Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Африкадағы христиан діні
Christian denomination in South Africa
Бұл деноминацияның африкаанс тіліндегі атауындағы "Nederduits" сөзі бұрын "Nederduitsch" деп жазылатын голланд тілінің ескі атауын білдіреді. Бұл Германияның солтүстігіндегі төмен неміс тілінің тікелей аудармасымен шатастырылмауы керек, ол диалект болып табылады. Сондықтан Оңтүстік Африкада бұл дұрыс "Голланд реформаторлық шіркеуі" деп аталады. 17-шы ғасырда Нидерландтағы Голланд реформаторлық шіркеуінен пайда болған NGK, Оңтүстік Африканың Голланд реформаторлық дәстүріндегі ең ірі деноминация болып табылады. Оңтүстік Африкадағы Голланд реформаторлық шіркеуі (NHK) және Оңтүстік Африкадағы реформаторлық шіркеулермен бірге ол Оңтүстік Африканың үш бауырлас шіркеуінің бірі саналады.
The Nederduits in the denomination's Afrikaans name refers to the old nomenclature for the Dutch language, formerly written as Nederduitsch in Dutch. This not to be confused with the literal translation Low German, which is a dialect in the north of Germany. It is therefore correctly referred to as the "Dutch Reformed Church" in South Africa. Originating in the 17th century from the Dutch Reformed Church of the Netherlands, the NGK is the largest denomination within South Africa's Dutch Reformed tradition. Along with the Dutch Reformed Church in South Africa (NHK) and the Reformed Churches in South Africa, it is considered one of the three sister churches of South Africa.
Кейп колониясының шығу тегі
Голландиялық Шығыс Үндістан компаниясы 1652 жылы Жақсы Үміт мүйісінде голландиялық елді мекенді құру үшін Ян ван Рибекті жібергенде, компанияның көптеген қызметкерлері Голландия реформаланған шіркеуінің мүшелері болды. Басында Нидерландыдан тағайындалған дін қызметкерлері келмеді, тек науқастарға көмектесетін адам болды. 1665 жылы Йохан ван Аркель Кейп колониясына келді және оның алғашқы пасторы болды. Консистория құрылды, бірақ ол әлі де Амстердам пресвитериінің (классисінің) бақылауында болды. 1688 жылы Кейпке 200 гугенот босқын келді. Алғашқыда оларға француз тілінде қызмет өткізуге рұқсат берілді, бірақ кейіннен олар голланд тілінде сөйлейтін халыққа сіңіп, компания бақылауындағы аумақта монополия құрған Голландия реформаланған шіркеуінің мүшелері болды. Кейптаундағы лютеран шіркеуіне (компанияның көптеген қызметкерлері неміс болғандықтан) кейіннен рұқсат берілді. Наполеон соғыстары кезінде француздардың алдын алу үшін 1795 жылы британдықтар Кейп колониясын басып алды. Француздар Нидерландыны басып алғандықтан, колониядағы шіркеу пен Амстердам пресвитериі арасындағы байланыс үзілді. Бірінші британдық оккупация уақытша болды, бірақ 1806 жылы ұзақ мерзімді оккупация басталды. Келесі ғасыр бойы колония британдықтардың бақылауында болды. Нидерландыдан келген пасторлар енді өздері үшін шетелде қызмет етуге құштар емес еді, ал британдық билік оларды қабылдауға ниеті болмады. Шотландиядан келген пресвитериан пасторлары Кейптегі Голландия реформаланған шіркеуінің қажеттіліктерін қанағаттандыруға шақырылды. Шіркеу жартылай мемлекеттік деңгейде құрылды, ал үкімет пасторларға жалақы төлеуге көмектесті.
When the Dutch East India Company sent Jan van Riebeeck to start a Dutch settlement at the Cape of Good Hope in 1652, most of the company's employees were members of the Dutch Reformed Church. At first there were no ordained ministers from the Netherlands but only a sick comforter. In 1665, Johan van Arckel arrived in the Cape Colony and became its first minister. A consistory was formed but was still subject to the control of the classis (presbytery) of Amsterdam. In 1688, 200 Huguenot refugees arrived at the Cape. Though at first allowed to hold services in French, they were eventually assimilated into the Dutch speaking population and became members of the Dutch Reformed Church, which had a monopoly in territory controlled by the company. An exception was eventually allowed for a Lutheran church in Cape Town (many of the company's employees were German). During the Napoleonic Wars, the British occupied the Cape Colony in 1795 to prevent the French from doing so. The French had occupied the Netherlands, and so the link between the church in the colony and the Amsterdam classis was broken. The first British occupation was temporary, but in 1806 a long term occupation was undertaken. For the next century, the colony would be under British control. Ministers from the Netherlands were not as willing to serve in what was now for them a foreign country, and the British authorities were not keen to have them. Presbyterian ministers from Scotland were encouraged to serve the needs of the Dutch Reformed Church in the Cape. The church was semi established, and the government helped with stipends of ministers.
