Кіріспе

Badger – Англияның Шропшир графтығындағы ауыл және азаматтық приход. Бұл елді мекен Бриджнорт қаласынан солтүстік-шығысқа қарай шамамен алты миль қашықтықта орналасқан. 2001 жылғы халық санауы бойынша приходта 134 адам тұрды, ал 2011 жылғы санауда бұл көрсеткіш 126 адамға төмендеді. Badger Parish географиялық координаттар жүйесінде SO 768 995 нүктесінде белгіленген. Приходтың шекарасына Badger ауылы, Badger Dingle-дың бір бөлігі және Badger Heath шаруашылығы кіреді. Приходтың ең кең жері шамамен 2,7 км-ді құрайды. Ауыл және оның төңірегі, әсіресе Dingle, келушілер үшін тартымды орын саналады. Олардың қазіргі түрі 18 ғасырдағы ұқыпты жоспарлау және ландшафтық жұмыстардың нәтижесі болып табылады.

Этимология

Badger ағылшын тіліндегі англосаксон тілінен шыққан. Оның сол сияқты жазылатын сүтқоректімен ешқандай байланысы жоқ: 1870 жылдары Багсор деген баламалы жазу түрі қолданыста болған. Мидленд топонимдерінің маманы, бұрын Бирмингем университетінде жұмыс істеген Маргарет Геллинг оны екі жеке элементке бөледі: атаудың бірінші бөлігі – Bæcg, англосаксондық жеке есім, мүмкін Мерсия патшалығының қалыптасу кезеңінде қоныстанған Англдердің бірі, және Бекберимен ортақ. Екінші элемент – ofer – таудың тігізінен шыққан бөлігін білдіреді. Осы соңғы терминге қатысты егжей-тегжейлі талқылауда Геллинг бұл сөздің болжамды реконструкция екенін мойындайды, ол жеке тұрған емес, бірақ жер аттарының құрамында жиі кездеседі, оның негізгі шоғырлану орындары Дербишир, Стаффордшир, Шропшир және Херефордширде. Ол көбінесе жай ғана төбе немесе қырат деп түсіндіріледі, бірақ Геллингтің нысандарды терең зерттеуі одан да нақты мағынаны көрсетеді: бұл орын ұзын, тар қыратта немесе оған жақын, мүмкін үлкен қыраттан жарылып шыққан. Баджерде «елді мекен тиісті тау тігізінен шыққан бөліктің шығысында орналасқан». Шындығында, Баджер фермасының артында көтеріліп тұратын, ауылды қоршап, Динглге дейін созылатын оңтүстік-шығысқа қарай еңісі бар тігіз бар, ал батыс беткейі Ворф өзеніне қарай төмендейді.

