Кіріспе
Америкалық креационист Томас Г. Барнс (14 тамыз 1911 – 23 қазан 2001) – американдық креационист, Жердің магнит өрісінің үнемі әлсіреуі туралы негізсіз ғылыми тұжырымдар келтіре отырып, жас Жерге сенуін қорғады.
Thomas G. Barnes (August 14, 1911 – October 23, 2001) was an American creationist, who argued in support of his religious belief in a young earth by making the faulty scientific claims that the Earth's magnetic field was consistently decaying.
Өмірбаян
Барнс физикадан үш дәреже алды: 1933 жылы Хардин Симмонс университетінен бакалавр (AB), 1936 жылы Роберт Брюс Линдсейдің жетекшілігімен Браун университетінен магистр (MS) және 1950 жылы Хардин Симмонс университетінен құрметті ғылым докторы (Sc. D.). Оның қарсыластары оның докторлық дәрежесі құрметті болғандықтан оның біліктілігіне күмән келтірді. Барнс 1960 жылдардың басында Жаратылыс зерттеу қоғамына (CRS) қосылған кезде Техас Батыс колледжіндегі (қазіргі Эль-Пасо қаласындағы Техас университеті) Шелленгер зерттеу зертханаларының директоры болды, онда ол электр және магнетизм бойынша оқулық аяқтады және 1938 жылдан зейнеткерлікке шыққан 1981 жылға дейін осы университеттің профессоры болып қызмет етті. Барнс CRS-тің алғашқы жобаларының бірін жетекшілік етті – жоғары мектептерге арналған креационистік биология оқулығын жасау. Барнс 1970-ші жылдардың ортасында CRS президенті қызметін атқарды.
Жердің магнит өрісінің ыдырауы
Барнс 130 жылдық тәжірибелік деректерге сүйене отырып, Жердің магнит өрісінің жартылай өмір мерзімін шамамен 1400 жыл деп есептеген. Кейбір жаратылысшылар Барнстың аргументін Жердің 10 000 жылдан кем екенін, яғни Киелі кітапта айтылғандай, жас екенін дәлелдеу үшін пайдаланған. Оның қарсыластары бұл тұжырымдамаға күдік келтіріп, Барнстың эксперименттік қателіктерді ескермегенін және Жердің ішкі құрылымының ескі модельін қолданғанын мәлімдеді.
Мақалалар
Томас Г. Барнс, "Айналу мен орын ауыстыруды анықтау үшін резонанстық оптика", Галилей электродинамикасы, V2, N3, 55-бет [Хабарлама V2, N4, 77-бет] (1991). Томас Г. Барнс және Гарольд С. Слюшер, "Ай және жұлдыздық аберрацияға қолданылатын ғарыш ортасының теориясы", Галилей электродинамикасы, V1, N4, 43-бет [Хабарлама V1, N5, 68-бет] (1990).