Бөлімдер (18531859)
Колония бұрынғы екі ғасырда Кейп түбегінен солтүстікке және шығысқа қарай кеңейді, ал шығыс шекарасында голландиялық фермерлер хоса тілінде сөйлейтін мал өсірушілермен қарым-қатынасқа келді. Шекарада мал ұрлау, жайылым мен су үшін қақтығыстар болды. Шекарадағы фермерлер Кейптаундағы үкіметтің жағдайды шешу әдісін ұнатпады, ал 1834 жылы құлдықты жою тағы бір келіспеушілік тудырды. Африканер кальвинизмі британдық билеушілердің көзқарасынан өзгеше дүниетанымын қалыптастырды, соның салдарынан көптеген фермерлер 1830 және 1840 жылдары Ұлы көшпенділік кезінде Кейп колониясын тастап кетті. Голландия реформаттық дін қызметкерлері көбінесе оларды көшіп кетуден қайтармақ болды, және Голландия реформаттық шіркеуі колонияның ресми шіркеуі болғандықтан, бастапқыда эмигрант фермерлеріне рухани қызмет көрсетпеді, олар кейіннен қазіргі Оңтүстік Африка аумағында бірнеше тәуелсіз республикаларды құрды. Ваалдан ("Трансваль") тыс жердегі бірнеше республикалар 1852 жылы Оңтүстік Африка Республикасын құру үшін бірікті. Треккерлер НГК-ны Кейп үкіметінің өкілі деп қарағандықтан, оның пасторлары мен елшілеріне сенімсіздікпен қарады, оларды Британ империясының Бур республикаларын аннексиялау әрекеттерінің бір бөлігі деп есептеді. Нидерландыдан келген Дирк Ван дер Хофф 1853 жылы Трансваальға барды және 1860 жылы Оңтүстік Африка Республикасының мемлекеттік шіркеуі болған, жаңа құрылған Голландия реформаттық шіркеуінің (NHK) алғашқы пасторы атанды. Треккерлердің арасында да діни бөліністер болды. Консервативтілер ("Допперлер" деп аталды) шіркеуде Киелі кітапқа сәйкес екеніне көз жеткізілмеген әндерді орындауға қарсы болды. Нидерландыда да ән айту мәселесі бойынша даулар болды, нәтижесінде бір топ Голландия реформаттық шіркеуінен бөлініп, Христиан реформаттық шіркеулерін құрды. Осы топтың өкілі, Оңтүстік Африка Республикасына келіп, NHK пасторы болып қабылданды. Бірақ ол және оның қауымы олардан осы тексерілмеген әндерді орындауды талап етуі мүмкін екенін білген соң, ол және Допперлер 1859 жылы мемлекеттік шіркеуден бөлініп, Оңтүстік Африкадағы Реформаттық шіркеулерді (GK) құрды. Осылайша, болашақта Оңтүстік Африка болып қалатын аймақта үш Голландия реформаттық шіркеуі пайда болды: NGK (Кейп Синоды), NHK (Оңтүстік Африка Республикасының мемлекеттік шіркеуі) және GK (Постма басқарады).
The colony had expanded a long way beyond the Cape Peninsula in the preceding two centuries, both to the north and the east, and on the eastern frontier the Dutch farmers came into contact with Xhosa speaking cattle herders. There were conflicts over grazing and water and cattle rustling across the frontier. The frontier farmers did not like the way the government in Cape Town handled the situation, and the ending of slavery in 1834 was another bone of contention. Afrikaner Calvinism was developing a different worldview to that of the British rulers, and many farmers left the Cape Colony in the Great Trek during the 1830s and 1840s. The Dutch Reformed ministers generally tried to discourage them and, as the Dutch Reformed Church was the established church of the colony, did not initially provide pastoral ministry for the emigrant farmers, who eventually formed several independent republics in present day South Africa. Several of the republics in the land beyond the Vaal ("Transvaal") eventually merged to form the South African Republic in 1852. Because the NGK was seen by the trekkers as being an agent of the Cape government, they did not trust its ministers and emissaries, seeing them as part of the British Empire's attempts to annex the Boer Republics. A minister from the Netherlands, Dirk Van der Hoff, went to the Transvaal in 1853 and became the first minister of the newly established Dutch Reformed Church (NHK), which became the state church of the South African Republic in 1860. There were also religious divisions among the trekkers themselves. The more conservative ones (known as Doppers) were opposed to singing hymns that had not been determined to be scripturally sound in church. There was controversy in the Netherlands over hymn singing as well resulting in a group breaking away from the Dutch Reformed Church to form the Christian Reformed Churches. A minister from this group, , traveled to the South African Republic and was accepted as a minister of the NHK. After learning that he and his congregation could be required to sing these untested hymns, however, he and the Doppers broke away from the state church to form the Reformed Churches in South Africa (GK) in 1859. There were thus now three Dutch Reformed churches in what would become South Africa—the NGK (the Cape Synod), the NHK (the state church of the South African Republic), and the GK (led by Postma).
