Америка Азамат Соғысы: Магрудер бекінісі және Вирджиния түбегінің кампаниясы

Кіріспе

Форт Магрудер – 9 метр биіктіктегі топырақтан жасалған бекініс, ол Йорктаун мен Вирджиния штатындағы Вильямсбург қалалары арасындағы жолдың үстінде орналасқан, соңғы қаланың (және бұрынғы Вирджиния штатының астанасы) сыртында, Америка Азаматтық соғысы кезінде. Уильямсбург қорғаныс желісінің орталық бөлігі болғандықтан, ол 6-шы редут деп те аталды. Форт Магрудер 1862 жылғы Ярым арал науқаны кезінде Вильямсбургті қорғауда стратегиялық маңызға ие болды, себебі ол Йорктауннан және шығысқа қарай Ли Миллден Вильямсбургке келетін екі жолдың тоғысқан жеріне жақын орналасқан. 1862 жылғы 5 мамырдағы Вильямсбург шайқасында ол маңызды нүктеге айналды.

Жарым аралдағы жорық, генерал Магрудер

Америка Азамат соғысында Жарым арал науқаны – 1862 жылдың наурыз айынан шілде айына дейін Вирджиния штатының оңтүстік-шығысында өткен, Шығыс майданындағы алғашқы ірі шабуылдық операция. Майоры-генерал Джордж Б. Макклеллан басқарған бұл операция, Конфедерацияның астанасы Ричмондты басып алу мақсатымен жасалған амфибиялық бұрылыс болды. Жоспар бойынша, әскерлер Вирджиния түбегі арқылы Монро фортынан (Хэмптон Роудс шығанағының жанындағы шығыс ұшы) Ричмондқа қарай (батысқа қарай) шамамен 75 миль (121 км) қашықтықты жүріп өтуі керек еді. Жарым аралдағы Конфедерация армиясы – негізгі қорғаныс күші, оған бригадалық генерал Джон Б. "Принц Джон" Магрудер басшылық етті. Ол 1861 жылдан бері аймақтағы одақтың әскерлерін тоқтатып тұрған беделді қолбасшы еді. 1862 жылдың басында Потомак армиясы Монро фортына келгенде, Магрудердің 13 000 сарбазы ғана оларды жарты аралда күтіп отырды. Жарым арал науқанының алғашқы кезеңіндегі Конфедерация стратегиясы – уақытты кешіктіру болды, бұл Ричмонд маңындағы қорғаныс құрылыстарын жүргізуге мүмкіндік берді. Генерал Магрудер бұрынғы актер болғандықтан, науқанның алғашқы кезеңдерінде өзінің күштерін іс жүзіндегіден әлдеқайда көп көрсету үшін түрлі айла-шарғы тактикаларын қолданды. "Ричмонд қақпаларына" кітабының авторы Стивен Сирс, оның шектеулі әскерлерін көрсетуін – қатар-қатар жүріп, үлкен шумен үлкен күштің бейнесін жасауын "Принц Джон ойыншыларының қойылымы" деп сипаттады. Магрудердің күш-жігері нәтижесін берді, өйткені әрдайым сақтықпен келетін Макклеллан өте баяу жылжыды, ал оның күштері қорғаушылардың күштерінен әлдеқайда көп болды. Осы уақытта Ричмонд маңындағы ұзын қорғаныс желісі салынып жатты. Форт Магрудер – күрделі, бірақ топырақтан жасалған нығайтылған бекініс, генерал Магрудердің құрметіне аталды. Бұл Уильямсбург желісінің маңызды бөлігі болды, ол Уорвик желісінің батысында орналасқан үшінші жартылай аралдық нығайтылған құрылыстар жиынтығы еді. Ал екіншісі – Мулбери аралы, Уорвик өзені және Йорктаунмен бекітілген.

In the American Civil War, the Peninsula Campaign was a major Union operation launched in southeastern Virginia from March through July 1862, the first large scale offensive in the Eastern Theater. The operation, commanded by Maj. Gen. George B. McClellan, was an amphibious turning movement intended to capture the Confederate capital of Richmond by moving up (west) the Virginia Peninsula from Fort Monroe at the eastern tip near the entrance to Hampton Roads to Richmond, about 75 mile (121 km) away. The Confederate Army of the Peninsula was the primary defensive force, and was commanded by Brig. Gen. John B. "Prince John" Magruder, a popular leader who had held back Union forces in the area beginning in 1861. At the time the Army of the Potomac arrived at Fort Monroe in early 1862, only Magruder's 13,000 men faced them on the Peninsula. The Confederate strategy of the early portion of the Peninsula Campaign became one of delays, providing vital time for defenses to be built outside Richmond. General Magruder had been an amateur actor, and was successful in the early stages of the Peninsula Campaign partially by using elaborate ruse tactics to appear to have a much larger force than he actually had. Stephen Sears, the author of the To The Gates of Richmond, described the demonstrations of his limited troops, which included marching back and forth behind the lines with great fanfare to appear to be a larger force, as "performances of the Prince John Players." Magruder's efforts appeared to have the desired effect, as the ever cautious McClellan moved very slowly with his forces, which were actually substantially larger than those of the defenders. Meanwhile, a long defensive line was being built outside Richmond. Fort Magruder, actually an elaborate but earthen fortification, was named for General Magruder. It was the keystone of the Williamsburg Line, a third cross peninsula set of works located west of the Warwick Line, the second, which was anchored by Mulberry Island, the Warwick River, and Yorktown.

