Присвоение участка №62: История земли и лотерея на острове Святого Иоанна

Кіріспе

Лот 62 – Квинс округіндегі, Принс-Эдвард аралындағы, Сент-Джонс приходының бір бөлігі. 62-ші лот 1767 жылғы жер лотереясында Ричард Сприге берілді және 1803 жылы Томас Дуглас, Селкирктің 5-ші графының күш-жігері арқасында қоныстандырылды. Ричард Спри, Эсквайр, 1766-1769 жылдары Гибралтардағы Жерорта теңізі флотының бас қолбасшысы және командалық құрамының бастығы болған. Ол осы кездегі Сент-Джон аралымен таныс болды, алғаш рет 1754 жылы Солтүстік Америкаға келді, 1756 жылы Англияның Иле Рояль және Луисбург бекінісін блокадалауға қатысты, содан кейін 1759 жылға дейін Квебек және Сент-Лоуренс өзені маңында қызмет етті. 1762 жылы ол Солтүстік Американың бас қолбасшысы ретінде Галифаксқа оралды.

Сауда және плантациялар кеңесі және Ричард Спри, Эскуар

1763 жылдың соңында сэр Джон Персевал, Эгмонттың 2-графы және Адмиралтействоның бірінші лорды, Лондон элитасының жекелеген синдикаты атынан, 1763 жылғы жаңа Париж шарты бойынша Сент-Джон аралындағы иеліктерге қатысты жер қоныстану схемасын ұсынды. Бұл схема феодалдық жалдау үлгісінде сауданы және қорғанысты ынталандыруды көздеді. Алайда, бұл «Эгмонт схемасы» «Сауда және плантациялар жөніндегі лорд комиссарлары» тарапынан қатты қарсылыққа ұшырады, сондықтан 1764 жылдың соңында «Сауда кеңесі» ұсынған балама схема қабылданды және кейіннен Ұлыбритания Королінің құпия кеңесімен бекітілді. Дегенмен, «Сауда кеңесінің» схемасы 1767 жылға дейін іске асырылмады, осы уақытта Сент-Джон аралының жерлері лотерея арқылы, үкіметке талаптары бар жеке тұлғаларға берілді. Жақсы анықталған және «қатаң» талаптар болғанына қарамастан, иелік құқығына Эгмонт синдикатынан бөлек, көптеген адамдар қызығушылық танытты, сондықтан «Сауда және плантациялар жөніндегі лорд комиссарлары» 1767 жылғы лотереяны ұйымдастырды, оған «Сауда кеңесі» бекіткен кандидаттар қатысты. «Сауда және плантациялар кеңесінің журналы», 12-том: 1764 жылғы қаңтар – 1767 жылғы желтоқсан. 1767 жылғы шілде айының журналы, 74-том, Folio No. 256, 1767 жылғы 23 шілде, бейсенбі күні былай деп жазылған: «Бүгін аралдың картасында немесе сипаттамасында көрсетілгендей, Сент-Джон аралындағы жер телімдері немесе қалашықтары, иеліктерінің қатысуымен дауыс беру арқылы, 8-ші тамыздағы хаттамада белгіленген тәртіппен шешілді, аталған қолдаушылардың немесе олардың өкілдерінің көпшілігі қатысты». Олар Ричард Сприге 62-ші лотты берді. Әр лот нарықтық құнына қарай тауар ретінде қарастырылып, аренда төлемі экономикалық құнына сәйкес белгіленді. Қаржылық міндеттеме: «Жер телімдеріне белгіленетін аренда төлемі, мүмкіндігінше, жерлердің құнына пропорционалды болуы керек». Атап айтқанда, 62-ші лотқа «100 акрға 4 шиллингтік аренда төлемі» белгіленді. Олай болса, Самуэль Холландтың зерттеуіне қоса берілген жазбаларында көрсетілгендей, Ричард Спри «Эсквайр» 62-ші лоттан қандай пайда алды? «Сапасы. Көп жағдайда топырақ нашар, орманның жағдайы жалпы алғанда өте нашар. Шамамен 10 акр жерді тазарту қажет және екі үй бар». «Ескертпелер. Жақсы жайылымға немесе шөп жинауға жарамды жақсы батпақтар бар. Алайда, балық аулау жеріне қашықтығы соншалық, бұл жағынан ешқандай артықшылық жоқ».

At the end of 1763, Sir John Perceval, 2nd Earl of Egmont, and First Lord of the Admiralty, acting for a private syndicate of London elite, suggested, for the new Treaty of Paris (1763) possessions on the Island of St. John, a land settlement scheme encouraging trade and defence, along the lines of a feudal tenancy. This the 'Egmont Scheme' was soundly rejected, strongly opposed by 'The Lords Commissioner for Trade and Plantations', so an alternative scheme offered by 'The Board of Trade' was taken up, late in 1764, and in revision came to be approved by The King's Privy Council of the United Kingdom. However, The Board of Trade Scheme was not acted upon until 1767, with the granting by lottery of the lands of the Island of St. John, to individuals having claims upon the government. Even with well defined, and 'strict' conditions of settlement there were more many 'individuals' than just the Egmont syndicate, interested in a grant of proprietorship, than there were lots available, so The Lords Commissioner for Trade and Plantations, devised their 1767 lottery to be organized by ballot, for candidates vetted and approved by The Board of Trade. The Journals of the Board of Trade and Plantations, Volume 12: January 1764 December 1767. Journal of July 1767 Volume 74, Folio No. 256 Thursday, July 23, 1767, states:
"The following distribution of the lots or townships in the Island of St. John, according as they were mentioned upon the map or survey of the island, was this day decided upon in their lordships' presence by ballot, in the form and manner set down in the minutes of the 8th instant, several of the said proponents or their agents attending, vizt." They granted: Richard Spry, Esquire Lot 62. In addition to being divided into lots, each lot having been commodified as to its potential market value, having their rent set on an economic value. The financial obligation being: "That the quit rents, to be reserved on the several lots, be more, as near as may be, proportioned to the value of the lands". Specifically, a "quit rent of 4s per 100 acres was reserved" on Lot 62. So, what did Richard Spry, Esquire, get in Lot 62, as quantified by Samuel Holland's in notes attached to his survey? As to the "Quality. The soil in most cases is bad, the woods in general very bad. Approximately 10 acres of cleared land and two houses." With noted "Remarks. There are some good Marsh which would do very well for pasture or produce a good deal of hay. It is too far from the Fishing ground to have any advantage in the respect."