Ортағасырлық шығу тегі

Баджер ауылының аты айтып тұрғандай, оның бастауы аңглосаксон дәуірінде жатыр. Бірінші нақты дәлел 1086 жылғы «Домсдей» сауалынан алынған, ол сол кездегі және нормандық жаулаудан бұрынғы жағдайды салыстырған. Кірістің аудармасы: «Ричардтың ұлы Осберн Эрл Роджерден БАДЖЕРді, ал Роберт одан иеленді. Брунинг оны ұстаған; ол еркін адам болған. Салық төлейтін жартылай гиде. Екі жұмыстың жері. Қожайындыққа 1 жұмыс; 1 жұмыспен 4 шағын шаруашылық. 30 шошқаны майландыруға арналған орман. Бұрынғы құны 7 шиллинг болған, қазір 10 шиллинг». Бұл аңглосаксон иесі Брунинг болғанын көрсетеді, ол одан жылына 10 шиллинг алған. Содан бері, солтүстік және Мидленд ауылдарының көпшілігі сияқты, құны төмендеп, Роджер де Монтгомериге, Шрусберидің 1-ші графына тиесілі болды. Ричард қамалының бароны Осберн Фитц Ричард Роджердің вассалы болды және оны феод ретінде ұстады. Алайда, ол оны Роберт есімді біреуге жалға берді. Төрт шағын шаруа немесе бондарға олардың отбасыларын қосу керек, бірақ халық саны, әрине, өте аз болған. Гиде – жер өлшемінің бірлігі болған, бірақ осы кезде ол салық салуға жауапкершілікті білдіретін тәсіл еді. Жарты гиде – өте шағын бағалау. Баджер аймақтық иерархияда төмен тұрды, оның қожайыны граф Роджерден екі деңгей төмен тұрған адам басқарды. Сәл кейінірек, 12 ғасырдың басында, Генрих I тұсында граф Роджердің ұлы Роберт графтық атағын жоғалтты, ал Ричард қамалының барондары пирамиданың жоғарғы жағында болды (әрине, корольден төмен). Лордтардың тарихы өте күрделі, бірақ 12 ғасырдың соңында тікелей иеленуші Венлок аббаты болды. Елді мекеннің нақты иеленушілерінің, яғни «жерді иеленушілердің» тарихы одан да аз күрделі. Уильям де Баджер 12 ғасырдың ортасында жерді иеленуші болды және оны Филиппке сатты, ол көп ұзамай де Баджер деп аталды. Содан кейін ол 1349 жылға дейін әкеден ұлына екі ғасырға жуық уақыт бойы беріліп, 1402 жылға дейін бір отбасында қалды, содан кейін Джон де Баджердің жесірі Алиса мұрагерсіз қайтыс болды. Содан кейін Эльмбридж отбасының мүшелері иелік еткен иеліктің күрделі жағдайы болды, ол 1560 жылы Дороти Киннерсли (Элмбридж) оны ұлына, Томас Киннерслиге берді. Ортағасырлық ауылды ашық далалар қоршап алған болуы мүмкін, бірақ олардың қоршау алдындағы 17 ғасырға дейін тікелей дәлелі жоқ. Сол кезде бұл далалар Бач, Мидл және Упсфилд деп аталды. Оның батысы мен солтүстігінде орман, шығысында жайылымдық жерлер орналасқан. Оның орналасуы қазіргі үлгіге өте ұқсас болған. Шіркеу, пасторлар үйі және зал бір топты құрайды, ал ауылдың қалған бөлігі олардың оңтүстігіндегі жол бойымен созылып жатыр. Ауылға шіркеу және діни қызметкер 12 ғасырдың ортасында келген. 1246 жылы діни орын «пасторлар қауымы» деп аталды. Иеленуші, яғни жерді иеленуші, өзінің таңдаған діни қызметкерін Венлок аббатына ұсынуға құқығы бар еді, бірақ ол аббатқа жылына 3 шиллинг 4 пенни төлеуі керек еді. Алайда, Венлок Клюнийлік монастырь болды және ол Франциядағы аббаттың қызы болып саналатын шетелдік монастырь ретінде саналды. Сондықтан ол жүз жылдық соғыс кезінде патшалық билікпен үнемі қолға алынып, 14 ғасырдың көп бөлігінде патшалыққа ұсыныстар жіберілді. Венлок байланысының арқасында Баджер және Бекберидің көршілес приходы Херефорд епархиясының эксклавы болды – 1905 жылға дейін сақталған аномалия, ол Личфилд епархиясына берілді. Ертедегі бірнеше діни қызметкерлер иеленушінің немесе Бекбери иелерінің ұлдары болған сияқты. Ректор оннан бір бөлігімен және Пасхалық сыйлықтармен өмір сүрді, сондай-ақ, ол жердің бір бөлігіне және бірнеше ғасырлар бойы Блейкманның тұратын үйінен түсетін жалға алу ақысына ие болды.

