Сегіз жылдық соғыстағы шайқас: Антверпенді шабуылдан кейін, Католиктер мен Протестанттар келісімге келді. Дона Жоанның науқаны және Намюр қамалы туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сегіз жылдық соғыс барысында болған шайқас.
Battle during the Eighty Years' War
Кіріспе
1576 жылы 4 қарашада испандықтар Антверпенді басып алғаннан кейін, Нидерландтың католиктері мен протестанттары испандық әскерлердің барлығын шығарып алу үшін Гент бейбіт шартына қол қойды. Испан терциолары шын мәнінде 1577 жылдың сәуір айында Италияға қайтарылды, Испаниялық Нидерландтың жаңа генерал-губернаторы, әйгілі христиан рыцары және Испанияның Филипп II-нің жартылай інісі, Австрияның Дон Иоанны (Лепанто шайқасының жеңімпазы) Мәңгілік жарлыққа қол қойғаннан кейін. Алайда, 1577 жылдың жазында Дон Иоанн (In hoc signo vici Turcos, in hoc vincam haereticos – «Осы белгімен түрктерді жеңдім, осымен дінсіздерді жеңемін» деген ұранды қолданып) нидерландтық көтерілісшілерге қарсы жаңа науқан жоспарлай бастады және 1577 жылдың шілдесінде Намур цитаделін ешқандай шайқассыз басып алды. Бұл әрекет католиктер мен протестанттар арасындағы шатқақ одақты одан әрі тұрақсыздандырды. 1577 жылдың желтоқсанынан бастап Люксембургте орналасқан Иоанн Австрия Испанияның Ломбардиясынан күшейте түсті: Парма князі Дон Александр Фарнезе (оның әкесі Оттавио Фарнезе, Парма герцогы, 1586 жылдың қыркүйегінде қайтыс болғаннан кейін герцог атанды) басқаратын 9000-ға жуық шайқаста шыңдалған испандық әскер, Мансфельд графы Питер Эрнст басқаратын Лотарингиядан 4000 әскер және Люксембург пен Намурдан жергілікті валлондық әскерлер келді. 1578 жылдың қаңтарына қарай оның табельінде 17000-20000 сарбаз болды. Брюссель одағында 25000 жауынгер болды, бірақ бұл әскерлер жабдықтары нашар және басшылықтың жетіспеушілігінен зардап шекті, ең бастысы – олардың құрамы әртүрлі болды: голландтар, фламандтар, ағылшындар, шотландтар, валлондықтар, немістер және француздықтар, ал діни көзқарастары қатаң католиктерден ынталы кальвинистерге дейін жетеді. Де Гойньес испандық әскер Намурға жақындап келе жатқанын білгенде, Гемблукске шегінуге шешім қабылдады.
After the Sack of Antwerp by Spanish mutineers on 4 November 1576, Catholics and Protestants of the Low Countries concluded the Pacification of Ghent, to remove all Spanish troops. The Spanish tercios were in fact withdrawn to Italy in April 1577, after the new Governor General of the Spanish Netherlands, the famous Christian knight, and half brother of Philip II of Spain, Don John of Austria (victor of Lepanto), had signed the Perpetual Edict. However, in the summer of 1577, Don John (brandishing the motto In hoc signo vici Turcos, in hoc vincam haereticos—"in this sign I conquered the Turks, in this I shall conquer the heretics") began planning for a new campaign against the Netherlandish rebels, and in July 1577 he took the Citadel of Namur by surprise without a fight. This action further destabilized the uneasy alliance between Catholics and Protestants. From December 1577, John of Austria, still based in Luxembourg, received reinforcements from Spanish Lombardy: some 9,000 battle hardened Spanish troops under Don Alexander Farnese, Prince of Parma (Duke after the death of his father, Ottavio Farnese, Duke of Parma, in September 1586), complemented by 4,000 troops from Lorraine under Peter Ernst, Count of Mansfeld, and local Walloon troops from Luxembourg and Namur. By January 1578, he had between 17,000 and 20,000 men at his disposal. The Union of Brussels had 25,000 fighting men, but these troops were badly equipped and led, and above all very diverse: Dutch, Flemish, English, Scottish, Walloon, German, and French, and religiously ranging from staunch Catholics to zealous Calvinists. When De Goignies learned that the Spanish army was approaching Namur, he decided to withdraw to Gembloux.
Парманың әрекеті
31 қаңтарда таңертең испан армиясы көтерілісшілерге қарай жорыққа шықты, Оттавио Гонзаганың басқаруындағы атты әскер алдыңғы қатарда, одан кейін Дон Кристобаль де Мондрагонның қолбасшылығындағы мушкетерлер мен жаяу әскер, сосын Дон Хуан Австрия және Дон Александр Фарнезе бастаған армияның негізгі бөлігі. Де Гойнье және оның көптеген офицерлері тұтқындалды, көтерілістің жетекшісі Орандық Вильгельм принці де кетіп қалды, сонымен қатар оның номиналды губернаторы Матиас Австрия (болашақтағы Рим императоры), генерал-губернатор лауазымын қабылдаған болатын. Ал протестанттық идейге адал провинциялар Утрехт қорғаныс одағына қол қойды.
At dawn on 31 January, the Spanish army marched towards the rebel army, with the cavalry under Ottavio Gonzaga in the vanguard, followed by musketeers and infantry commanded by Don Cristóbal de Mondragón, and then the bulk of the army led by Don John of Austria and Don Alexander Farnese. De Goignies and a large number of his officers were captured, Prince William of Orange, the leader of the revolt, also left, along with its nominal governor, Matthias of Austria (the future Holy Roman Emperor), who had accepted the position of governor general by the states general, although he was not recognized by his uncle, Philip II of Spain. In contrast, the provinces loyal to the Protestant cause signed the defensive Union of Utrecht.