Кіріспе
Американдық авиатор
Гордон Бакстер (25 желтоқсан 1923 – 11 маусым 2005), «Бакс» деген лақап атымен танымал, Техас радиосының белгілі тұлғасы, кітаптар авторы және газеттер мен журналдардағы тілші болды. Ол өмірінің соңына дейін Оңтүстік-Шығыс Техаста тұрды, туған Порт-Артур қаласында өсті. Кәсіби өмірінің көп бөлігін Бомонт маңында өткізіп, жергілікті жерде Жан Шепард салт-дәстүріндегі радио юморисінің шебері ретінде танылды. «Flying» авиациялық журналында ұшудың қуанышы туралы мақалалары арқылы бірнеше ұрпақ ұшқыштарға ұлттық деңгейде белгілі болды. Бакстер бала кезінен авиацияға ғашық болды. Он жасында Curtiss Condor ұшағында алғашқы рет бес доллар төлеп ұшқаннан кейін, ұшуға әуестенді. Ұшқыш және жазушы ретінде баяу бастағанмен, жазушылық жолының соңында «Flying» журналымен 25 жылдан астам жұмыс істеді, 13 кітап жазып, Microsoft CD-ROM дискісі – «World of Flight» жобасына үлес қосты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бакстер ұшқыш болу ниетімен Әскери әуе корпусына қосылды. Бакстердің өзінің әскери ұшқыш болу арманының орындалмауына жоғары мектепте математика пәнінің мұғалімі болжам жасаған екен, Гордонның ұшақтарды армандаумен және салумен көп уақыт өткізіп, оқуға жеткіліксіз көңіл бөлгенін айтқан. Әскери әуе корпусында ол Stearman ұшағында оқыды. Сауда флотына офицер болып қабылданды, бірақ Оңтүстік Тынық мұхитында кемесі батып кеткен соң, B-17 бомбалаушы ұшақтарында мұнарадағы пулеметші болды. Ол барлық мұнаралық позицияларда тиімді атуға қабілетті болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана Luscombe ұшағында жеке ұшуға қол жеткізіп, 1950 жылдардың соңында белсенді ұшқышқа айналды.
Радио
Соғыстан кейін ол бастапқыда Миссисипи өзенінде кемеші болып жұмыс істеді, содан кейін Порт-Артур және Бомонт радиостанцияларында танымал дауысқа ие болды. 1950 жылдардағы кешкі эфирі көптеген жас тыңдаушыларды қызықтырды, өйткені Бакстер жаңалықтар мен сатиралық жазбалар арасында көңілді әзілдер айтып, кейде студиядан шығып, тікелей эфирге шығатын. Радиодағы даңқы арта түскенде, оны Шығыс Техастағы түрлі шоулар мен іс-шараларға жиі шақыратын. Билл Лэмбрайт Бакстердің радиодағы қимыл-қозғалысын еске алады:
Мен екеуміз туған Техас штатының Порт-Артур қаласында 1940, 50 және 60 жылдары "Бос аяқ, ваннасыз Бакстер" (біз оны осылай атағанбыз) радиодағы дауысын тыңдағанның қызығын сезіндім. Бакс менен 20 жылға жуық үлкен болғанмен, оның ұшуға құштарлығы мен қарапайым юморы маған, сондай-ақ KPAC радиосын тыңдаған барлық тыңдаушыларға әсер етті. KPAC – Порт-Артур колледжінің дауысы еді. Егер маған бүгін күлімсіреу немесе үйге қайтуға деген құштарлық сезімі қажет болса, мен Бакстерді оқимын! Бакс ұшқыш болғанға дейін АҚШ Сауда флотында теңізші болып қызмет еткен. Ол кемелерді түтін құбырларының пішінінен танитын, оларды KPAC басқару бөлмесінен көретін. Ол теңіздегі өмірінен әңгімелегенде, мен ойымда әлемді аралап шыққандай болдым. Теңіз күштерінде болғанда, мен демалыс уақытымның бірнеше сағатын радиода Бакстердің өнерін тамашалап өткізер едім. Ол дискілерді жалаңаяқ айналдыратын. Оның жарнамалары да музыкасы сияқты қызықты және көңілді болатын. Сеніңіз, ұшақ басқаруды үйрену үшін оның көп еңбек етуі керек болды, мүмкін ол өзінің Муни ұшағын да жалаңаяқ ұштырған шығар. Білмеймін. Мен радио арқылы оның алғашқы ұшағын қалай басқаруды үйренгенін тыңдадым. Ол бағдарламалар жазылып қалғанда еді! Олардың құны баға жетпес еді, бірақ ол кезде аудиотаспалар тағы болмаған.