Қазіргі заманғы ертедегі барсу

Киннерслилер кезінде қожалық тағы да екі ғасырдан астам уақыт бойы бір отбасында болды. Олардың билігіне алғашқы сын патшаның ректорлық лауазымға тағайындауымен келді. Монастырлар таратылғаннан бері, лауазымды ұсыну құқығы – адвокатура техникалық тұрғыдан тәжге тиесілі болды, бірақ бұрынғы тәртіп бойынша, қожалық иесінің алғашқы ұсынуы күшінде қалды. Шындығында, Elmbridges және Kynnersleys екеуі де оны сақтау үшін жыл сайынғы жарналарын төлеуді жалғастырды. 1614 жылы Джеймс I, қожалық иесі Фрэнсис Киннерслимен кеңеспей, Ричард Фройсаллды ректорлыққа ұсынды. Фрэнсис қарсылық көрсетті. Бірінші кезекте ол Фройсаллдың шіркеуге кіруіне кедергі келтіріп, прихожандарға оған бармауға бұйырды. Содан кейін ол Фройсаллдың оннан бір бөлігін тартып алып, ағаш отырғызып, экономикалық қолдауын тоқтатты. Ол Фройсаллдың басын кесіп, "Баджер" көліне лақтыруға ант берді. Ол ректорды Шрусбери түрмесіне қамауға алды. Алайда, Фройсаллдың жақтастары болған сияқты, олар Фрэнсистің өгіздерінің бір бөлігін алып кетті. Фрэнсис өзінің талаптарын растауға жеткілікті іс-әрекеттер жасаған сияқты көрінеді. Киннерслилер қожалары әлеуметтік сатыда баяу көтеріліп, жергілікті жерлеріне түрлі қызметтер арқылы қызмет етті. Томас Киннерсли Стаффордширдің жоғары шерифі, ал кейін Шропширдің жоғары шерифі болды, ал оның немересі Джон, Джордж I кезінде Шропширдің жоғары шерифі болды. 1719 жылы Джон Киннерсли ескі ағаштан жасалған қожалық үйін бұзып, жаңа зал салды – ескі орналасқан жердің солтүстігінде орналасқан, алты бөлмесі бар, бірақ қарапайым ғимарат. 1662 жылдан бастап Баджердің ауыл шаруашылығы ұйымы толығымен өзгерді. Бірінші кезекте, шіркеудің шығысындағы үлкен бөлігі жеке меншікке бөлінді: Баджер Хит, ол бір ғасырдан астам уақыт бойы Тейлор отбасына тиесілі болды, содан кейін 1796 жылы Гриндерге сатылды. Содан кейін үлкен аумақтағы жалпы жер шаруалар арасында бөлістірілді. Осыдан кейін ашық далалық жүйе тоқтатылып, жер қоршалды. Ормандық алқаптар тазартылып, жыртылды: 1748 жылға қарай, тіпті Хит иелігінің жартысы егістікке жарамды болды және оның тек 3% ормандық алқаптарды құрады. Осылайша бүгінгі күнге дейін сақталып келе жатқан үлгі қалыптасты. Жерлердің шоғырлануына қарамастан, Баджердің ландшафты негізінен фермалардан тұрады, көбінесе егістік жерлер, бірақ маңызды жайылымдар да бар. Баджер халқының саны аз болған көрінеді. 17 ғасырдың ортасында ересектердің саны 50-ден кем болған сияқты. Халықтың саны аз болғандықтан, көптеген ректорлар өз уақытының аз бөлігін ғана приходқа жұмсау керек деп шешті. Көп жағдайда олар басқа жерде тұруды таңдап, Баджерді үлкен табыс әкелетін басқа лауазымдармен біріктірді. Томас Хартсхорн 1759 жылдан 1780 жылға дейін ректор болды. Осы уақыт ішінде ол Вулвергемптондағы Санкт-Петер колледждік шіркеуінің ерекше юрисдикциясында екі пребендті атқарды: Канокқа жақын Хатертон және Вулвергемптонға жақын Монмор. Джон Киннерсли ұрпақ қалдырмай қайтыс болды және қожалықты үйленбеген інісі Клементке берді, ол 1758 жылы қайтыс болды. Содан кейін ол Локслидегі Клемент деп аталатын немересіне берілді. Екі Клементтің де Утоксетер маңында өздерінің меншігі болды және екеуі де Баджерде тұрмады. Олар қожалық үйін темір зауыпты иесі Уильям Ферридейге жалға берді. Сондықтан көп жылдар бойы қожалық иелері де, ректорлары да ауылға сирек келетін, көрінбейтін адамдар болды. Екінші Клемент 1774 жылы Баджерді сатуды шешті.

