Эдгар Джейкоб: Англия шіркеу қайраткерінің өмірбаяны

Кіріспе

Эдгар Джейкоб (16 қараша 1844 – 25 наурыз 1920) – ағылшын шіркеу қайраткері, Ньюкасл епискобы, сосын Сент-Олбанс епискобы болған.

Ерте өмір және білім

Ол 1844 жылғы 16 қарашада Хэмпшир графтығының Кроули қаласындағы пасторлық үйінде дүниеге келген. Ол Кроулидің пасторы, Винчестер архидиаконы және ауылдық деканы болған Филипп Джейкоб пен Джерард Томас Ноэльдің үлкен қызы Анна Софияның бесінші ұлы еді. Ол Винчестер колледжінде және Оксфордтың Нью-колледжінде білім алды, онда 1863 жылы оқуға қабылданды. Ол 1865 жылы классикалық пәндерден бірінші сыныпты, ал 1867 жылы гуманитарлық ғылымдардан үшінші сыныпты алды, 1868 жылы B.A., 1871 жылы M.A., 1895 жылы дипломмен D.D. және 1896 жылы (Дурэм) құрметті D.D. дәрежесін иеленді.

Қызмет жолы

1869 жылы ол дін қызметкері болып тағайындалды (Оксфорд) және сол жылдан бастап 1871 жылға дейін Витнидің көмекші пасторы қызметін атқарды. Оның екінші пасторы 1871 жылдан бастап, Калькутта епискобы Роберт Милманның үй шаруашылығындағы капелланы болып тағайындалғанға дейін, Санкт-Джеймс Бермондсиде болды. 1876 жылы ол епископтың капелланы лауазымынан бас тартып, 1888 жылға дейін Калькуттаның комиссары болды. Якоб 1876 жылы Англияға оралды және 1896 жылға дейін жиырма жыл бойы Винчестер епискобының (Гарольд Браун 1891 жылға дейін, Энтони Торольд 1891–1895 жылдары және соңында Рэндалл Дэвидсон 1896 жылдан бастап) тексеру капелланы болып жұмыс істеді. Ол 1878 жылдан 1896 жылға дейін Портсидің викарийі болды, сонымен қатар 1884 жылдан бастап Винчестер соборының құрметті каноны болды. Ол сондай-ақ 1887 жылдан 1890 жылға дейін, Виктория патшайымының құрметті капелланы болды, кейіннен 1890 жылы оның кәдімгі капелланы болды, ал 1892 жылдан бастап Ландпорттың ауылдық диакы және Портсмут қаласындағы Кингстон түрмесінің капелланы болды. 1895 жылы ол Хэмпшир және Уайт аралының ректоры және Оксфордтағы таңдаулы уағызшы болды. 1896 жылы 16 қаңтарда ол Ньюкасл епископы болып тағайындалды және 1896 жылдың 25 қаңтарында мінберге көтерілді, осымен барлық лауазымдары аяқталды. 1903 жылдың мамыр айында епископ Эдгар Сент-Олбанс епископы болып ауыстырылды, ол 1919 жылға дейін сонда қалды. Бұл епархия, Лондонның кедей және шеткерлі аймақтарының көп бөлігін қамтыды, бір епископтың тиімді басқаруы үшін тым үлкен болды, өйткені ол 630 бенефис пен шамамен 900 дін қызметкерінен тұрды, және Якоб одан жаңа епископтық құруды қамтамасыз ету үшін көп еңбек етті. Алайда, Челмсфорд епископтығын құруға арналған заң жобасы 1913 жылға дейін қабылданбады. Якоб Ұлы соғысқа британдықтардың қатысуын ынталандырды және дін қызметкерлерін Ұлттық соғыс күш-жігеріне белсенді қатысуға шақырды. Ол дін қызметкерлерінің жауынгер ретінде қызмет етуі мүмкін деген пікірді қатаң түрде қабылдамаса да, оның епархиясы көптеген әскер және теңіз капелландарын, сондай-ақ басқа ұйымдарға қызметкерлерді ұсынды. 1919 жылы ол дін қызметкерлерінің осы міндеттемелерін былай қорытындылады: 2 капеллан (1 армия және 1 теңіз күштері) қаза тапты; 1 капеллан тұмаудан қайтыс болды; армия мен теңіз күштерінде 48 басқа капеллан; 24 дін қызметкері әскерлерге немесе жақын жердегі әскерлерге қызмет етті; 23-і Шіркеу армиясы, YMCA, Қызыл Крест және Корольдік армия медициналық корпусында қызмет етті. Ол 1919 жылдың желтоқсанында өзінің лауазымынан зейнеткерлікке шықты және Англияның Гэмпшир графтығындағы Винчестер қаласындағы Сент-Кросс ауруханасында қайтыс болды.

He was ordained priest in 1869 (Oxford) and went to be assistant curate of Witney from that year until 1871. His second curacy was at St James's Bermondsey from 1871 until he went to be domestic chaplain to Robert Milman, Bishop of Calcutta in 1872. In 1876, he ceased to be the bishop's chaplain and become Commissary of Calcutta until 1888. Jacob returned to England in 1876, and became examining chaplain to the Bishop of Winchester (Harold Browne until 1891, Anthony Thorold 1891–1895 and finally Randall Davidson from 1896 onwards) for twenty years until 1896. He was Vicar of Portsea from 1878 until 1896, and additionally Honorary Canon of Winchester Cathedral starting in 1884. He was also Honorary Chaplain to Queen Victoria from 1887 until he became her Chaplain in Ordinary in 1890, and Rural Dean of Landport and Chaplain to HM Prison Kingston, Portsmouth from 1892. In 1895, he became rector of Hampshire and the Isle of Wight and select preacher at Oxford. In 1896, all of these roles ended when he was nominated Bishop of Newcastle on 16 January and consecrated on 25 January 1896. Bishop Edgar was translated to become Bishop of St Albans in May 1903, where he remained until 1919. The latter diocese, which embraced a large part of the poorer outlying parts of London, was large for the effective control of one bishop, consisting as it did of 630 benefices and nearly 900 clergy, and Jacob worked hard to secure the formation of a new bishopric out of it. It was not, however, until 1913 that the bill providing for the erection of the bishopric of Chelmsford passed. Jacob was a vocal supporter of British involvement in the Great War, and encouraged his clergy to be active in assisting the National War effort. Although he emphatically rejected the notion that clergy could serve as combatants, which many sought to do, his diocese provided many army and navy chaplains, and staff for other organisations. In 1919, he summarised this commitment by his priests : 2 chaplains, (1 army and 1 RN) killed; 1 chaplain died of influenza; 48 other chaplains in Army and RN; 24 officiating clergy to troops in parish or nearby; 23 served with Church Army, YMCA, Red Cross, Royal Army Medical Corps. He retired from his see in December 1919, and died at the Hospital of St Cross in Winchester, Hampshire, England.