Телефон мен факс арқылы тірлік: Нью-Йорк достарының хикаясы
Denise Calls Up
«Denise Calls Up» (1995) комедиясы – Нью-Йорктегі достардың телефон мен факс арқылы байланысып, кездесуге тырысатын әңгімесі. Канн мен Девильде жүлде алды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дениз шақырады – 1995 жылы түсірілген американдық комедиялық фильм, авторы және режиссері Хэл Салвен. Фильмде Лив Шрайбер, Тимоти Дейли және Аланна Убах сияқты актерлер ойнаған. Сюжет Нью-Йорк қаласындағы достар тобының өміріне арналған, олар компьютерлер мен ноутбуктерде жұмыс істеп, телефон мен факс арқылы байланысқандарымен, ешқашан бірге кездесе алмайды. Фильм Деувиллдегі американдық кинофестивалінде қазылар алқасының жүлдесін және Канн кинофестивалінде «Алтын камера» арнайы мақтауын жеңіп алды.
Denise Calls Up is a 1995 American comedy film written and directed by Hal Salwen. It has an ensemble cast which includes Liev Schreiber, Timothy Daly, and Alanna Ubach. The plot revolves around a group of friends in New York City who, while working at their PCs and laptops and keeping in touch by phone and fax, never seem to be able to get together. The film won the Jury Prize at the Deauville American Film Festival and a Special Mention for the Camera d'Or at the Cannes Film Festival.
Сюжет
Бір күні Линда таңертең ұялы телефонының шырылдағанын естіп оянды. Оның досы Гейл кешке қалай болғанын білгісі келеді. Линданың қатты ашуы, ол ешкімнің келмегенін айтады. Осылайша "Дениз қоңырау шалады" басталады, бұл Нью-Йоркте тұратын жеті достың оқиғасы, олар енді интернет пен сымсыз телефонның жаңа дәуіріне байланысты бетпе-бет кездесуді қажет деп таппайды. Бірақ Гейлдің ең бастысы - оның досы Барбараның Джерримен ешқашан кездеспегені. Гейл оларды тұзаққа түсіруге тырысты. Сондықтан ол Барбараға телефон соғып, Линданың үйіне бармағаны үшін жазалап, оны Джерримен кездесуге итермелейді. Барбара көп жұмыс істегеніне наразылық білдірген соң, ақырында келіседі. Осы арада анонимдік ұрықтандыру арқылы жүкті болған Дениз донор Мартинді тауып, оған қоңырау шалуға шешім қабылдайды. Кейіпкерлер телефон мен факс арқылы бір-бірінен жасырынып, бірін-бірі жіберіп, кездесулерден, бала туудан, тіпті жерлеуден қашу үшін бір себепті екіншісіне қолданады. Ақыры, бәрін жинап, жаңа жыл мерекесіне арналған тойды жоспарлауға бел буған Фрэнк келеді. Барлығы да сол жерде болатынына ант береді.
Linda wakes up one morning to her ringing phone. Her friend, Gale wants to know how her party went last night. To her dismay, Linda tells her that no one showed up, "not a one." Thus begins Denise Calls Up, the story of seven friends living in New York City who no longer find it necessary to actually meet face to face due to the new age of the internet and wireless phones. But Gale is less upset about the absolute absenteeism, than about the fact that her friend Barbara never got to meet Jerry. Gale has been trying to set them up. So she calls Barbara, chastising her for not making it to Linda's and goading her into meeting Jerry. After protesting that she's just been too busy, Barbara eventually acquiesces. Meanwhile, Denise, who has gotten pregnant by an anonymous sperm insemination, locates the donor, Martin, and decides to call him. And so it goes, as the characters, via phone and fax, duck and miss each other time after time, using one excuse after the other to avoid meetings, births, and even a funeral until, finally, Frank, determined to finally get everyone together, plans a New Year's Eve party. All swear that they will be there.
Өндіріс
Хал Салвен актерлерге түсірілім басталар алдында бір рет кездесуге мүмкіндік берді, сосын олардың телефон арқылы түсірілетін көріністерін жеке-жеке түсірді.
Hal Salwen allowed the actors to meet each other once before filming began, then had them shoot their phone scenes separately.
Шығару
Фильмнің премьерасы 1995 жылы сәуір айында Хьюстон қаласындағы WorldFest фестивалінде өтті. Мамыр айында Канн кинофестивалінің Режиссерлер онкүндігінде көрсетілді, ал қыркүйек айында Cinéfest Sudbury кинофестивалінде де көрсетілді. 1996 жылы 29 наурызда шектеулі прокатқа шықты. "Нью-Йорк Таймс" газетінің журналисі Джанет Маслин былай деп жазды: "Мырза Салвеннің әңгіме айту тәсілі тәжірибе сияқты көрінуі мүмкін, бірақ ол 80 минуттық нұрлы комедияда оны керемет түрде сақтап қалады". "Вашингтон Пост" газеті фильм туралы өте жағымды пікір білдірді, ал Дессон Томсон оны "адамның терең сезімдерінің (әсіресе махаббаттың) телефон/компьютер технологиясымен байланысы туралы әзілді, тікелей сөздер дәуірінің сатирасы" деп атады. Ол былай қосты: "Фильмдегі ең қызықтысы – ақпараттың жылдам қоңырау шалу, конференц-байланыс және күту арқылы адамнан адамға таралуы". Entertainment Weekly журналының Оуэн Глейберман фильмге C бағасын берді, бірақ Джерри мен Барбараның кейіпкерлерін ұнатып қалды. Сан-Францисколық "Экзаминер" газетінде Барбара Шульгассер: "Бұл фильм қаншалықты тапқыр болса да, Салвен ешқашан кездеспейтін адамдар туралы фильмнің режиссерді бір адаммен ғана сөйлесетін, ал ол адам – машина ғана болатын көптеген сахналармен жүктемейтінін түсіне алмайды" деді. Роджер Эберт фильмнің идеясы толық метражды фильмге артық емес екенін айтты. "Variety" журналында Эммануэль Леви: "Кейде "Дениз қоңырау шалады" бір ғана әзілге созылған фильм сияқты сезіледі, бірақ ол әзіл өте жақсы" деп жазды.
The film premiered at WorldFest Houston in April 1995. It screened at the Cannes Film Festival Directors' Fortnight that May and played at Cinéfest Sudbury in September. It was given a limited theatrical release on March 29, 1996. Janet Maslin of The New York Times wrote: "Mr. Salwen's storytelling gambit may sound like a stunt, but he does a remarkably agile job of sustaining it throughout a sunny 80 minute comedy." The Washington Post was very positive, with Desson Thomson calling it "an amusing, soundbite era satire about the dehumanizing link up between deep human impulses (specifically love) and telephone/computer technology." He added, "What's funniest about the movie is the way information ricochets from person to person, through a combination of speed dialing, conference calling and call waiting." Owen Gleiberman of Entertainment Weekly gave the film a grade of C, but said he enjoyed the characters of Jerry and Barbara. In the San Francisco Examiner, Barbara Shulgasser said, "As witty as this film is, Salwen can't get around the fact that a movie about people who don't meet saddles a director with a lot of scenes focusing on one person talking to no one but a piece of machinery." Roger Ebert said the film’s idea was too slight for a full length feature. In Variety, Emanuel Levy wrote, "At times, 'Denise Calls Up' feels like an overextended, one joke movie, but the joke’s a good one."