Сэр Ричард Спри, оның мұрагерлері: Мэри Дэви және Томас Дэви (капитан РН)

35 жылдық белсенді қызметтен кейін, сол кездегі сэр Ричард Спри, қызыл флотының контр-адмиралы, 1775 жылдың 25 қарашасында Корнуоллдағы Розеландтағы Сент-Энтонидегі Плейс-хауста үйленбей қайтыс болды. Мұрагер ретінде, ағасын құрметтеп, капитан Дэви 1779 жылдың сәуір айында капитан Томас Спри атын алып, 1783 жылға дейін белсенді қызметте болды. 1799 жылы округтік судья болып қызмет еткен және "Көк" вице-адмиралының резервтік тізімінде тұрған кезде, "Спри" лотының 62-сі, көптеген басқаларымен бірге, үшінші рет төлемді тоқтатып, 1767 жылғы лотереяның "Жерді игеру шарттарын" орындауға күш жұмсамағаны үшін ескіруге ұшырау мүмкіндігі қарастырылды. 1775 жылдан бері 62-ші лоттың меншігін бөліскендіктен, Спридің мұрагерлері 62-ші лоттың меншік иелігін орындау міндеттемелерін неге орындамағаны туындайды. Екі мүмкіндік бар, олар Принц Эдуард аралдарының заң шығару жиналысы тарапынан лотереядағы басты шарттарға байланысты қысым көрсетуінен туындады. Бірінші мүмкіндік – он жылдық мерзімде қажетті қоныстандырушылар санын ұйымдастырмағаны үшін лотты Корольдікке қайтару, немесе алғашқы төрт жылда лоттың үштен бірін қоныстандырмағаны үшін, Distraint шарттары бойынша лотты жоғалту. Escheat туралы талас жүргізу үшін Джон Стюарт 1806 жылы жариялаған мәтінде 62-ші лоттың бұрын жерді игеру шарттарын орындауға күш жұмсамағаны еске салынды; 1769: 62-ші лот – "Ештеңе жасалмады", 1779: 62-ші лот – "Ештеңе жасалмады" (1769-1779 жылдардағы жерді игеру прогресі туралы есеп) және 1797: 62-ші лот – "Онда бірде-бір қоныстандырушы тұрмады" (Ассамблея палатасының қаулыларының жазбалары). Екінші мүмкіндік – сэр Ричардтың мұрасы мен мұрагерлері төлем жасауға мүдделі болмауы мүмкін, нақты инвестиция жасамай, болашақта сатуға сұраныс болатындығын болжаған, немесе олардың жылдық жалдау ақысын төлеуге қаражаты болмаған және ол берешектің өтелмеуінен жоғалған. 1767 жылдан бастап 62-ші лотқа арналған жылдық төлем, 100 акрға 4 шиллингтен, яғни 40 фунт стерлинг, 1797 жылға дейін қарыз ретінде жинақталып, 1200 фунт стерлингке жетті. Жылдық жалдау ақысын төлемеуге байланысты жерді тәркілеу PEI-да саяси мәселеге айналды, бұл гранттың алғашқы бес жылында барлық жылдық жалдау ақысын кейінге қалдырудан және алғашқы он жылда оларды жартысына дейін азайтудан кейін болды. Шын мәнінде, Лондоннан Distraint және Escheat компаниясынан қорғалған 62-ші лоттың жері жинақталған қарызды өтеу үшін "жай ғана" сатылды, бұл ағасынан мұра еткен жерді сатып алу туралы болжау, бұл инвестиция сәтсіз аяқталды. Спри мұрагерлері PEI-дың вице-губернаторы мен Ассамблея палатасының жылдық жалдау ақысының артта қалуы бойынша Колониялар және Ішкі істер министрлігіне қысым көрсетуі туралы көптен бері естіген болар. 1802 жылы жергілікті үкімет 62-ші лотты "толық бос ауыл" деп жіктеді және меншік иелері 1801 жылдың 1 мамырына дейін барлық берешектерді өтеу үшін он бес жылдық жылдық жалдау ақысын төлеуге міндетті деп танылды. Бұл үлкен жеңілдік және сатуға ынталандыру ретінде танылды, едәуір төмендетумен, қазірдің өзінде 1340 фунт стерлинг берешектен 600 фунт төлеп, сатудан ақша алу, Спри мұрагерлері, басқалар сияқты, 20 000 акр жерін иеліктен шығаруға асыққан болар, өйткені ПЭИ-дың үштен бір бөлігі сатылып, 1803 жылы берілді.

