Герман Хоэксема: Өмірі мен діни көзқарастары

Кіріспе

Герман Хоексема (13 наурыз 1886 жылы Хоогезандта туған – 2 қыркүйек 1965 жылы Гранд-Рапидсте қайтыс болған) – голланд реформатор теологы. Хоексема Гранд-Рапидстегі Бірінші протестант реформаторлық шіркеуінің ұзақ жылдар бойы пасторы болды. 1924 жылы ол қабылданған діни сенімдері мен жарияламаларына қосымша ретінде Христиан реформаторлық шіркеуінің ресми шіркеу догмасы деп жарияланған жалпы рақымшылықтың үш принципін қабылдаудан бас тартты. Осы даудың салдарынан Хоексема және пасторлар Джордж Опхофф пен Генри Данхоф өздерінің консисторияларынан шіркеуден қуылды, содан кейін олар өз қауымдарымен бірге Христиан реформаторлық шіркеуінен шықты. Осы адамдар протестант реформаторлық шіркеулерін құрды. Сонымен қатар, ол 40 жыл бойы Мичиган штатының Грандвилл қаласындағы протестант реформаторлық теологиялық семинарияда теология профессоры болды.

Ерте өмір

Хоексема Голландияның Гронинген провинциясында дүниеге келген. 1904 жылы АҚШ-қа көшіп келген. 1914 жылдың 7 маусымында Нелли Куйперге үйленді. Оқиғаға жауапты министр – профессор Луи Беркхоф, ол «Үш нүкте» жалпыға ортақ рақымның басты авторы, ал кейіннен Хоексеманың ілімдік қарсыласы болды. Герман мен Неллидің некесі 5 балаға әкелді: Джоанна, Жанетт, Герман кіші, Гомер және Лоис. Гранд-Рапидс қаласындағы Кальвин теологиялық семинариясында оқығаннан кейін ол өзінің қызмет жолын Голландиядағы 14-ші Христиан реформаторлық шіркеуінде бастады (1915-1920), содан кейін Гранд-Рапидс қаласындағы Шығыс Авенюдағы Христиан реформаторлық шіркеуінде қызмет етуге шақыруды қабылдады (1920-1924/5), бұл уақытта АҚШ-тағы ең ірі реформаторлық қауымдардың бірі. 1918 жылдың ақпан айында Хоексема американдық туды 14-ші Христиан реформаторлық шіркеуінің (Голландия, Мичиган) ғибадатханасына ғибадат кезінде кіргізуге рұқсат бермеді. Бұл шешімге қатты қарсылық білдірілді. Бұған жауап ретінде «Мичиган Трейдсмен» басылымында өз шіркеуінен туды алып тастаған дін қызметкері «қадірлі адамдар арасында өмір сүру құқығынан айырылды» деп жазылған. Ол сондай-ақ талқылауды және 1918 жылғы CRC Синодын басқарды, ол Мичиган штатының Мускегон қаласындағы Гарри Бултема пасторының Мәсіхтің өз шіркеуінің Патшасы екенін жоққа шығаруын айыптады. Хоексема және оның жақын әріптесі Генри Данхоф сонымен қатар Семинария Кураториясының атынан 1922 жылғы CRC Синодына Семинария профессоры Ральф Янссеннің Киелі кітаптар мен кереметтер туралы ілімдерін зерттейтін баяндама жасауға басшылық берген зерттеу комитетіне қатысты. Кейіннен Янссеннің Киелі кітаптарға қатысты көзқарастары Киелі кітаптардың қатесіз екендігін және оның барлық бөліктері Құдайдың рухынан шыққандығын жоққа шығарды. «Келісімнің мәнін анықтау үшін, Құдай мен оның келісімдегі халқының арасындағы қарым-қатынас туралы айтылған жазба орындарын қарастырғанымыз жөн. Бұл жерде айтылған келісімнің емес, Құдаймен, Иеміз Иса Мәсіх арқылы таңдап алған адамдарымен тығыз қарым-қатынастың маңыздылығы сөзсіз». Герман Хоексема өзінің «Құлдыққа түсуі» еңбегінде Лютермен келісті, «намыс» деген сөз адамның Құдаймен қарым-қатынасына қатысты қолданылған кезде (оның ішінде Адамның Құдаймен қарым-қатынасы), бірақ Лұқа 17:10-да адам туралы үйретілгендей, Мәсіхтің Құдаймен қарым-қатынасына қатысты емес, Иса былай дейді: «Сендер де солай, өздеріңе бұйырылғанның бәрін орындағаннан кейін: «Біз пайдасыз құлдармыз, міндетімізді ғана орындадық», – деңдер». «Біріншіден, бұл ілім (Жұмыстар Келісімі) Киелі кітаптан ешқандай қолдау таппайды. Бізде жақсылық пен жамандықты танытатын ағаштың жемісін жеуге тыйым салынған сынақ туралы бұйрық және оған бағынбаған жағдайда өлім жазасы туралы айтылған. Алайда Киелі жазбалардың еш жерінде де Құдай Адам атаға, егер ол Құдайдың осы өсиетін орындаса, мәңгі өмір сүретінін уәде еткен жоқ. Әрине, Адам ата Құдайға мойынсұнса, өлім жазасына кесілмес еді. Бірақ бұл оның ұлылыққа және өлместікке ие болатынынан мүлдем өзгеше. Бұл үкімнің күшін жоюға әкеп соққан өлім жазасынан шығаруға болмайды. Адам ата жер бетінде мәңгі өмір сүре алатын еді. Ол өмір ағашынан жеп, мәңгі өмір сүре алатын еді, бірақ жер бетіндегі мәңгілік өмір Киелі жазбаларда мәңгілік өмір деп айтылғанмен бірдей емес. Адам атаның көктегі осы жоғары дәрежедегі салтанатты ұлылыққа жеткенін, яғни оның өмірінде бір кездері басқа жерге көшірілгенін Киелі жазбалардың ешбір жері дәлелдей алмайды. Сонымен қатар, бұл сынақ бұйрығы мен өлім жазасы туралы бұл қауіп Құдай мен Адамның арасындағы келісім немесе келісім емес, ешқандай мәміле емес. Құдайдан ерекше сый алу мүмкін емес. Құдайға мойынсұну – міндет. Ал егер сендер (Құдайға) мойынсұнбасаңдар, онда ол сендерге мойынсұнбайды. Ал мойынсұнудың өзі – жарылқау. Күнә – азап пен өлім. Құдайға мойынсұну – өмір мен қуанышқа жеткізеді. Құдайдың өсиеттерін орындау және Оған қызмет ету – үлкен мәртебе. Ал жасаған игі істерімен байланысты келісім Адам атаның Жаратқан Иенің бұйрығына мойынсұнып, одан да артық, ерекше бір нәрсеге ие бола алатынын көрсетеді.

