Қызыл мойынды ибис: құс түрі, Индия субконтинентінде кездеседі. Су көздерінде сирек, құрғақ далаларда көбірек. Ерекше белгілері, дауысы, ұя салу ерекшеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Қызыл мойынды ибис (Pseudibis papillosa), сондай-ақ үнді қара ибисі немесе қара ибис деп те аталады, Үнді субконтинентінің жазықтарында таралған ибис түрі. Аймақтағы басқа ибистерден өзгешелігі, ол су қоймаларында жиі кездеспейді және көбінесе құрғақ егістіктерде кездеседі, бірақ көбірек сулы жерлерге көбірек тартылады. Оны әдетте жұп немесе шашыраңқы топтарда кездестіруге болады, және ол иығында ақ дақты, қара денелі, ал басы қара, мойны мен төбесінде қызыл қылқанды терісі бар. Оның дауысы жоғары, көбейтілу кезінде шулы болады. Ол көбінесе үлкен ағаш немесе пальманың басына ұя салады, сондай-ақ ұя салып көбейетін жұптардың саны ұялы телефон мұнараларында және электр тіректерінде көбейіп барады.
The red naped ibis (Pseudibis papillosa) also known as the Indian black ibis or black ibis is a species of ibis found in the plains of the Indian Subcontinent. Unlike other ibises in the region it is not found very often in waterbodies and is often found in dry fields, but are attracted more to areas that have more wetlands. It is usually seen in pairs or loose groups and can be identified by the nearly all dark body with a white patch on the shoulder and a bare dark head with a patch of crimson red warty skin on the crown and nape. It has a loud call and is noisy when breeding. It builds its nest most often on the top of a large tree or palm, and an increasing number of pairs are building on cell phone towers and electricity pillion towers.
Өсіру
Қызыл мойынды ибистер әдетте жеке ұялайды, түрлі құстардан құралған ортақ ұяларға емес. Қызыл мойынды ибистердің отар түзіп көбейетініне қатысты бірнеше мәлімет бар. Пәкістанның Синд аймағында 3-5 ұядан тұратын шағын отар тіркелген. Непалда бір ағашта екі ұя байқалды. Гуджаратта екі үлкен ағашқа орналасқан, 20 ұядан тұратын шағын, бірақ кеңейіп келе жатқан отар бақылауда. Кейбір қалалар мен ауыл шаруашылығы аймақтарында ағаштар аз болғандықтан, қызыл мойынды ибистер электр бағаналары, ұялы телефон мұнаралары және жарық тіректері сияқты жасанды құрылымдарға ұя салады. Көбею маусымы өзгеріп тұрады, бірақ көбінесе наурыз және қазан аралығында болады, сондай-ақ жаңбыр маусымының алдында. Жұптасқан кезде ұрғашылар азық іздейтін жерде еркектерден тамақ сұрайды. Еркектер де ұядан дауыс береді. Ұялар негізінен диаметрі 35-60 см, тереңдігі 10-15 см болатын үлкен таяқшадан жасалған платформалар болып табылады. Ескі ұялар, сондай-ақ бүркіттер мен қара құстардың ұялары да қайта пайдаланылады. Ұялар сабанмен төселген, ал жұмыртқалар шайқалып жатқанда да ұяға жаңа материал қосылады. Ұялар әдетте жерден 6-12 метр биіктікте, баньяны (Ficus benghalensis) немесе пипал (Ficus religiosa) ағаштарында, көбінесе адам тұратын жерлерге жақын орналасқан. Ибис жұптары көбінесе ағаштарда отырғанда жұптасады. Бірнеше жұп Удайпур қаласының шегінде ұя салады, олар Азадрирахта индика (Үндістанға тән, бірақ Удайпур қаласына әкелінген ағаш түрі), эвкалипт (Үндістанға әкелінген ағаш түрі) және Ficus religiosa (Үндістанда діни сенімдермен қорғалатын жергілікті ағаш) ағаштарын таңдайды. Гуджарат штатының Сурендранагар ауданында қызыл мойынды ибистер ұядан ұшып кеткеннен кейін, ұяларын қызыл мойынды сұңқарлар (Falco chicquera) жұптары иеленді. Теланганада қызыл мойынды ибистің ескі ұясын қызыл мойынды сұңқар пайдаланды, ал оның үстінде қызыл мойынды ибистің белсенді ұясы орналасқан, екеуі де электр бағанасында болды. Ибистердің қауырсындары Ibidoecus туысына жататын құс бітеулерінің белгілі бір түрлеріне бейім. Қызыл мойынды ибисте кездесетін түрі – Ibdidoecus dennelli. Аллахабадтан алынған үлгілердің ішегінен Patagifer chandrapuri, Digenea түріндегі жалпақ құрт табылды. Тұтқындағы қызыл мойынды ибистерден Diplostomum ardeiformium трематодасы сипатталған. Протист паразитіне Eimeria сияқты организмдер жатады.