I had the thrill of listening to Barefoot Bathless Baxter (as we called him in the 40s, 50s, 60s) on the radio in Port Arthur, Texas, where we both were born. Bax was 20+ years my senior, but his childlike joys of flight and homespun humor spoke to me as a kid as well as all in his radio audience listening to KPAC, the voice of Port Arthur College. If I need a good laugh today or touch of home, I read Bax! Before Bax was an aviator though he was a sailor in the US Merchant Marine. He could identify ships by the patterns of their smokestacks as they sailed down the Intercoastal Canal, which he could see from KPAC's control room. I traveled the world in my mind as he described his adventures on the high seas. When I was in the Navy, I'd spend at least several hours of my furlough time watching Baxter perform on the radio. He would spin records with his bare feet. His commercials were as entertaining as the music and other antics he would pull. Believe me, he had to mature a lot to master the techniques of flying a plane or maybe he flew his Mooney barefoot. I don't know. I followed him on the radio as he learned to fly his first airplane. I wish those programs had been recorded. They would be priceless, but those were the days before audio tape.
Жабайы көк сол жақта
Бакстер Техастағы апталық газеттерге де үлес қосты. 1970 жылы оны "Flying" журналының бас редакторы, Ротари клубында сөз сөйлеуге келген кезде байқады. Бакстердің танылуына себеп, ол редактор Арчи Траммеллге ұшу туралы үш мақаласын ұсынды, олар бұрын Техас штатының Каунц қаласындағы апталық газетте жарияланған болатын. "Houn Dog", "Cross City" және "The Wide Job" атты осы үш мақала Bax Seat бағанасының алғашқы үш саны болды. Оның 1973 жылы жарық көрген ең қысқа бағаны, оның барлық жазбаларындағы юморды көрсетеді: Индиана штатындағы Жалаңаш қала әуежайы. 50 жалаңаш қыздың "Мисс Жалаңаш Америка" титулы үшін күресіп жатқанын және төрт жалаңаш парашютшіні көруге келген 7000 адамның машиналарымен толы. Басқа деректерді алу мүмкін болмады, дәптер киімдеріммен бірге қалды.
Naked City Airport, Indiana. Turf strip overrun with parked cars of a crowd of 7,000 who came to view 50 naked girls vying for title of Miss Nude America, and four naked parachute jumpers. Unable to obtain other data, notebook was with my clothes.
Ауылдық өзен
Ол екінші әйелі Дианамен бірге Бомонт маңындағы Вилидж-Крик деген жерде тұрды. Оның "Village Creek" атты кітабы 1979 жылы Kirkus Reviews журналында мақала жариялады: 30 жыл Шығыс Техаста диджейлік жасаған, баған жазған, ұшқыш және танымал тұлға Бакстер, бұл оған ешқандай қиындық тудырмағандай, өзі туралы әңгімелегенде, кедейлікте өткен балалық шағы, соғыс кезіндегі теңізшіліктегі тәжірибесі және одан әрі өмірі туралы айтқандай жазады. Өмірі оны орта жастағы дағдарыстан өткізіп, Бомонт маңындағы Вилидж-Криктегі шатырға жеткізеді, және одан 20 жылға кіші, бірақ мінезінде оған тең жаңа сүйікті әйеліне. Бакстер, әсерлі түрде, оның жеке ерекшелігін де, өзінің ерекшелігін де бұрмаламайды; сондай-ақ, олардың арасындағы қарым-қатынас әрқашан оңай болмайтынын жасырмайды. Ол сонымен қатар, өзіне сегіз бала тудырған, бірақ оларға уақыт таба алмаған жақсы әйелді тастап кеткені үшін өкінішін білдіреді. Бакстер диджей сияқты еркін сөйлей алады, кейде қажетсіз эсселерге толы, немесе халыққа жақын тілмен биік сөздерге ұшып кетеді. Бірақ көбінесе ол көрші бардағы адам сияқты естіледі, тек әлдеқайда көңілдірек. Ең жақсы жағдайда, ол сізге өзінің мысығы Перл туралы, оның жиі туатын мысығы және оның ұлы Флитвуд Китс – Хьюстон қаласындағы Cadillac сатушысы туралы, жаңа туған баласы және көмектесетін көршілері туралы, немесе үйін мезгіл-мезгіл су басатын сарқыраманың жанындағы күнделікті өмір туралы айтады. Бакстер аяғын суға малып, ылғал іздерін қалдыруды ұнатады, осы жанды, сүйкімді кітаптағыдай. Оның жазуы соншалықты әсерлі болғандықтан, Flying журналы 1999 жылы авиация туралы ең шабыттандырған жазу үшін жыл сайынғы Bax Seat Trophy сыйлығын тағайындады. Оның ұшқышқа деген мінезі мен көзқарасы 1978 жылы жарық көрген "Bax Seat" кітабының алғы сөзінде Flying журналының редакторының пікірлерінде көрініс тапты: "Бакс өзін ұшқыш ретінде көрсетуге тырысады, бірақ оған сенбеңіз. Ол ешқашан жақсы ұша алмады. Бірақ Гордон ұшақтарды сезінеді, жақсы көреді және құрметтейді, бірақ біз мұны мойындауға ұяламыз". Оның көптеген жетістіктерінің бірі - оның актерлік дебюті режиссер Дж.Д.Фейгелсонның PBS арнасы үшін түсірген "Жоғалғандардың бірі" фильміндегі рөлі болды. Амброз Бирстің әңгімесіне негізделген фильмде Бакстер Конфедерациялық мерген Жером Сирингтің рөлін ойнады. Шоу 1979 жылдың көктемінде көрсетілді және сыншылардың жоғары бағасын алды. Джудит Крис оны "жеткізгіш" деп атады, ал Рей Брэдбери оны "керемет" деп сипаттады. 