After a full thirty five years on active service, as then Sir Richard Spry, Rear admiral of the red, he died unmarried, on 25 Nov 1775, at Place House, in St Anthony in Roseland, Cornwall. As an heir, honouring his uncle, Captain Davy took on the surname and arms of Spry, becoming Captain Thomas Spry, in April 1779, remaining in active service until 1783. While serving as a county magistrate, and standing as a reserved list Vice Admiral of the Blue, in 1799, the Spry's Lot 62, amongst many, was noted, in default for the third time, as the subject of no effort to satisfy the 1767 Lottery 'Conditions of Settlement' and became open to consideration for escheat. Sharing proprietorship of Lot 62, from 1775, the question may be why would Spry's heirs fail in their obligations of proprietorship for Lot 62. There are two early possibilities, they being pressed by the Legislative Assembly of Prince Edward Island, stemming from the principal conditions in the lottery. A first possibility is for failure to settle, the lot reverting to the Crown, for their not arranging for the required number of settlers, within the laid down ten year deadline; or forfeiting the lot, under conditions of Distraint, for failing in the first four years to settle even one third of the lot. Arguing for Escheat, a text published by John Stewart, in 1806, recalled that Lot 62 had previously been the subject of no effort to satisfy the conditions of settlement; 1769: Lot 62 – "Nothing Done", 1779: Lot 62 – "Nothing Done" (Report of Settlement Progress 1769 to 1779), and 1797: Lot 62 – "Not One Settler Resident There On" (House of Assembly Resolution Notes). A second possibility is that Sir Richard's estate, and heirs may not have had any interest in paying, speculating on an eventual sale, without any actual investment, or not having the means to pay their Quit rent and it was lost for none payment of arrears. The annual charge to Lot 62, from 1767, at 4s per 100 acres, being £40, accumulating as debt, up to 1797, would amount to an arrear of £1,200. The move to have lands forfeited for non payment of Quit rent became very much a political issue in PEI, this long after the initial deferral of all Quit rent in the first five years, of the grant, and their half reduction into the first ten years. Actually protected from Distraint and Escheat, by London, it is most likely that Lot 62 was 'simply' sold to discharge the accumulating debt, a land speculation inherited from an uncle, an investment gone bad. The Spry estate would have long heard of actions of the PEI Lieutenant Governor and House of Assembly, pressing on the Secretary of State for the Colonies and the Home Government, in its efforts to finally act on Quit rent arrears. As in 1802, the Home Government classified Lot 62, as a 'township wholly unoccupied', and the proprietors were deemed obligated to pay fifteen years Quit Rent, in lieu of all arrears, up to 1 May 1801. Noted as a great relief and an encouragement to sell, with a considerable reduction, having to pay £600 on a debt of now £1,340, and getting money in a sale, the Spry heirs were probably most anxious to dispose of their 20 000 acres, as were others, as nearly one third of the unsettled PEI lots were sold and transferred, in 1803.

Шотланд таулы жерлері және Селькирктің 5-ші графы

Томас Дуглас, Селкирк графының бесіншісі 1771 жылдың 20 маусымында дүниеге келді. Канадада ол Манитобадағы Қызыл өзен колониясындағы қонысқа демеушілік еткен шотландтық меценат ретінде танымал (1811). Бұл алғаш рет Принс-Эдуард аралында (1803) және екінші рет Жоғарғы Канадада (1804) сынақтан өткен қоныс схемасын ұстанды. Селкирк графының бесіншісі 1820 жылдың 8 сәуірінде Франциядағы По қаласында қайтыс болды және сол жерде жерленген. Үлкен ауқымды эмиграцияны әрқашан жақтаған, өз пікірлерін бірнеше рет және ынтамен жеткізген Селкирк 1801/02 жылғы қыста Колониялық кеңсеге қудаланған Ирландияның католик халқына жаңа мүмкіндіктер беру қажеттігі туралы сенімін білдірді. Үкімет ирланд иммигранттарының Америкаға қоныс аударуына келіспейтінін білген соң, Селкирк шотландтың протестант тау халқының көшіп кетуін ұсынды. Британ үкіметін Батыс Канададағы қонысқа мақұлдауға көндіре алмағаннан кейін, ол Гудзон шығанағы компаниясының мүдделеріне қарсы әрекет ететіндей болды, Селкирк Жоғарғы Канадаға бет бұрды. Бұл екінші бастамасында ол бастапқыда өз колониясына үлкен жер иесін енгізуге қарсы болған "провинциялық" үкіметпен кездесті. Селкирк Жоғарғы Канада элитасының өзінің ешқандай ұсынысына ықылас танытпағанын тез байқады, сондықтан оның екінші канадалық жобасы Колониялық кеңсе схеманы мақұламағаннан кейін көп ұзамай іске аспады. 1803 жылдың басында белсенділік танытып, 1802–1803 жылдары жоғарғы тау халқын жұмылдырғаннан кейін, Ішкі істер министрлігі олар Принс-Эдуард аралындағы қонысқа жағымды қарауы мүмкін екенін мәлімдеді, онда пайдаланылмаған жерлер Колониялық кеңсеге немесе колонияға қатысқан жоқ, арзанға алуға болатын. Аралды түсініп, Джон Стюарт арқылы оның әлеуетін білгеннен кейін, жеке меншік иелерінен сатып алуды ұйымдастырды, 1803 жылдың шілдесіне дейін оның алғашқы экспедициясы жолға шықты. Бірінші маусымның кешіккеніне (жерді тазарту немесе егу үшін) қарамастан, жерді бөлу туралы кедергілер мен дауларға байланысты, 1803 жылдың қыркүйек айының соңында ол кеткен кезде ПЭИ қоныс аударушылары дұрыс жолға қойылды. Жазғы келушілердің қоныстануын қарап, Жаңа Шотландияға бағыт алғаннан кейін, аралдан кетуге дайындалып, 18 қыркүйектегі 1803 жылғы жазбасында 62-ші лот туралы жағымды пікір білдірді. "Жарық бізді алғаш аралға қонған жерге өте жақын тапты, біз Вуд аралдарына қарай жағалау бойымен ағыспен жалғастырдық, биік жағалауда батысқа қарағанда жақсы жер сияқты. Жер Банктің үстінде жақсы – шыршы, үйе және қайың, Солтүстіктегі Пинт Примдегідей бірнеше қарағай бар. Бұл биік қырат Вуд аралдарынан ішкі жерлерге дейін Белфастқа дейін жалғасып, Флэт Риверге қарай жағалауды құрайтын төменгі батпақты жердің артында жатыр."