Red naped ibises usually nest individually and not in mixed species heronries. There are a few observations of colonial breeding by red naped ibis. A small colony of 3 5 nests was reported from Sind, Pakistan. Two nests on a single tree was observed in Nepal. A small but expanding colony of 20 nests spread over two large trees in a village is being monitored in Gujarat. In some towns, cities and agricultural areas with few trees, red naped ibis built most nests on artificial structures such as electricity pillion towers, cell phone towers, and light poles. The breeding season is variable but most often between March and October and tending to precede the monsoons. When pair bonding, females beg for food from the males at foraging grounds. Males also trumpet from the nest site. The nests are mainly large stick platforms that are 35 60 cm in diameter and about 10 15 cm deep. Old nests are reused as are those of kites and vultures. The nests are loosely lined with straw and fresh material to the nest is added even when the eggs are being incubated. The nests are usually at a height of 6–12 metres above ground, on banyan (Ficus benghalensis) or peepal (Ficus religiosa) trees, often close to human habitation. Ibis pairs copulate mainly when perched on trees. Several pairs nested within city limits in Udaipur preferring to nest on Azadirachta indica (a tree species native to India, but introduced to Udaipur city), Eucalyptus sp. (an introduced tree species to India) and Ficus religiosa (a native tree protected by religious beliefs in India). After successful fledging of chicks, Red naped ibis nests were taken over by pairs of Red necked Falcons (Falco chicquera) in Surendranagar district, Gujarat. In Telangana, an old nest of red naped ibis was used by Red necked Falcon above which was an active nest of red naped ibis, both located on electricity pillion tower. while the feathers of ibises are host to specific species of bird lice in the genus Ibidoecus. The species found in the red naped ibis is Ibdidoecus dennelli. Patagifer chandrapuri, a species of Digenea flatworm has been found in the intestines of specimens from Allahabad. In captivity, a trematode Diplostomum ardeiformium has been described from a red naped ibis host. Protist parasites include Eimeria like organisms.
Мәдениетте
Тамил сангамы әдебиетінде "анрил" деп аталатын, қисық мүңкісі және пальмира пальмаларының (Borassus flabellifer) басында дауыс салатын құс туралы айтылады. Мадхавия Кришнан бұл құсты қара ибис деп нақты анықтады және бұл сарус тұрқысы деген қазіргі ұсыныстарды жоққа шығарды. Ол өз анықтамасын қараңғыда келіп, пальмира пальмаларының үстінен дауыс салатыны айтылған бір жолға негіздеді. Ол сондай-ақ жергілікті тұрғындарға ибистерді көрсетіп, олардың атын сұрады және олардың кейбіреуі оны солай атағанын байқады. Сангам поэзиясында бұл құстар өмір бойы жұптасып, әрқашан жұппен жүретіні де айтылған, бұл басқалардың оны сарус тұрқысы деп ойлауына себеп болды, бірақ бұл түр Оңтүстік Үндістанда кездеспейді. Санскрит әдебиетіндегі "kālakaṇṭak" сияқты бірнеше атаулар осы түрге қатысты деп анықталған. Жердон телугу тілінде "karankal" және "nella kankanam", ал хинди тілінде "buza" немесе "kālā buza" деген жергілікті аттарды атап көрсеткен. Британдық Үндістанда спортшылар бұл түрді "патша керлеуі", "патша ибисі" немесе "қара керлеуі" деп атаған, сонымен қатар ол соколовшылар үшін жақсы тамақ және спорт түрі болып саналған (Шахин соколын қолдана отырып). Егіншілер бұл түрді "егіншінің досы" деп атаған, себебі ибистер индиго егістіктерінде көптеген сараншаларды жеген. Қызыл мойынды ибистің таралу тығыздығының бағалаулары көбінесе ылғалды жерлердегі еріктілердің санауына негізделген. Бұл бағалаулар пайдалы емес, өйткені қызыл мойынды ибистердің көп бөлігі таулы және құрғақ жерлерде мекендейді.
The Tamil Sangam literature mentions a bird called the "anril" which was described as having a curved bill and calling from atop palmyra palms (Borassus flabellifer). Madhaviah Krishnan identified the bird positively as the black ibis and ruled out contemporary suggestions that this was a sarus crane. He based his identification on a line that mentions the arrival of at dusk and calling from atop palmyra palms. He also pointed out ibises to locals and asked them for the name and noted that a few did refer to it as Sangam poetry also mentions that the birds mated for life and always walked about in pairs, one of the leading reasons for others to assume that this was the sarus crane, a species that is not found in southern India. A number of names in Sanskrit literature including "kālakaṇṭak" have been identified as referring to this species. Jerdon noted the local names of "karankal" and "nella kankanam" in Telugu and "buza" or "kālā buza" in Hindi. In British India, sportsmen referred to the species as the "king curlew", "king ibis" or "black curlew" and it was considered good eating as well as sport for falconers (using the Shaheen falcon). Cultivators referred to the species as "planter's friend" based on the large number of crickets the ibises consumed on indigo plantations. Estimates of population density of red naped are mostly derived from volunteer counts at wetlands. These estimates are not useful since the majority of red naped ibis populations use upland and more dry habitats.