Кеңейту (1860-шы жылдар 1902)
Ал НГК-да теологиялық либерализм мен консерватизм мәселесінде де пікір таластар жиі болды. Эндрю Мюррей бастаған евангелистік жаңару теологиялық либерализмнен тепе-теңдікті өзгертіп, ықпалын азайтты. Осы жаңарудың бір салдары ретінде көптеген жас жігіттер дін қызметкері болуға шақырылғандай сезінді, соның нәтижесінде Стелленбошта семинария ашылды. Осылайша, НГК енді дін қызметкерлерін шетелден әкелуге мұқтаж болмады, және қызметке қабылданғандардың көпшілігі осы жаңарудан туғандықтан, бұл басты күш болды. Оның бір ерекшелігі – Көтерілу күні мен Пентикост мерекесі арасындағы реформаттық сипаттағы "Тұру" (ұзақ ораза) болды, бұл дәстүр ақырында НГК шегінен тысқары да тарады. Жаңару миссионерлік жұмыстарға қызығушылықты күшейте түсті, нәтижесінде түсті терілі адамдар үшін Голланд реформаттық миссионерлік шіркеуі мен қара нәсілділер үшін Африкадағы Голланд реформаттық шіркеуі құрылды. Бұл шіркеулер ақ шіркеулерден толығымен бөлініп, кейіннен Оңтүстік Африкадағы Біріккен реформаттық шіркеуін құру үшін бірікті. НГК Кейп колониясынан кеңейді, бірақ Наталь және екі ішкі республикада ол бастапқыда еркін федерацияланған, бірақ кейін жақынырақ қарым-қатынас орнатқан жеке синодтар құрды. Англо-бур соғысынан (1899–1902) кейін НГК қайта құру ісінде маңызды рөл атқарды және британдық билеушілердің африканерлерді ағылшындандыруға талпынуына қарсы тұрды. Шіркеу пасторлары африканер халқын көтеруге белсенді түрде қатысқандықтан, олар да саяси белсенділікке ие болды, соның салдарынан көптегендері африканер ұлтшылдығының өкілдеріне айналды.
In the NGK meanwhile there was more controversy over theological liberalism and conservatism. An evangelical revival led by Andrew Murray tipped the balance away from theological liberalism. One result of the revival was that many young men felt called to the ministry, and a seminary was opened at Stellenbosch. The NGK was thus no longer dependent on getting its clergy from overseas, and as most of the recruits to the ministry had emerged from the revival this was the dominant element. One of its features was a kind of Reformed "Lent", between Ascension Day and Pentecost, a custom that eventually spread beyond the confines of the NGK. The revival also led to an interest in mission work which led to the establishment of the Dutch Reformed Mission Church for coloureds and the Dutch Reformed Church in Africa for blacks. These were segregated entirely from the white churches, but eventually united to form the Uniting Reformed Church in Southern Africa. The NGK expanded from the Cape Colony, but in Natal and the two inland republics it set up separate synods that were at first loosely federated but later developed a closer relationship. Following the Anglo Boer War (1899–1902) the NGK played an important role in reconstruction and resisting the tendency of the British rulers to anglicise the Afrikaners. As the church ministers became increasingly involved in attempts to uplift the Afrikaner people, they also became politicised, and many became spokesmen for Afrikaner nationalism.