Thomas Douglas, 5th Earl of Selkirk was born on 20 June 1771, and in Canada, he is most noted as the Scottish patron who sponsored the settlement at the Red River Colony in Manitoba (1811). This following a settlement scheme first tried in Prince Edward Island (1803), and a second in Upper Canada (1804). The 5th Earl of Selkirk died on 8 April 1820, in Pau, France, where he is buried. Always favouring large scale emigration, having advanced his views repeatedly and with enthusiasm, in the winter of 1801/02, Selkirk first put forward to the Colonial Office his belief of the need to provide new challenges to the catholic population of an oppressed Ireland. Soon recognizing that the government would not countenance the resettlement of Irish immigrants in America, Selkirk offered in the alternative the emigration of Protestant Scottish Highlanders. Again unable to interest the British government in approving settlement in Western Canada, he then seen to be acting against the interests of the Hudson's Bay Company, Selkirk turned to Upper Canada. In this second initiative he faced a 'provincial' government, from the outset, that was inherently hostile to the introduction of a major absentee landholder, into their colony. Selkirk quickly saw the elite of Upper Canada were unsympathetic to any of his proposals, and consequently, his second Canadian scheme was not to soon be realized, when the Colonial Office refused to sanction the scheme. After furious activity on his part, early in 1803, having recruited his Highlanders in 1802–1803, the Home Office allowed they might look favourably on a settlement on Prince Edward Island, where unsettled lands could be had cheaply, without involving the Colonial Office, or the Colony. Coming to understand the Island, learning of its potential through John Stewart, with arranged purchases from private proprietors, by July 1803, his first expedition had set out. Despite the lateness of the first season (for clearing of land or planting), with hindrances and disputes over land preferences, by the time he left in late September 1803, his PEI settlers were well on their way to being properly established. Preparing to leave the Island, after seeing to the settlement of his summer arrivals, making his way to Nova Scotia, he reflects more positively, of Lot 62, in his entry of 18 September 1803. "Day light found us very near the spot where I first landed on the Island, we continued with the Ebb along shore toward Wood Islands, under a high shore apparently much better land than we landed upon further west. The land is good above the Bank – beech maple & birch with a few very Spruce, as on the North on Point Prim – This high ridge seems to continue all the way from Wood Islands inland to Belfast behind the low swampy ground which forms the coast towards Flat River –"

62-ші лот Лорд Селкирктің меншігіне көшті, ол 1803 жылы "қоныстануды" бастады, өйткені оның алғашқы үш жалдамалы кемесі: "Полли" (7 тамыз 1803), "Дайкс" (9 тамыз 1803) және "Оугтон" (27 тамыз 1803) шотландтың тау халқын аралға әкелді, олардың кейбіреулері 62-ші лотқа жол тауып, бүгінгі күні тұрған екі шағын қауымдастықты құрды. 62-ші лот – Белл Крик. Аңгус Белл, Колонсей аралынан, әйелімен бірге Белл Ривер, ПЭИ-ге қоныстанды. Дональд Макдугалл, Скай аралының тумасы, әйелімен бірге ПЭИ-дегі Белл Риверде қоныстанды. Алекс Мартин, Скай аралынан, Белл Риверге қоныс аударды, ол 1811 жылы доктор Маколейге өтініш білдірді. Александр Стюарт ПЭИ-дегі Белл Риверде қоныстанды. Скай аралынан келген Александр Николсон Белл-Крикке қоныстанды. Скайдан шыққан Чарльз Стюарт әйелі Мэри Макмилланмен және балаларымен бірге ПЭИ-дің Белл Ривер қаласында қоныстанды. Скайдан шыққан Дональд Стюарт әйелі Кэтрин Моррисонмен бірге ПЭИ-дің Белл Ривер қаласында қоныстанды. 62-ші лот – Вуд аралдары. Алғашқы келушілер мен адал қоныстанушылардың бірі Дональд Гиллис, кейіннен 1811 жылы доктор Маколей үшін өтініш білдірген, Вуд-Айлендс-роудқа қоныстанды. Малкольм МакИсаак, Уист, Скай аралынан, Вуд аралдарында орналасқан, ал Маккензи ханым (Елизавета) Вуд аралдары жолына қоныс аударды.

Спенсер: Колонсейдің Хебридтілері 1806

Бұл алғашқы Селькирк аралға келгеннен кейін, Жоғарғы Канадада жаңа қиындықтарға тап болған кезде, ол отарлаушыларды жалдау және тасымалдауды ұйымдастыруды жалғастырды, өсіп келе жатқан аралдық меншігіне, Сторноуэйден, Кинтайрдан және Локкаберден. Шотландиядағы оның өкілі Джеймс Робертсон (The Recruiter) 1805 жылы «NORTHERN FRIENDS» кемесінен кейін 1806 жылы төрт кемеге жеткілікті эмигранттарды ұйымдастыра алды. Сторноуэйден келген «NORTHERN FRIENDS» Клайдта 1805 жылдың 3 қазанында келді, 245 тонналық бригантина, капитаны Арчибальд Макферсон, ол Сыртқы Гебридтер мен Вестер Ростан 91 қоныс аударушыны әкелді. Флат-Риверге келгендер ретінде тізімделгендердің көпшілігі Селькирк жақында ғана сатып алған 31 және 60-шы лоттардағы жерді иеленді, ал басқалары Бэлл-Криктегі 62-ші лотта, Сэмюэл Николсон мен Джон Камерон, ал Вуд-Айлендтерде бес отбасы 100 акрлық шаруашылықтарда қоныстанды, онда акр үшін 2 шиллинг төледі. Лейттен келген «RAMBLER» кемесі Муллдан 1806 жылдың 20 маусымында келді. Бұл 296 (294) тонналық бригантина, 1800 жылы салынған, капитаны Джеймс Норрис. Ол Батыс жоталарынан және Мулл аралынан 129 (130) жолаушымен шықты, олардың кейбіреулері 62 және 65-ші лоттарға қоныстанды, Дональд Стюарт 62-ші лотқа қоныстанды, ал басқалары 58-ші лотқа. Лондоннан келген 250 тонналық «HUMPHREYS» кемесі 1785 жылы Стоктонда салынған, капитаны Тобермориден Джон Янг, Мулл, Батыс жоталарынан және Мулл мен Колонсей аралдарынан жолаушыларды тасымалдады. 1806 жылдың 14 шілдесінде 96/97 жолаушымен келді, олардың кейбіреулері 62 және 65-ші лоттарға бара жатқандары тіркелді. 1806 жылы шілдеде Шарлоттаунға келген «ISLE OF SKYE» кемесі Абердинден, 182 тонналық, 1806 жылы жаңадан салынған, капитаны Джон Торн, Ливерпуль. Батыс жоталарынан және Мулл мен Колонсей аралдарынан келген ол 37 жолаушыны алып келді, олардың кейбіреулері 62 және 65-ші лоттарға қоныстанды. 1806 жылдың 22 қыркүйегінде Ньюкасл-апон-Тайннан келген «SPENCER» кемесі, 330 тонналық бригантина, 1778 жылы Шилдсте салынған, капитаны Форстер Х. Браун, Пинетт портына жетті, онда Кеден инспекторы Уильям Таунсенд 115 жолаушыны санады. Обаннан (Аргилшир) келген жолаушылар қысты Пинетте өткізді, ал көктемде олар Вуд-Айлендтерге және 62-ші лотқа көшіп барды. Малкольм, Нил, Джеймс және Ангус Мунн сияқтылар Вуд-Айлендтерге баратын жол бойында 100 акрлық учаскелерді жалғастырып алды. Нил Мунн өз жерін дамытпаса да, Джеймс кеме жасау шеберханасын ашты, ағаларының жерлері ертедегі «62-ші қалашықтың жоспарында» қатар орналасқан. Селкирк тілегендей, Макниллдер, Макмилландар мен Мунндарға көбірек эмигранттар келді, олар алпыстан астам адамнан тұратын, жас және егде, және «SPENCER» кемесінен келген эмигранттардың жартысынан астамы болды. Макмилландар (MacMillan кланы) бастапқыда Аргилдегі Колонсейден келген, «SPENCER» кемесімен Литл Сэндс қаласында қоныстануды жоспарлаған, бірақ Вуд-Айлендтерде балық аулау торларын салғаннан кейін және мол уловпен марапатталғаннан кейін, олар сонда үй салуға шешім қабылдады.