Қазіргі ауылдың қалыптасуы

Сатып алушы – Айзек Хокинс Браун, Дербишир өнеркәсібінің өкілі және тори саясаткері. Үлкен саяхаттан оралған Браун, Шропширдегі Баджер және Малинслидегі өз иеліктерінде ауылдық помещик өмірін бастады, Доули маңында. Ол әкесінің еңбектерін зерттеп, оның поэзиясын танымал етуге көмектесті. Браун жергілікті ақсүйектермен жақын қарым-қатынас орнатып, 1783 жылы Бас шериф, ал 1784 жылдан 1812 жылға дейін Дудмастон Холлдың Уитмор отбасының билеуімен Бриджнорт округінің парламент мүшесі болды. Браун Холлды кеңейтуге көп қаржы жұмсады. 1779-1783 жылдары Джеймс Уайаттың жобасы бойынша мұражай, кітапхана, консерватория, Джозеф Роуздың әсем гипстен жасалған әшекейлері және Роберт Смирк суреттерімен оны үлкендей кеңейтті. Содан кейін Браун пейзажға назар аударды. Дегенмен, Браунның ауыл мен айналасындағы ең маңызды және тұрақты өзгерісі – пейзажға енгізген өзгерістері болды. Ол ауылдың оңтүстік жағындағы Батч Брук бойындағы шатқалды Уильям Эмес және оның шәкірті Джон Уэббтің жоспары бойынша жақсартты. Жаңадан құрылған "Баджер Дингл" – көрікті пейзаж стилінің көрнекті үлгісі болды. Онда екі шақырымдық серуендеу жолдары, шығыс жағынан Баджер Холлға дейін жалғасқан жол, өзенге бөгет салу арқылы жасалған шаршылар, "ғибадатхана" және басқа да сәулеттік құрылыстар бар еді. Сол кезде ауылдағы су жиналатын көлдер де кеңейтіліп, қайта жасалған болуы мүмкін. Браун жомарт жер иесі және жұмыс беруші болды, ауыл тұрғындарына көмір жәрдемақысын берді және кедейлерге көмектесті. Ол, мүмкін, ауылдың негізгі мектебін құрып, қаржыландырды: оған қожалық иелері төледі және 1933 жылға дейін ауыл балалары мен басқаларға бастауыш білім берді. Сондай-ақ, ол қауымның рухани жағдайына көңіл бөлді. Ректорлардың ешқайсысы кем дегенде бір ғасыр бойы қауымда тұрмаған, ал қасиеттілік рәсімі жылына төрт-бес рет ғана өткізілетін. Бұл мәселе Браунды көп жылдар бойы мазалады: оның парламенттегі сирек сөздерінің бірі – дін қызметкерлерін алмастыру үшін ақша төлеуге мәжбүрлеуді қолдау туралы болды. 1780 жылдан бастап ректор қызметін кіші ғалым Джеймс Челсум атқарды. Ол 1782 жылдан бастап Бэджердегі игілігін Гэмпширдегі Дроксфордтың пасторлығымен және Бэкингемширдегі Латберидегі капелландықпен біріктірді. Браун бастапқыда Челсумға сенген болса керек, бірақ ол көңілі қалды және 1795 жылы оның кетуіне жағдай жасады. Челсум 1801 жылы ақылсыздықтан қайтыс болғанға дейін басқа да игіліктерін сақтап қалды. Браун оның орнына 42 жыл адал қызмет еткен Уильям Смитті тағайындады. Смит өзінің бүкіл қызметі барысында ешқашан екі аптадан артық уақыт қауымнан тыс болған жоқ. Браун Смитті жоғары бағалаған болуы керек, өйткені ол оған өз мұрагерін тағайындау құқығын қалдырды. Смит 1820 жылы Браунның жесіріне 1200 фунтқа сатты. Браунның бірінші әйелі – Эдвард Хейдің қызы, мансапты дипломат және 8-ші Киннулл графының немересі Джордж Хей. 1802 жылы ол қайтыс болды, ал келесі жылы ол құл саудасын қорғаған Томас Боддингтонның қызы Элизабетке үйленді. 1818 жылы қайтыс болғаннан кейін ол Холлды әйеліне қалдырды, ол тағы 21 жыл өмір сүрді. Ол Браунның игілікті істерін жалғастырып, мектептің жұмысын қамтамасыз етті. Сондай-ақ, ол Сент-Джайлсқа арналған қауымдық шіркеуді қайта құру шығындарының көп бөлігіне үлес қосты. 1833 жылы Шифналдың Фрэнсис Галлидің жобасы бойынша қайта құру жұмыстары басталды. Кіреберіс және кеме бөлінбей, бір қабатты шатыр астында қайта салынды, ал батыс жағында, кіреберіс үстінде мұнара тұрды. Мүмкіндігінше ескі материалдар пайдаланылды, бірақ жұмысты аяқтау үшін иеліктерде көбірек құмтас қазылып алынды. Бес жылдан кейін жаңа ректорлық үй қайта құрылысты аяқтады. Алайда 1837 жылы Уильям Смит қайтыс болғанда, Элизабет оның туысы Томас Ф. Боддингтонды өзінің мұрагері етіп тағайындады. Ол өзінің қызметінің бір бөлігін Шифналда өткізді.

