943 жылға дейінгі
1941 жылға қарай солдаттар қыста зәйтүн түсті жүн фланель жейде және жүн серж шалбар, ал жазда мақтадан жасалған хаки жейде мен шалбар киеді. Екеуі де білезікке дейін жететін қоңыр былғары әскери аяқ киім және жеңіл OD матадан жасалған гетрлермен толықтырылды. Қысқы форма көбінесе жеңіл зәйтүн түсті 3 (OD3) мақтадан жасалған M1941 далалық жейдесімен киілді. Бұрынғы көк джинс формасын ығыстырған, екі бөліктен тұратын жеңіл сары-жасыл балық қабырғасы (HBT) жұмыс формасы, әсіресе жүн формалардың тым ауыр болған тропикалық аймақтарда қолданылды. Танк бөлімдері әлі де жүннен жасалған мінезді шалбар киіп, кейде жоғары баулы ботинка тақты, ал парашютшілерге ыңғайлы аяқ киімсіз жалпы HBT комбинезоны қолдануға мәжбүр болды. Дұрыс және қолайлы киімнің жетіспеуі салдарынан танк бөлімдеріне жалпы жаяу әскер формасы берілді, бірақ 1942 жылға қарай олардың қажеттіліктерін ескере отырып, қысқы комбинезон мен қысқы "танкер" жейдесі жасалды. Бұл киімдер OD3 мақтадан жасалған және жүн кезекпен астарланған. Парашютшілер де 1942 жылы өзіндік M 1942 парашютші формасын алды. Ол OD3 мақтадан жасалған, алдыңғы жағында төрт қалта және екі шалбар қалтасы болды. Оларға сондай-ақ жаяу әскер аяқ киіміне ұқсас, бірақ орташа биіктікте және толығымен баулы, "секіру ботинкалары" деп аталатын жаңа аяқ киім дизайны берілді. Бұл формалармен көптеген мәселелер туды. OD3 түсі Еуропаның ормандарында жеткілікті жасыру үшін тым ашық екені анықталды. Жауынгерлік жүн, хаки және парашютшілер шалбарларының барлығында аяқ бөлігінде жеткілікті бекіту тігістері болмады, нәтижесінде бұл стресске ұшыраған жерде жиі жыртылып кетті. Парашютшілер формалары да жиі тізелер мен шынтақтарда жыртылды, сондықтан солдаттар оларды мата жамалармен күшейтіп қойды. Жаяу әскер формасы парашютші формасына қарағанда функционалдығы төмен болды, ал танкшілердің қысқы формаларын Армияның барлық бөлімдері іздеді, бұл көбінесе жабдықтау мен өндірісті қиындатты. Жалпы, бұл формалар жеткіліксіз деп есептелді, сондықтан Армия жақсырақ форманы стандарттауға тырысты.
By 1941, soldiers wore an olive drab wool flannel shirt and wool serge trousers in winter and a cotton khaki shirt and trousers in summer, both worn with ankle high russet brown leather service shoes and light OD canvas leggings. The winter uniform was often worn with the light olive drab shade no. 3 (OD3) cotton M1941 Field Jacket. A two piece light sage green herringbone twill (HBT) utility uniform, which replaced a previous blue denim one, also saw use in combat, especially in tropical environments where the wool uniforms were too heavy. Armored units still used wool riding breeches and wore high lacing boots in some cases, and paratroopers were forced to use a general issue HBT coverall with no real suitable footwear. As a result of this lack of proper and suitable clothing, the armored units were issued general infantry uniforms, although by 1942 winter coveralls and winter "tanker" jacket had been produced with them in mind. These articles of clothing were made of OD3 cotton lined with wool kersey. Paratroopers also received their own unique uniform in 1942, the M 1942 Paratrooper uniform. It was constructed of OD3 cotton twill, with four front pockets and two pant leg cargo pockets. They also were issued a new boot design of their own, of similar construction to the infantry shoe, only being mid shin high and laced all the way up, known as jump boots. There were many issues with these uniforms. The OD3 shade was found to be too lightly colored to provide adequate concealment in European woodlands. The combat wool, khaki, and paratrooper trousers all did not have adequate locking stitches in the crotch resulting in frequent tears at that stress point. Paratrooper uniforms also often tore at the knees and elbows; they were often reinforced with canvas patches added by soldiers. The infantry uniform was lacking in functionality compared to the paratrooper uniform, and the tanker winter uniforms were sought after by almost every branch in the Army, making supply and production often difficult. Generally, these uniforms were seen as inadequate, and the Army sought to standardize a better uniform.