Following these first Selkirk arrivals to the Island, while facing new challenges in Upper Canada, he continued to arrange the recruiting and transit of settlers, to his growing Island estate, from Stornoway, Kintyre and Lockaber. His agent in Scotland – James Robertson (The Recruiter), after The NORTHERN FRIENDS in 1805, was able to organize, sufficient emigrants for four ships into 1806. The 'NORTHERN FRIENDS' of Clyde, coming from Stornoway arrived on 3 October 1805, a Brigantine of 245 tons, captained by Archibald McPherson, she brought 91 settlers from the Outer Hebrides and Wester Ross. Listed as arriving at Flat River, many took up land on Lots 31 and 60, which Selkirk had only recently acquired, and others on Lot 62 at Belle Creek, Samuel Nicholson and John Cameron, and at Wood Islands, five families settled on 100 acre farms, there paying 2s per acre. The 'RAMBLER' of Leith, coming from Mull, arrived on June 20, 1806, a Brigantine of 296 (294) tons, built in 1800, with Master: Captain James Norris. It left the West Highlands and the Isle of Mull with 129 (130) passengers, seeing some settle on Lots 62 and 65, Donald Stewart, settled in Lot 62 and some onto Lot 58. The 'HUMPHREYS' of London of 250 tons, built 1785 in Stockton with Master: Captain John Young of Tobermory, Mull carried passengers from the West Highlands and Islands of Mull and Colonsay. Arriving on 14 July 1806, with 96/97 passengers, some are noted as going to Lots 62 and 65. The 'ISLE OF SKYE' of Aberdeen, of 182 tons, newly built in 1806, with Captain John Thorn, of Liverpool, as Master, also arrived at Charlottetown in July 1806. Coming from the West Highlands and Islands of Mull and Colonsay it carried 37 passengers, some settling on Lots 62 and 65. On 22 September 1806, The "SPENCER" of Newcastle upon Tyne, a brigantine of 330 tons, built in 1778 in Shields, with Forster H. Brown as Master, reached Pinette Harbour where the Collector of Customs, William Townsend, enumerated 115 passengers. Coming from Oban, Argyllshire, arriving late in the season, her passengers spent the winter at Pinette, with provisions and in quarters provided by Selkirk, and in the spring, they moved onto the Wood Islands and Lot 62. Most like Malcolm, Neil, James and Angus Munn negotiated contiguous lots of 100 acres along the road to Wood Islands. Although Neil Munn never developed his land and James operated a shipyard, the brother's acreage appear side by side on an early "Plan of Township 62." As Selkirk wished, more emigrants followed the McNeills, McMillans and Munns, they a critical mass that exceeded sixty individuals, young and old, and more than half the emigrants from The 'SPENCER'. The McMillan's (of Clan MacMillan) coming originally from Colonsay in Argyle, on The 'SPENCER' had thought to settle in Little Sands, however, after setting their fishing nets at Wood Islands and rewarded with a bountiful catch, they decided to make their homes there.

