Бразилиялық суретші Ди Каваканти және ұлттық стиль іздеуі
Emiliano Di Cavalcanti
Ди Кавалканти – бразилиялық суретші, еуропалық ықпалсыз ұлттық өнерді жасауға тырысқан. Әйел бейнесі, жарқын түстер, тұрмыстың көріністері шығармаларында басты орын алады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бразилиялық суретші Эмилиано Аугусто Кавалканти де Альбукерке Мело (6 қыркүйек 1897 – 26 қазан 1976), Ди Кавалканти деп белгілі, еуропалық ықпалдың көзге көрінетін әсерінен мүлдем құтылған бразилиялық өнердің жаңа түрін жасауға ұмтылған суретші. Оның әйелі – суретші Ноэмия Морао, ол 1930 жылдардың аяғында оның туындыларына шабыт сыйлаған.
Brazilian artist
Emiliano Augusto Cavalcanti de Albuquerque Melo (September 6, 1897 – October 26, 1976), known as Di Cavalcanti, was a Brazilian painter who sought to produce a form of Brazilian art free of any noticeable European influences. His wife was the painter Noêmia Mourão, who would be an inspiration in his works in the later 1930s.
Стиль және тақырыптар
Ди Кавальканти әйел денесіне ерекше құмар болған, себебі оның туындыларында оның көптеген бейнелері кездеседі. Кавальканти бейнелеген көше сахналары көңілді, жарқын түстер палитрасымен сипатталады және күнделікті өмірді қалыпты, романтикаландырылмаған жағдайда көрсетеді. Олар 1930-1940 жылдардағы Диего Ривера және Давид Сикейрос сияқты мексикалық монументалисттердің туындыларындағыдай, күшті саяси ағымды қозғамайды. Бұл суретшілердің туындылары Мексикада билікке келген жаңа революциялық үкіметке қарсы революциялық қозғалыстың бір бөлігі болды. Ди Кавальканти болса, керісінше, тікелей саяси бейнелеулерден аулақ болды, бірақ ол еуропалық ықпалдан толық үзіліс жасаған, таза бразилиялық өнерді жетілдіруді көздеді. Ол 1922 жылғы «Өнер апталығы» мен 1951 және 1953 жылдарғы «Биеналь» фестивальдарын ұйымдастыру арқылы еуропалық стильдік ықпалдан бөлек, нағыз бразилиялық өнерді дамытуға тырысты. Бұл Ди Кавальканти үшін идеал болған арман және философия еді, бірақ ол толыққанды жүзеге аспады, себебі итальяндық Ренессанс, монументализм және еуропалық модернистердің стильдік әсерлерін байқауға болады.
Di Cavalcanti was obviously obsessed with the female body, since very many representations are to be found within the works he produced. The street scenes depicted by Cavalcanti are cheerful, characterized by a palette of bright colors and the depictions of everyday life in a normal, non romanticized way. They evoke no strong political undercurrent, as do the works of such Mexican muralists of the 1930s and 1940s as Diego Rivera and David Siqueiros. The works produced by these artists were part of the revolutionary movement in opposition of the new revolutionary government who came to power in Mexico. Di Cavalcanti on the other hand refrained from overt political representations, although he himself was in a pursuit of perfecting a pure Brazilian art which had a clear break with European influences. He tried through the creation of the Semana de Arte in 1922 and the Bienals in 1951 and 1953 to push for a true Brazilian art which was to be seen as separated from European stylistic influences. This was a dream and philosophy which can be seen as an ideal for Di Cavalcanti which was never found as one can see stylistic influences from the Italian Renaissance, Muralism, and the European Modernists.