2004 жылы Чарльз Дёрнингтің қатысуымен қайта көрсетілді және көптеген сыйлықтарға ие болды. Ол сондай-ақ 1980-ші жылдардың басында "Car and Driver" журналына жартылай тұрақты түрде қатысып, ескі автомобильдерге, жылдам көліктерге және басқа да автомобильдерге қатысты оқиғалар туралы жазды. Бакстер әрқашан ұшақтардың жанында жүргенімен және әуежайда болмағанда олар туралы жазғанымен, ол 1957 жылға дейін жеке ұшқыш лицензиясын алған жоқ, ал 1970 жылдары ғана, Flying бағанымен көзге түре бастағанда, журнал редакторы оны ұшқыштық дағдыларын жетілдіруге итермеледі. Сол кезде Бакстер көп моторлы, содан кейін коммерциялық, желкенші және су ұшақтарына арналған рейтингтерді алды. Соңында Бакстер құралдық рейтингке үміттенеді. Құралмен ұшуға дайындалу кезінде туған қиындықтар тағы бір бағанаға әкелді, ал осы бағананың кіріспесінде оның ең танымал цитатасы келтірілді: "Менің ойымша, құралмен ұшу – табиғатқа қарсы келетін әрекет, мүмкін Құдай жазалайтын нәрсе". Бакстер 81 жасында қайтыс болып, 9 бала мен 16 немере қалдырды. Ол Гровс, Техас штатындағы Гринлон мемориалдық саябағына жерленген. Ол 2007 жылы Техас радиосының Даңқ залына енгізілді.
Thirty years an East Texas disk jockey, a columnist, pilot and public character, Baxter writes like it isn't any trouble, like he was just spilling over, as he tells about himself from a Depression childhood, a wartime bout in the Merchant Marine, and on up. Up leads him through a midlife crisis and out into the sunshine of a cabin on Village Creek, near Beaumont, and a loving new wife some 20 years his junior but his equal in backbone. Baxter, affectingly, doesn't blur either her intense individuality or his own; nor does he pretend that things are always easy between them. He also admits his guilt at having left a good woman who bore him eight children he never really had time for. Baxter can ramble as any deejay will and sometimes he falls into a neat little essay that could have been left out, or soars into highfalutin' rhetoric with a veneer of folksiness. But mostly he sounds like the guy on the next barstool, only a whole lot funnier. At his best, he'll tell you about his cat Pearl, a lady with too frequent litters, and her son Fleetwood Keats, the Houston Cadillac dealer tomcat; about his new baby and his helpful neighbors; or about daily life on a creek that periodically floods his property nearly to the living room rug. Baxter obviously likes to get his feet wet and leave his damp tracks around for all to see as in this lively, likable book. His writing was so vivid that Flying started an annual Bax Seat Trophy in 1999 for the most inspiring aviation writing. His character and attitude towards flying were reflected in his Flying editor's comments in the preface to the book Bax Seat, published in 1978, "Bax tries to pass himself off as a pilot, but don’t believe him. He never could fly worth a damn. But Gordon feels airplanes, loves and honors them in ways the rest of us are ashamed to admit." Among his many accomplishments was his acting debut in filmmaker J. D. Feigelson's One of the Missing for PBS. Based on an Ambrose Bierce short story, Baxter plays the lead role of Confederate Sharpshooter Jerome Searing. The show aired in the spring of 1979 to high praise from the critics. Judith Crist called it "trenchant." Ray Bradbury said it was "extraordinary." It was repeated in 2004 with Charles Durning as host and has been the recipient of numerous awards. He was also a semi regular contributor to "Car and Driver" magazine in the early to mid 1980s, writing about his equal love of vintage cars, hot rods and other auto related stories. Though Baxter was always hanging around airplanes and writing about them when he was not at the airport, it was not until 1957 that he got his private pilots license, and only in the 1970s, when he started becoming visible with his Flying column, that the magazine's editors pushed him into upgrading his flying skills. At that point, Baxter added a multi engine rating, then commercial, glider and seaplane ratings. Finally, Baxter tackled the instrument rating. The chaos of pursuing the instrument rating produced yet another column and one of his best known quotations opened that column: "Instrument flying, I had concluded, is an unnatural act, probably punishable by God." Baxter died at age 81, leaving behind nine children and 16 grandchildren. He is buried at Greenlawn Memorial Park in Groves, Texas. He is a 2007 inductee into the Texas Radio Hall of Fame.