1860 жылғы сату: мұражай басқарушылары мен арал саясаткерлері арқылы

Селкирктің Принц-Эдвард аралынан бөлініп, Қызыл өзен колониясына назар аударғаны, аралдағы агенттерінің үнемі жағдайға қарай әрекет етуіне, қате түсініктер мен сынға тап болуына, көбінесе нұсқаусыз жұмыс істеуіне себеп болды. Томас Дугласқа алғашқы сын оның уәделерін орындамағанына наразы болған қоныс аударушылардан келді, олар оның иелік басқарушылары арқылы шағымданып өтті. Оның ұлы, Дунбар Дуглас, Селкирктің 6-шы графы, саяси тартыстардың көптеген фракцияларынан сын естіді, жалға алу төлемдері, олардың жалға алушыларға әділдігі және жер иелігінің міндеттері туралы сұрақтар көтерілді. Олардың бірінші және соңғы иелік басқарушыларынан бастап, Дугластар олардан көп күтті, олар лоялды шотландтық қызметкерлеріне дағдыланғандықтан, олардың басқарушылары керісінше тәуелсіз әрекет ететін, олардың мүдделерін және иеліктің есептерін елемейтін, сөзсіз өздерінің басымдықтарын, талаптарын және саяси амбицияларын қабылдайтын. 5-ші графтың алғашқы иелік басқарушысы Джеймс Уильямс, «ОУГТОН» кемесімен кешігіп келгенімен, Шарлоттаун қаласында тұрып, тез арада өз мүддесіне көшті. Уильямс бастапқыда Селкирктің есебіне үнемі сүйене отырып, өз жұмысы туралы есеп бермеді, ал 1806 жылдың шілдесіне қарай Селкирктің жер сатудан, жалға алудан немесе саудадан ешқандай пайдаға ие болмады. Қаржы және қоныстың дамуы туралы алаңдаған Селкирк, тіпті 1809 жылдың соңына дейін, қоныс аударушыларға үлкен сомадағы қарыздар, сондай-ақ жер мен ағаш сатудан түскен табыс, жалға алу төлемдерін төлеу үшін ешқандай хабарлама алмады. Селкирк аралдан бас тартуды ойластырған, бірақ Уильямсты алмастыруға дайын болмады, өйткені ол әлі аралдағы есептерін алмаған, мүмкін болса, өз иелігін сатуды қарастырған. 1815 жылдың мамыр айында ғана арал соты Уильямсқа «қарсы іс қозғауды» бұйырды, бірақ ол іске аспады, Селкирк сотта жеңіске жетті, бірақ оның иелік басқарушысына жоғалған мүлікті және ақшаны қалпына келтіре алмады. Томас Дуглас үшін 17 жыл бойы, 1820 жылға дейін, содан кейін Дунбар Дуглас үшін 40 жыл бойы, 1860 жылға дейін, арал басқарушыларының міндеті, олардың міндеті мен Селкирктің мүдделерін бірінші орынға қоймаған сияқты. Алғашқыдан бастап, Джеймс Уильямс: 1803 жылдан 1811 жылға дейін, одан кейін Чарльз Стюарт: 1811 жылдан 1813 жылға дейін, соңында Уильям Доуз: 1833 жылдан 1860 жылға дейін, әрқашан саяси және қаржылық жағынан пайдалырақ нәрсе болды. 1841 жылғы ПЭИ санағының құжаты Дунбар Дугластың 62-ші лотты одан әрі қоныстандыруға деген қызығушылығы туралы бір құнды көзқарасты ашады, бұл оң емес және иелік басқарушысының (Уильям Доуз) прогрессивті әрекеттері жоққа шығарылған. «Бұл қалашықта меншік иесі төлеген жол ақысы бар адамдар жоқ, және басқа үш [осы округтегі] қалашықтарда да, 1803 жылы Селкирк графы Шотландиядан әкелген бес немесе алты келісімшарт бойынша қызметшілерден басқа, олар кейіннен қызметтері үшін жердің шағын бөліктерін алды. Кеме жасау орындарында жұмыс істейтін жастардың біразы елдің басқа аймақтарынан келген, бірақ олар соңғы 8-9 айдан бері осы ауданда тұрады. Бұл қалашықта өткен күзде аралға келген және әлі жерді иеленбеген бірнеше кедей отбасы бар, олардың кейбіреулері, әрине, елдің басқа бөліктеріне қоныстанған болады. Бұл қалашықтың артында егін егіп, егін өсірмеген бірнеше жаңа қоныстанушылар бар. Барлық жерде бір ғана жартылай аяқталған шіркеу, бір астық диірмені жиі жөндеуден шығып, бір мектеп үйі бар. Арақ пісіретін немесе дәмдеуіш шығаратын орындар жоқ». Егер қаржылық пайда мен саяси артықшылық болмаса, 6-шы графтан өкілеттік алған соңғы агенті Уильям Доуз иеліктің игілігіне аз қызығушылық танытқан болар еді. Доуз 1834 жылдан бастап Куинс округінің Үшінші сайлау округін өкілдік етуге уақыт пен пайда тапты, онда ол үйде өзінің округіне әсер ететін әдеттегі істі ғана сөйлейтін, рухтандырылмаған мүше ретінде танылды. Көптеген іскерлік келісімдерден басқа, Доуз 1855 жылы 14,000 акр жерді 6-шы графтан сатып алып, өз бағасын келіскеннен кейін жер иесі болу үшін ресурстарды тапты. Өзін-өзі қызмет ететін Доуз 1854 жылы Воррелл иелігін «жеке сату» кезінде сатуға асығып, графқа кейінірек наразылық білдіруді және үкімет тарапынан мәжбүрлі сатып алуды алдын алу үшін әрекет етті. Қаржылық табыстың жоқтығы, едәуір шығындар, бей-жай жалға алушылар, кейбіреулері жалдау ақысын төлеуден бас тартқан, Воррелл сатылымын білетін «бағыттанған» иелік басқарушысы, бұл, мүмкін, ақыр соңында «Жер сатып алу туралы заңнан» туындаған шиеленістер, бұл 6-шы графтың P...