Бастапқы жобалау
Бірлік киімнің ең танымал бөлігі – стандартталған далалық жакет. Ол M 1941 жакетінен ұзын, жоғарғы сандарына дейін жетеді, ажыратылатын капюшон, белдік, екі үлкен кеуде қалтасы және екі төменгі қалтасы бар. Оның түсі – зәйтүн жасыл, №7 (OD7) көлеңкесі, бұл бұрынғы жакеттен қараңғырақ және жасыл түсті. Шалбар да сол матадан – хлопок сатеннен тігілген. Олар хаки шалбарларға ұқсас жасалған, бірақ еркін кесімді, қозғалғанда ыңғайлы болу үшін және беріктігін арттыру үшін, сондай-ақ белдікке бекітілетін түймелі иекшелермен жабдықталған. Жіпті матадан жасалған киім де OD7 түсіне өзгертілді, ал шалбарлардың екі жағында үлкен жүк көтергіш қалталар болды. Бұл өзгеріс алдыңғы және артқы қалталарды алып тастау арқылы өндіріс шығындарын және уақытын үнемдеу мақсатында жасалды. Бұл киімдер M1943 қысқы киімнің астына кигізілуге немесе жылы ауа райында жеке киім ретінде қолданылуға арналған. Жеке кенеп аяқ киімнің орнына, жаңа M 1943 әскери буттары екі токамен бекітілген былғары манжетке ие болды. Киімнің қыста жылу беруі үшін жакет пен шалбарға жеке қабаттар қосылды, олар жасанды жүнді "қалың" матадан жасалған. Бірақ аяқ киімге арналған қабаттар соңында алынып тасталды, оның орнына бұрынғысы – жүн шалбарлар қолданылды. Жакетке арналған қабат – екі кесекті қалтасы және түймелі ілмекшесі бар жеке хлопоктан жасалған жакет, бірақ ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде сирек қолданылды, себебі оны 1944 жылғы Эйзенхауэр жакетімен алмастыру жоспарланған, бірақ Корея соғысына дейін ол тек гарнизондық киім ретінде ғана қолданылды.
The most recognizable part of the uniform is the standardized field jacket. It was longer than the M 1941 jacket, coming down to the upper thighs, had a detachable hood, drawstring waist, two large breast pockets and two skirt pockets. It was colored olive drab shade no. 7 (OD7), a darker and greener shade than the previous field jacket. The trousers were made out of the same cotton sateen material. They were made similarly to the khaki trousers, but featured a looser fit for mobility and durability, and included button tabs at the waist in order to cinch the waist in. The herringbone twill fatigue uniform was also changed to OD7, with the trousers redesigned to have two large cargo pockets on the side. The latter was done as eliminating the previous side and back pockets saved costs and time in manufacture. These items were designed to be layered either under the M1943 winter uniform or alone as a warm weather garment. To replace the separate canvas leggings, new M 1943 Combat Service Boots included an integrated leather cuff that was fastened by two buckles. The uniform was designed to be warm in winter by use of separate liners for the jackets and trousers, both made of faux fur "pile". The trouser pile liners were dropped from the final system in favor of the previous wool trousers. The jacket liner was a separate cotton shell jacket with two slash pockets and button and loop fasteners, but it was rarely issued in practice during World War II as it was intended to be replaced by the M 1944 Eisenhower jacket, though that was made a garrison only item before the Korean War.