Уильямсбург желісін салу

Уильямсбург желісі – Вирджиния түбегінің шығысында, Уильямсбургтің маңындағы қорғаныс бекіністерінің жүйесі. Оңтүстікте Джеймс өзенінің саласы – Колледж Крик, ал солтүстікте Йорк өзенінің саласы – Куинс Крик осы желінің тірегі болды. Желі бойында 14 редут салынды, олардың арасында Форт Магрудер (Редут №6) маңызды орналасқан жерде, орталықта орналасқан. Мұндай қадам жаңа емес еді. 1632 жылы Вирджиния колониясының халқы, жергілікті американдықтардың шабуылынан қорғану үшін осы екі өзеннің арасындағы 6 мильге (10 км) созылған қоршауды тұрғызған, бірақ ол сәл батысқа қарай орналасқан және 1862 жылға қарай жойылған еді. Бұрынғы қоршау Орта Плантация деп аталған шағын бекітілген елді мекенмен бекітілген. 1699 жылы оған Уильямсбург деген ат берілді. 32-ші Вирджиния жұмылдырылысының басшысы, полковник Бенджамин С. Эуэлл, АҚШ Әскери академиясында (Вест-Пойнт) азаматтық инженер ретінде оқыған және соңғы кезде Уильямсбургтегі Уильям мен Мэри колледжінің президенті қызметін атқарған. Ол 1848 жылы осы аймаққа көшіп келді және ескі отарлық астанадан бірнеше шақырым батысқа қарай, Джеймс-Сити округіндегі фермада тұрды. 1861 жылы полковник Эуэлл 32-ші Вирджиния жасағын Элизабет-Сити, Уорвик, Йорк және Джеймс-Сити округтерінен алынған бірнеше жергілікті милиция бөлімшелерінен құрды. 1861 жылдың мамыр айында Вирджиния әскери күштерінің қолбасшысы, генерал Роберт Ли, Уильямсбург желісін әзірлеу және салу жөніндегі міндетті оған жүктеді. 1861 жылдың маусым айының соңына қарай Эуэлл Уильямсбург қорғанысын нығайтуда аз ғана жетістікке жетті, сол себепті генерал Магрудер оны сол кездегі подполковник Лафайет Маклоумен алмастырды. Әскерлер мен жұмысқа тартылған құлдар капитан Альфред Л. Ривздің ұсынысы бойынша Уильямсбургтің шығысындағы желіні салды. Ривз – 1848 жылы Вирджиния әскери институтының (VMI) азаматтық инженерлік факультетін бітірген және Ричмондтағы Конфедерация штаб-пәтеріндегі Инженер бюросының басшысы болған. 14 редуттың тізбегі шамамен 4 мильге (6 км) созылып, арақашықтығы 600 метрді құрады. №1 редут Квартерпат жолының артында орналасқан (Уильямсбургтен Джеймс өзеніне қарай). 11-ші және 14-ші редуттар желінің (солтүстік) Йорк өзені жағындағы соңын құрады. (№12 редуттың орны қазіргі уақытта Нью-Квартер паркінде орналасқан). Уильямсбург желісінің орталық бөлігінде орналасқан №6 редут Форт Магрудер деп аталды. Оның қабырғалары 5 метр биіктікте және 9 метр қалыңдықта салынған. Жерді 9 метр тереңдіктегі құрғақ ор қоршап тұрды. Онда сегіз зеңбірек орнатылған. Уильямсбург желісі 1862 жылдың 4 сәуірінде федералдар Монро фортынан түбекке қарай жорыққа шыққанда толыққанды аяқталмаған еді.

The Williamsburg Line was a line of defensive fortifications across the Virginia Peninsula east of Williamsburg anchored by College Creek, a tributary of the James River, on the south and Queen's Creek, a tributary of the York River on the north. A series of 14 redoubts were built along the line, with Fort Magruder (Redoubt Number 6) at the center at a key location. The concept was surely not a new one. To defend against attacks of the Native Americans, in 1632, the people of the Virginia Colony had constructed a line of palisades across the 6 mile (10 km) of land between the same two creeks, although it was slightly to the west, and also long gone by 1862. The earlier palisade had been anchored by a small fortified settlement which was named Middle Plantation. In 1699, it had been renamed Williamsburg. Colonel Benjamin S. Ewell, leader of the 32nd Virginia Infantry had been trained as a civil engineer at the United States Military Academy at West Point and most recently serving as the President of the College of William and Mary in Williamsburg. He had moved to the area in 1848, and lived nearby at a farm in James City County a few miles west of the old colonial capital city. In 1861, Colonel Ewell had formed the 32nd Virginia from several local militia units from Elizabeth City County, Warwick County, York County, and James City County. In May 1861, he was charged by General Robert E. Lee, who was the commander of Virginia's military forces at the time, with the development and construction of the Williamsburg Line. Ewell had made little progress on the Williamsburg defenses by late June 1861, and General Magruder replaced him with then Lt. Col. Lafayette McLaws. Soldiers and impressed slaves constructed the line to the east of Williamsburg as recommended by Captain Alfred L. Rives, an 1848 civil engineering graduate of Virginia Military Institute (VMI) who was acting chief of the Engineer Bureau at Confederate headquarters in Richmond. The series of 14 redoubts stretched across a distance of about 4 mile (6 km), and were located 600 to apart. Redoubt # 1 was located behind Quarterpath Road (which led from Williamsburg to the James River). Redoubts 11 and 14 helped form the York River (northern) end of the line. (The site of Redoubt 12 is currently located in New Quarter Park). Redoubt # 6, near the center of the Williamsburg Line, became known as Fort Magruder. It was shaped as an elongated pentagon, with walls 15 feet (5 m) high and nine feet thick. The earthworks were protected by a dry moat nine feet deep. It mounted eight guns. The Williamsburg Line was unfinished when the Federals began marching up the Peninsula from Fort Monroe on April 4, 1862.