Hoeksema was born in the province of Groningen in the Netherlands and immigrated to the US in 1904. He married Nellie Kuiper on June 7, 1914. The officiating minister was Prof. Louis Berkhof, who was the principal author of the Three points of Common Grace, and later the doctrinal opponent of Hoeksema. The marriage of Herman and Nellie produced 5 children: Joanna, Jeanette, Herman Jr., Homer, and Lois. After studying at Calvin Theological Seminary in Grand Rapids, Michigan, he began his ministerial career in 14th St. Christian Reformed Church in Holland, Michigan (1915 1920) and then accepted the call to serve the Eastern Avenue Christian Reformed Church of Grand Rapids (1920 1924/5) by this time one of the largest Reformed congregations in the United States. In February 1918, Hoeksema refused to allow the American flag in the sanctuary of 14th St Christian Reformed Church (Holland, MI) during worship. This decision received strong opposition. In response the Michigan Tradesman printed that any preacher who barred the flag from his church had "forfeited the right to exist among decent people". He also led the debate, and the 1918 CRC Synod, in condemning the dispensational premillennialism of Rev. Harry Bultema of Muskegon, Michigan who denied that Christ is King of his church. Hoeksema and his close colleague Henry Danhof also worked on behalf of the Seminary Curatorium in a study committee that led the 1922 CRC Synod to produce a report examining the teachings of Seminary Professor Ralph Janssen about Scripture and miracles, and subsequently decided that Janssen's views on Scriptures denied that Holy Writ was infallible and inspired in all it parts. "To determine the idea of the covenant, it is better to note those passages of Scripture that speak of the relation between God and His covenant people. And then there can no doubt that the emphasis is not on the idea of an agreement, or pact, but rather that of a living relationship between God those whom He has chosen in Jesus Christ our Lord." Herman Hoeksema agreed with Luther in his Bondage of the Will that "merit" is an impious word when used concerning man's relation to God (including Adam's relationship to God), but not with Christ's relationship with God as taught concerning man in Luke 17:10, Jesus says, "So likewise ye, when ye shall have done all those things which are commanded you, say, We are unprofitable servants: we have done that which was our duty to do." " First of all, there is the chief objection that this doctrine (The Covenant of Works) finds no support in Scripture. We do read of the probationary command, prohibiting man to eat of the fruit of the tree of knowledge of good and evil, and of the penalty of death threatened in the case of disobedience. But nowhere do we find any proof in Scripture for the contention that God gave to Adam the promise of eternal life if he should obey that particular commandment of God. It is true, of course, that Adam would not have suffered the death penalty if he had obeyed. But this is quite different from saying that he would have attained to glory and immortality. This cannot be deduced or inferred from the penalty of death that was threatened. Adam might have lived everlastingly in his earthly state. He might have continued to eat of the tree of life and live forever; but everlasting earthly life is not the same as what Scripture means by eternal life. And that Adam would have attained to this higher level of heavenly glory, that there would have come a time in his life when he would have been translated, the Scriptures nowhere suggest. Besides, this giving of the probationary command and this threat of the penalty of death are no covenant or agreement, constitute no transaction between God and Adam In vain does one look in the Word of God for support of this theory of a covenant of works." " it is quite impossible that man should merit a special reward with God. Obedience to God is an obligation. It certainly has its reward, for God is just and rewards the good with good. But obedience has its reward in itself: to obey the Lord our God is life and joy. Sin is misery and death. Life and joy there are in obedience. To keep the commandments of God and to serve Him is a privilege. But the covenant of works teaches that Adam could merit something more, something special, by obeying the command of the Lord.