Selkirk's separation from Prince Edward Island, with his focus on The Red River Colony, meant his agents on the Island were constantly improvising, dealing with misconceptions and criticisms, usually acting without direction. Criticism of Thomas Douglas first came from his settlers, unhappy that he was not keeping promises, they dealing through his estate managers. Of his son, Dunbar Douglas, 6th Earl of Selkirk, criticism came from the many factions in political engagement, with continuing questions of quit rents, their fairness to tenants and of obligations of lot proprietorship. From their first to their last estate manager, the Douglas's expected much of them, accustomed as they were to loyal Scottish subordinates, their managers instead acting independently, ignoring their interests and the estate's accounts, almost inevitably acquiring their own priorities, pretensions, and political ambitions. The 5th Earl's first estate manager, James Williams, though arriving late on The 'OUGHTON', living in Charlottetown, was quick to take to his own interests. Williams from the outset, continual drawing upon Selkirk's account, failed to report of his work, and by July 1806, offered Selkirk no return on his lands, in land sales, in rents or from commerce. Worried about the finances, and the progress of his settlement, even late into 1809, with large arrears of advances to settlers, as well as returns from sales of land and timber, for paying of his quit rents, Selkirk had received no reports. It is suggested Selkirk had thought to give up on the Island, though not immediately prepared to replace Williams, as he had to yet receive a report of his Island accounts, considering if possible to sell his holdings. It was not until May 1815, that an Island court ordered an 'attachment' on Williams, that was not to be followed up, Selkirk winning in Court but never recovering assets, and monies lost to his estate manager. The focus of their Island managers, over seventeen years, for Thomas Douglas, up to 1820, and then forty years for Dunbar Douglas, up to 1860, it seems, to a man they did not place their charge, and the Selkirk interests, at the top on their priority list. From the first, James Williams: 1803 to 1811, shortly by Charles Stewart: 1811 to 1813, and eventually William Douse: 1833 to 1860, there was always something more interesting politically and financially beneficial in which to engage. An 1841 PEI census document reveals one valuable perspective on Dunbar Douglas, of his interest in continuing to settle Lot 62, that is not positive and infers progressive actions of the estate manager (William Douse) are all but missing. "There are no persons in the township whose passage has been paid by the proprietor and the same may be said the other three townships [in this District] with the exception of five or six indentured servants brought out from Scotland in 1803 by the Earl of Selkirk, and who afterwards received small allotments of land for their services. A few of the young men employed in the shipyards belong to other parts of the country though they have been resident in the district for the last 8 or 9 months. In this township there are several poor families who only arrived on the Island last fall and who have not yet taken up any land, some of whom will most probably settle in some other parts of the country in consequence of the little encouragement held forth to them by the proprietor's agent. In the rear of this township there are several new settlers who raised no crops. On the whole of the lot there is but one half finished church, one grist mill frequently out of repair and one very indifferent school house. There are no brewing or distilling establishments." If it were not for financial gain, and political advantage, William Douse, the last estate agent, holding a power of attorney from the 6th Earl, would show little interest in the good of the estate. Douse found the time and benefit, from 1834, in representing the Third Electoral District, of Queens County, where in the House, he was noted as an uninspired member, who spoke only on routine business affecting his District. In addition to numerous business engagements, Douse found the resources to become a landowner, in 1855, purchasing 14,000 acres from the 6th Earl, having negotiated his own price. A self serving endeavour, Douse acted seeing the rush to sell in the 1854 'private sale' of the Worrell Estate, perhaps to pre empt later agitations to the Earl, and the 'attempting' of forced purchases by the government. With a lack of financial return, on considerable outlays, with indifferent tenants, some refusing to pay their rents, a 'distracted' estate manager, knowing of the Worrell sale, it was perhaps finally the tensions falling out of 'Land Purchase Act', that would cause the 6th Earl to consider selling his PEI holdings. In 1853, the Island's 'Land Purchase Act' sought to empower it to 'force' the purchase of estates from absentee proprietors, who had not met the financial responsibilities of their land grant, a first effort was unsuccessful as it could not be legally enforced, the proprietors could not be forced to sell, and the government lacked the funds for their purchase. Politically astute, or prompted by Douse, perhaps intending to pre empt the findings in the report of the 1860 Land Commissioners' Court, Dunbar Douglas, offered his holdings to the Island, embracing parts of Lots 53, 57, 58, 59, 60 and Lot 62, containing 62,059 acres, at a very reasonable rate, though much less than in the 'public sale' of the Worrell Estate. Sold 'out and out' Dunbar got clear of it all, the bad land as well as the good, selling the 'unproductive land' on which he could not collect rent, but must pay quit rents. With the sale he was done with keeping on an agent, to collect small sums to be paid in a period extending for 10 to 20 more years, while perhaps continuing to not see profit from other commercial engagements. Not knowing if his arrears of quit rent of £12,000 to £14,000, were remitted or to be remitted, and forgiven, the offer was eagerly embraced and a large and valuable tract of 'province' became public property at the moderate cost of 6,586 17s 8d sterling or £9,880 6s 6d currency. The purchase described as "This fortunate purchase has been of immense service to that section of the country; brightening the hopes, and strengthening the energies of all; and pointing the way to the best solution of the Land Question in sections similarly situated."