Соғыс уақытында пайдалану
Бұл киім 1943 жылы Италияда 45-ші және 3-ші жаяу әскер дивизияларымен сынақтан өтті, бірақ кейбір әскерилер (соның ішінде Билл Моулдин) жаңа киімді алу үшін тылға орналасқан офицерлер мен қатардағы әскерилер өз лауазымын пайдаланып, Италиядағы толық сынақтарды біршама уақытқа кешіктірді деп мәлімдейді. Бұған қоса, D-Day-ден кейін тасымалдаудың кешігуі салдарынан бұл форма 1944 жылдың соңына дейін Еуропада кеңінен қолданылмады. D-Day-ден кейін парашютшілерге толық M1943 формасы берілді, ал жаяу әскер бөлімдері форманың бөліктерін біртіндеп ала бастады. Парашютшілер әдетте киімді өзгертетін болды, кейде олар өздерінің жүк көтергіш қалталарын тігіп қосатын. Олар парашюттарының ашылу кезінде ілігіп қалу қаупін азайту үшін жаңа M43 қапталды буттардың орнына ескі "Коркоран" парашютші буттарын таңдады. Мақта сатен шалбарлар 1944 жылы шалбар манжеттерімен жаңартылды, ал 1945 жылы шалбардың кірісінде шағын өзгерістер енгізіліп, металл түймелер пластик түймелерге ауыстырылды.
The uniform was tested in Italy in 1943 by the 45th Infantry Division and the 3rd Infantry Division but some GIs (including Bill Mauldin) claim that non combatant officers and enlisted personnel would use their position in the rear to get the new uniform, delaying the ultimate field testing in Italy for some time longer. This, along with shipping delays after D Day kept this uniform from widespread use in Europe until late 1944. After D Day, Paratroopers were issued complete M1943 uniforms, and infantry units began getting the uniform parts here and there. Paratroopers were generally the only ones to modify the uniform, as they would sometimes add their own trouser cargo pockets. They kept their older "Corcoran" paratrooper boots instead of the new M43 buckle boots because they were less likely to snag on their parachute when it deployed. The cotton sateen trousers were modified in 1944 with the addition of trouser cuff tabs and again in a 1945 pattern with minor cut modifications and a move from stud to plastic buttons.
Соғыстан кейінгі әсері
1952 жылы алғаш рет OG 107 шаршау формасы деп аталатын жаңа форма енгізілді. Вьетнам соғысының басында ол M 1943 формасын армиядағы стандарт ретінде толықтай ығыстырды. 1943 жылғы үлгідегі жакеттер Корея соғысының соңына дейін сарбаздарға берілді, бірақ 1950 жылғы үлгісі оны алмастырды, ол ішкі жағындағы түймеге ауысты, содан кейін 1951 жылғы үлгі ретінде жаңартылды, оған екі жақты иық жиырылған бөліктері және сыдырғыш және қапталмалы бекіткіштер қосылды. Жакеттің ең соңғы нұсқасы, M 1965 далалық жакеті, әлі де қолданыста, бірақ қазір берік мақта/нейлон қоспасынан және полиэстермен толтырылған ішкі қабатынан жасалған, сондай-ақ қазіргі Армияның операциялық маскировка үлгісінде шығарылады. Ол енді жауынгерлік операцияларда қолданылмайды, оның орнын II және III буын Gore Tex паркалары басты.
A new uniform, known as the OG 107 fatigue uniform, was first introduced in 1952. By the beginning of the Vietnam War, it had completely replaced the M 1943 uniform as the standard in the Army. The 1943 pattern jacket was issued to soldiers all the way through the Korean War but was superseded by the 1950 pattern which changed to a button in liner, then further modified as the 1951 pattern which added bi swing shoulder pleats, and the use of zippers and snap fastener. The latest version of the jacket, the M 1965 field jacket, is still in service, though now made of a tougher cotton/nylon blend with polyester fill in the liner, and comes in the modern Army Operational Camouflage Pattern. It is no longer used for combat operations having been superseded by the Gen II and Gen III Gore Tex parkas.