Төмендеу және қалпына келтіру

1839 жылы Браунның әйелі қайтыс болғаннан кейін, иелік оның немере інісі Роберт Генри Чейниге өтті. Чейни сәулет және ландшафт суреттеріне маманданған акварелист болды және ол белгілі фотограф-пионер атанды. Ол алғаш рет "Динглді" келушілерге ашты, содан кейін жұмысшы топтары өнеркәсіптік қалалардан шығып, оны аралауды бастады. 1866 жылы баласыз қайтыс болған ол иелігін ағасы Эдуардқа қалдырды. Эдуард 1884 жылы қайтыс болғаннан кейін, Баджер олардың немере інісі Альфред Капел Кьюрге, Блейк Холлдың (Онгарадағы Блейк Холл) иесіне тиді, ол Баджердің ең ерекше иелерінің бірі болуы мүмкін. Капель Кьюре – Қырым соғысының батыры, 1855 жылы Реданға шабуыл кезінде жарақат алған. Ол фотосуретке әйелінен үйреніп, оған құлшыныспен берілді, сонымен қатар сәулет саласында да маманданған. Оның пионер-фотограф ретіндегі еңбектері Нью-Йорктегі MoMA және басқа да орындарда көрмелерге ие болуға лайық болды, бірақ оның ескерткішінде бұл туралы ештеңе жазылмаған. Ол шіркеудің солтүстік жағына жеке отбасылық шіркеу қосты. 12 жыл бойы Баджерді иеленгеннен кейін, ол өзінің басқа иелігіндегі ағаштардың тамырларын жарғызуға тырысқанда қаза тапты. Иелік Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Капель Кьюр отбасының қолында қалды. 19 ғасырдың бірінші жартысында Баджер халқының саны өсті. 1801 жылы 88 адамды құраса, 1811 жылы 123, 1821 жылы 132, ал 1831 жылы 142 адамға жетті. 1831 жылғы санақ ауыл халқының ер адамдарының қызметі туралы алғашқы және жалғыз қорытындыны ұсынды. 37 ересек ер адамның 25-і, яғни үштен екісінен астамы – ауыл шаруашылығы жұмысшылары, төртеуі – фермерлер еді. Қалғандары төрт қолөнерші, бір кәсіпқой (мүмкін, пастор), екі қызметші және тағы бір адамнан тұрды. Осылайша, ауыл шаруашылығы жұмыс істейтін ер адамдардың басым көпшілігін тікелей қамтамасыз етті, ал барлығы дерлік оған, кем дегенде, жанама түрде тәуелді болды. Халық саны тұрақты түрде өсіп, 1861 жылы 178 адамға жетті. Содан кейін, аймақтағы көптеген ауылшаруашылық ауылдары сияқты, ол ұзақ уақыт бойы құлдырады. 1901 жылы 140 адамға дейін төмендеді, ал 1951 жылы 1801 жылғы 88 деңгейіне жетті. Мұның себебін түсіндіру қиын емес. Ауыл шаруашылығы, ауылдың жалғыз маңызды жұмыс берушісі, азайып бара жатқан еңбекке ие болды. 1874 жыл шамасында ауылдық аймақтарды қамтыған Ұзақ депрессия фермерлерді өнімдерін қысқартуға немесе зиянға сатуға мәжбүр етті. Содан кейін, тіпті салыстырмалы түрде жақсы кезеңдер де жұмыспен қамтуды арттырмады, өйткені шаруашылықтарды біріктіру, егін мен техниканың жақсаруы және механизация еңбекке деген қажеттілікті азайтты. Халық санының азаюына байланысты ауылдағы бірқатар маңызды мекемелер қиындықтарға тап болды. Мектепте Эмма Грейнджер 1891 жылдан бастап ұстаздық қызмет атқарды. Ол және мектептің қамқоршысы Фрэнсис Капель Кьюр 1933 жылы қайтыс болды. Мектеп жабылып, ауыл балалары Бекбери немесе Ворфилд қалаларына оқуға кетті. 1952 жылы ұзақ жылдар бойы қызмет еткен Арчибальд Дикс зейнеткерлікке шықты, ал ауыл Бекберимен біріктірілді. Кейінгі бірігулер оны алты шіркеуден тұратын пайдаға айналдырды. Арчибальд Дикс зейнеткерлікке шыққаннан кейін шамамен бір жыл өткен соң қайтыс болды. Оның қызы Маргарет Дикс, МД ФРКС, пасторлық үйді сатып алып, 1992 жылы қайтыс болғанға дейін онда тұрды. Ол Ұлттық неврология және нейрохирургия ауруханасының көрнекті хирургы болды және жақсы түрдегі пароксизмалық позициялық бас айналуы үшін Дикс-Халпайк тестісінің авторының бірі. Ол үйді епархиядағы христиандық мақсаттарға қалдырды. Көптеген пікірталастардан кейін, оны евангелистік әскери қайырымдылық қоры Корнелиус Траст қабылдады және 2005 жылы жеке тұрғын үйге сатылмайынша демалыс үйі ретінде басқарды. Дін шіркеуінің қауымы біріктірілген кезде, қатты шіріген зал мен иелік Джон Свайр мен Ұлдарына, үлкен мүлік, қаржы, кеме және әуе компаниясы конгломератына сатылды, олардың қолында қалады. Сэр Адриан Свайр – иеліктің иесі. 1953 жылы залының көп бөлігі қиратылды. Пайдалы ғимарат пен қақпа ғимараты Баджер Холл деп қайта аталды және осы күнге дейін сақталған: тіпті бұл келушілерге бастапқы зал әлі де бар деген ойды береді. Алайда 1950 жылдары жағдай өзгерді. Автомобильдердің көбейіп, қолжетімділігі артуымен, Баджер сияқты ауылдар өмір сүруге тартымды орынға айналды. Ауылдағы тұрғын үй саны халықтың азаюымен бірге баяу төмендеп келді. Қазір жаңа үйлер салынып, соғыстан кейінгі ауыл шамамен екі есеге ұлғайды. Бұл ауылдың жұмысшылардан тұратын қауымдастықтан негізінен тұрғын үй қауымдастығына айналуының айтарлықтай өзгеруін білдірді. Өсуіне және рөлінің өзгеруіне қарамастан, ауыл өзінің ескі және көрнекті сыртқы түрін сақтап, оны әлі де келушілер үшін тартымды етеді.