Жақында болған тарих
Шіркеу апартеидті қолдады және 1982 жылы апартеидті күнә деп жариялаған Реформацияланған шіркеулердің әлемдік альянсынан шығарылды. 1986 жылы Бас Синод кезінде шіркеу апартеидке қатысты ұстанымын өзгертіп, барлық нәсіл өкілдеріне есігін ашты (Голландиялық реформацияланған шіркеудегі Эндрю Мюррей миссиясы, құрылғаннан бастап-ақ, әртүрлі мәдениеттер мен этникалық топтардың адамдарына есігін ашты). Әртүрлі процестерден кейін шіркеу Реформацияланған шіркеулердің әлемдік альянсына қайта қабылданды. Соңғы жылдары Оңтүстік Африканың Голландиялық реформацияланған дәстүрінің түрлі тармақтарын біріктіруге бағытталған күш-жігер жұмыстары жүргізілуде. 2006 жылдың 6-8 қарашасында ГК, Біріккен реформацияланған шіркеу және Голландиялық реформацияланған шіркеудің 127 өкілі Крюгерсдорп маңындағы Ахтербергте бірігу мәселесін және оны қалай іске асыруды талқылау үшін кездесті. Оңтүстік Африка Парламентінің 2008 жылғы Голландиялық реформацияланған шіркеулер одағын тарату туралы заңының мақсаттарының бірі – "Verenigende Gereformeerde Kerk, Африканың реформацияланған шіркеуі және Голландиялық реформацияланған шіркеулердің бірігу процесіне кедергі келтіретін факторларды заңнамалық араласусыз жою" болып табылады.
The Church supported apartheid and in 1982 was expelled from the World Alliance of Reformed Churches which declared apartheid to be a sin. In 1986 during the General Synod the church changed its stance on apartheid and opened its doors to people of all races (the Andrew Murray ministry within the Dutch Reformed Church, since its inception, had its doors open to people of different cultural backgrounds and ethnicities). After various processes the Church has been accepted back into the World Alliance of Reformed Churches. In recent years, there have been efforts at reuniting the various branches of South Africa's Dutch Reformed tradition. From 6 to 8 November 2006, 127 representatives of the GK, the Uniting Reformed Church and the Dutch Reformed Church met at Achterbergh near Krugersdorp to discuss the reunification and how this can be realized. The Dutch Reformed Churches Union Act Repeal Act, 2008 of the Parliament of South Africa has one of its objectives as to "remove obstacles in the unification process of the Verenigende Gereformeerde Kerk, Reformed Church of Africa and the Dutch Reformed Churches without legislative intervention".
Доктрина және саясат
Теологиялық тұрғыдан алғанда, Нидерланд реформацияланған шіркеуі протестантизмнің реформацияланған тармағына жатады. Ол Киелі кітапты Құдайдың Сөзі деп санайды, оның арқылы барлық діни ілімдер бағаланады. Оның үш діни стандарты бар: Бельгиялық жаралысы, Гейдельберг катехизисі және Дорт қағидалары. НГК-да билік синодтар, пресвитериялар және шіркеу кеңестері арасында бөлінген. Шіркеу кеңестері жергілікті қауымдарды басқарады. Жергілікті шіркеулер географиялық принцип бойынша 146 пресвитерияға ("сақиналарға") бөлінеді, олар өз кезегінде синодтарға біріктіріледі. Әр төрт жыл сайын 10 синод жиналып, Бас синод ретінде отырыс өткізеді. Бас синод кеңсесі Гаутенг провинциясының Претория қаласында орналасқан.
Theologically, the Dutch Reformed Church is in the Reformed branch of Protestantism. It holds the Bible as authoritative Word of God by which all doctrine is judged. It has three doctrinal standards: the Belgic Confession, the Heidelberg Catechism, and the Canons of Dordt. The NGK has a presbyterian polity with power divided between synods, presbyteries, and church councils. Church councils govern local congregations. Local churches are organised geographically into 146 presbyteries ("rings") which are further organized into synods. Every four years, the 10 synods come together and meet as the General Synod. The office of the General Synod is in Pretoria, Gauteng Province.
Қазіргі кездегі мәселелер
Әрбір шіркеу кеңесі, сенімнің ресми түрде қабылданған алты жарияланымында қарастырылмаған, ағымдағы нақты мәселелерді қауым ішінде қалай шешуге болатынын өздері анықтай алады. Бұл неке, құмар ойындар, сексуалдық мәселелер, жалпы күнәлар, әлеуметтік мәселелер сияқты тақырыптарда қауымдар арасында әртүрлі көзқарастарға алып келуі мүмкін. Бас Синод та, аймақтық синодтар да кейбір мәселелер бойынша ресми мәлімдеме жасауға құқылы, және жергілікті шіркеу кеңестері осы мәлімдемелерді көбінесе ұстанады. Әлеуметтік мәселелерге қатысты синодтар арасында айқын айырмашылықтар болуы мүмкін. Егер бір мәселе бойынша көптеген пікірлер болса, синодтар мен Бас Синод қауымдардың пікірін белгілі бір бағытта жылжыту мақсатында "талқылау құжаттарын" жариялайды.