62-жолдама Қоғамдастықтар

Белль өзені. 1803 жылы 62-ші учаскенің елді мекені ретінде ресми түрде «Бель Крик» деп аталған. 1765 жылы Голландия зерттеген, 1775 жылы Джеффристің картасында бейнеленген. Аты француз тілінен – Belle rivière, яғни «әдемі өзен» деген мағынаны алған. 1914 жылғы Канада Ішкі істер министрлігінің картасында қателікпен «Белл өзені» деп жазылған. Микмактардың атауы: Mooinawa seboo, «Аю өзені» деген мағынада. Бель Крик пошта бөлімі 1874 жылы ашылды (пошта бастығы – Джеймс Кук), қазіргі таңда Бель Ривер пошта бөлімі (C0A 1B0) ретінде жұмыс істеп келеді. Бүгінде Белль-Риверде екі белгілі кәсіпорын бар: Нортумберленд бұғазында балық аулаумен айналысатын балықшыларға қызмет көрсететін «Belle River Enterprises (1982) Limited» және экспортқа бағытталған «Atlantic Soy Corp» (2008). Ирис. 1863 жылдан бастап «Pleasant Valley» деп аталған 62-ші (және 63-ші) учаскенің елді мекені. 1885 жылы пошта бөлімі қызметін бастағанда Ангус Битоун басшылығымен Ирис аты берілді. 1918 жылы Ирис пошта бөлімі жабылды. 1925 жылы ПЭИ-дің жер-су аттары тізіміне енгізіліп, 1946 жылдың 25 сәуірінде расталды. Кішкентай құм. 1829 жылғы жоспар бойынша 62-ші (және 64-ші) учаскенің елді мекені. Атауы 1925 жылы қабылданды, 1946 жылдың 25 сәуірінде бекітілді. Вуд аралы мен Хай Бэнк арасындағы құмды жағалауға байланысты аталған. Кішкентай құм сағасы оңтүстікке қарай Нортумберленд бұғазына (сондай-ақ Диксон сағасы) құяды және 1859 жылдан 1915 жылға дейін Кішкентай құмдар пошта бөлімімен қамтамасыз етілді. 2012 жылдан бері Литтл Сэндс әдетте жылына 150 монахты қабылдап келеді, сонымен қатар 200-ден астам қарапайым жандарды күтеді. Олардың мүддесі үшін Оңтүстік Кингс және Шығыс Квинс аймақтарындағы көптеген ескі шаруашылықтарды сатып алып, көкөніс өнімдеріне деген сұраныстың өсуін қолдайды. Вернон тауы. Бастапқыда Рона деп аталған, 62-ші (және 60-шы) учаскенің алғашқы елді мекені, Шотландияның Хайленд аралдарындағы кішкентай Рона аралының атымен аталған. Рона пошта бөлімі 1874 жылы Н. Маккензи басшылығымен ашылды, ал Рона мектебі шамамен 1850 жылы құрылды. Кейіннен Канада пошта бөлімімен Маунт Вернон деп қайта аталды, 1918 жылға дейін пошта бөлімін басқарды, бұл жаңа атау 1946 жылдың 25 сәуірінде қабылданды. 1998 жылдан бері Маунт Вернон екі ірі жер иесін қабылдады: «Wyman's (1998)» және «Braggs: Oxford Frozen Foods» – экспортқа арналған жабайы төменгі бұталы көкжиектерді өсіріп, өңдейді. Вуд аралдары. Вуд аралдары – Принс-Эдвард аралының ең оңтүстік нүктесінде, Нортумберленд бұғазында орналасқан қауымдастық. Оның тарихи «статусы» «Вуд аралдары, елді мекен» 1972 жылы «Вуд аралдары, жергілікті жер» деп өзгертілді, ол Белфаст ауданының құрамына кірді. Аралдар Жак Николас Белленнің карталарында: Karte Bellin, 1744: 'I a Bova'; Луи Франке: Cartes Franquet, 1751: 'Isle a Bois'; Самуэль Йоханнес Холланд (1764–65) зерттеген, Томас Джеффристің 1775 жылғы картасында бейнеленген, бірақ олардың нақты орналасқан жері бассейнде. Бүгінде Вуд аралдары ауыл шаруашылығы және балық аулаумен айналысып келеді, мүмкін Лорд Селкирк ойлағаннан да көп жер жалға берілген, қазір аралдың экономикалық стратегиясының туризм саласына басымдық беріледі. Қауымдастық «PEI Gateway East Welcome Centre» және Northumberland Ferries Limited кемежайлары мен терминалынан басқа: Вуд-Айлендс маяғы; Welcome Centre-дегі Конфедерация жолының кіреберіс жолы; түнгі тұруға арналған Нортумберленд провинциялық паркі; және Вуд-Айлендс провинциялық паркі, күндізгі демалыс алаңы бар.

Belle River. Formally known as 'Belle Creek' as a settlement of Lot 62, c. 1803. Surveyed by Holland, 1765 / Depicted on Jeffreys, 1775. Taking its name from the French name Belle rivière, meaning "beautiful river". Canada's Department of the Interior map, 1914, misspells it as 'Bell river'. The Micmac name is: Mooinawa seboo, meaning "Bear river". The Belle Creek PO opened in 1874 (with James Cook as the Post Master) and continues as the Belle River Post Office (C0A 1B0) today. Today, Belle River hosts two established businesses: 'Belle River Enterprises (1982) Limited' serving fishers working the Northumberland Strait, and now export based Atlantic Soy Corp (2008). Iris. Formally known as 'Pleasant Valley' from c1863, as a settlement of Lot 62 (and into Lot 63). The name Iris was given by Post Office department when service was opened, c1885 with Angus Beaton as the PM, the Iris PO closed in 1918. Iris was adopted in Place Names of PEI, 1925, and confirmed on 25 April 1946. Little Sands. A settlement of Lot 62 (and Lot 64), on Plan 1829. The name was adopted in 1925, confirmed on 25 April 1946. Named for the sandy shore between Wood Island and High Bank, its Little Sands Creek flows south into the Northumberland Strait (also Dixon's Creek) and was served by the Little Sands Post Office from c1859 to 1915. Since 2012, Little Sands has hosted 'annually' 150 monastics, at a Buddhist monastery, which additionally welcomes over 200 lay practitioners. In their interests, they have purchased numerous older farms in southern Kings and eastern Queens, to support a growing demand for vegetable organics. Mount Vernon. Initially known as Rona as an early settlement of Lot 62 (and into Lot 60), named for a small island in the Scottish Highland island Hebrides. The Rona Post Office opened c1874 with N. McKenzie as the Post Master and saw the Rona School beginning in c1850. Renamed, Mount Vernon by Canada Post Office Department, operating the Post Office until 1918, this new name was adopted on 25 April 1946. Since 1998, Mount Vernon has welcomed two large landowners: 'Wyman's (1998)' and "Braggs: Oxford Frozen Foods' – growing and processing wild low bush blueberries, for export off Island. Wood Islands. Wood Islands is community located on the Northumberland Strait, on the southernmost point of Prince Edward Island. Its historical 'status' designation as 'Wood Islands, Settlement' was changed to 'Wood Islands, Locality' in 1972, when it became part of Belfast District. While the islands are located on maps by Jacques Nicolas Bellin: Karte Bellin, 1744: 'I a Bova'; Louis Franquet: Cartes Franquet, 1751: 'Isle a Bois'; as surveyed by Samuel Johannes Holland (1764–65), and as depicted by Thomas Jeffreys, 1775, they are corrected situated in the basin. Today, Wood Islands maintains its farming and fishing pursuits, with perhaps more land rented out than Lord Selkirk had intended, now being strongly committed to the tourism pillar of the Island economic strategy. The community, in addition to benefiting from the 'PEI Gateway East Welcome Centre', and the Northumberland Ferries Limited berths and terminal, hosts: The Wood Islands Lighthouse; a Confederation Trail Entryway at the ‘Welcome Centre; Northumberland Provincial Park for overnight camping; and Wood Islands Provincial Park, a day use playground.