Individual church councils may decide for themselves how specific current issues that are not dealt with in the six officially accepted confessions of faith are dealt with within the congregation. This can lead to widely differing approaches on issues such as marriage, gambling, sexuality, sins in general, social issues, etc. between congregations. Both the General Synod and the regional synods may pronounce an official statement on certain issues, which local church councils broadly follow. There can be marked differences between the synods with regard to social issues. When an issue has a wide range of opinions, the synods and the General Synod releases "discussion documents" which are intended to move the opinion of congregations in some direction.
Аборт
1994 жылға дейін шіркеудің абортқа қатысты көзқарасы негізінен Оңтүстік Африка заңнамасына сәйкес келіп, мәжбүрлі аборт ананың өміріне тікелей қауіп төнген жағдай ғана немесе полицияға хабарланған зорлау салдарынан болған жағдайда ғана қабылданды. 1982 жылғы Бас Синод абортты Библиялық және ғылыми тұрғыдан қорғауға болмайтынын, ал аборттың әрқашан "өмірді тоқтату" екенін жариялады. Шіркеу өмірдің тұқымдану кезінде басталатынына сенеді, сондықтан ұрықтанған жұмыртқаның шығарылуына себеп болатын контрацепцияны қолдану да күнә болып саналады. 1986 жылғы Бас Синодта абортқа рұқсат етуге болатын ерекше жағдайлардың тізімін жасау туралы ұсыныс қарастырылды. Сарапшылармен, оның ішінде медицина мамандарымен кеңескеннен кейін, Синод абортқа қатысты ұстанымын тек қана Библияға негіздеп, медициналық дәлелдерге немесе ерекшеліктер тізіміне сүйенбейтін деңгейде қабылдауға шешім қабылдады. 1994 жылы Оңтүстік Африкада жаңа үкімет сайланып, жаңа конституция қабылданғаннан кейін, талап бойынша аборт заңдастырылуы мүмкін екені анық болды, және шіркеу өз ұстанымын қайта қарастырып, жаңадан айқындауға мәжбүр болды. 1997 жылы Оңтүстік Африкада талап бойынша аборт заңдастырылды. Шіркеудің абортқа қатысты қазіргі шешімі 1994 жылғы Бас Синодта қабылданды. Шіркеу барлық түрдегі абортты, оның ішінде еріксіз жасалған абортты да күнә деп санайды. Алайда, егер аборт "өздігінен болатын" жағдай болса, ананың абортқа қарсылық білдіріп, өзінің кінәсін мойындауы және шынайы өкінуі жеткілікті. Аборт жасауға көмектесу де күнә. 1999 жылғы "Geloofsverklaring" атты ресми жарияланымда, қазіргі заманғы түрлі мәселелерге қатысты айтылғандай, талап бойынша аборт моральдық тұрғыдан қорғауға келмейді, бірақ егер ол "екі жамандықтың азғыны" болса, аборттан бас тартуға болмайды.
Prior to 1994, the church's view on abortion was broadly aligned with South African legislation, namely that forced abortion was only acceptable if there was immediate danger to the mother's life, or if the conception was due to rape that had been reported to the police. The 1982 General Synod declared that abortion is indefensible on both Biblical and scientific grounds, and that abortion is always "the termination of a life". The church believes that life begins at conception, and that using contraceptives that cause a fertilised ovum to be expelled is therefore also sinful. At the 1986 General Synod, a proposal was considered to draw up a list of exceptional cases in which abortion might be allowable. After consultation with experts, including medical experts, the synod decided to base their stance on abortion solely on the Bible and not on medical evidence or on a list of exceptions. By 1994, with the election of a new government and the adoption of a new constitution in South Africa, it became apparent that abortion on demand may be legalised, and the church was forced to re examine and restate its stance. Abortion on demand became legal in South Africa in 1997. The church's current decision on abortion was taken at the 1994 General Synod. The church regards all types of abortion as sinful, including involuntary abortion. However, in cases where abortion is "unavoidable", it is sufficient that the mother protest against the abortion, confess her guilt, and feel genuine remorse. Assisting in an abortion is also sinful. An official publication from 1999, "Geloofsverklaring", which deals with various current issues, stated however that while abortion on demand is morally indefensible, abortion should not be denied in cases where it is the "lesser of two evils".