Орналасуы мен шекарасы

Badger ауылы Worfe өзенінің, сондай-ақ Cosford Brook деп аталатын, және оның бір саласының – Batch, Heath немесе Snowdon Brook деп аталатын – қосылған жердегі бұрышта орналасқан. Snowdon Brook шамамен парафияның шығыс және оңтүстік шекараларын белгілейді, ал батыс шекарасы Worfe өзеніне жақын өтеді: бұрынғыда, әдейі бұрылулар мен табиғи өзгерістер өзендердің бағытын сәл өзгертуге дейін, олар дәл шекаралар болған болуы мүмкін. Worfe және Snowdon өзендері үлкен Severn өзенінің су жиналатын алабының бір бөлігін құрайды: Worfe оңтүстікке, содан кейін батысқа қарай ағып, Бриджнорттан жоғарыда Severn өзеніне сол жағынан қосылады. Ауыл теңіз деңгейінен шамамен 65 метр биіктікте орналасқан, ал батыстағы төбе, ауылға атын берген болуы мүмкін, шамамен 95 метрге дейін көтеріледі. Бұл парафияның оңтүстік жиегінің ортасында, шамамен 2,5 км шығыстан батысқа және 2 км солтүстіктен оңтүстікке қарай, 374 гектар немесе 924 акр аумақта жатыр.

Геология

Ауыл және солтүстікке қарай созылған аймақ Үстіңгі Моттлді құмтасқа орналасқан, бұл Триас кезеңінің шөгіндісі және Батыс Мидлендс аймағының көптеген бөліктерінде кездеседі. Ол ауылдағы құрылысқа, оның ішінде Сент-Джайлз шіркеуіне кеңінен қолданылған. Бұл Сноудон бұрқасы бойындағы Динглде жақсы көрініс береді, онда 18 ғасырдағы аңғарды абаттандыру кезінде шеберлікпен ашылған және күшейтілген жартастар, тік беткейлер мен үңгірлер бар. Парақшаның шығыс бөлігі мұздық балшық, құм және қиыршық тас, немесе мұздық балшықпен жабылған, бұл мұз дәуірлерінен қалған мұздық шөгінділері.

Байланыс

Ауыл әрқашан жол байланысына сүйенген. Тарихи тұрғыдан алғанда, ең маңызды жол Бекбериден оңтүстікке қарай жүріп, Бэджерде тікелей шығысқа бұрылып Паттингемге дейін созылған. Қазір бұл жол қайта жаңартылды, басымдық Стейблфордқа оңтүстікке бұрылатын көліктерге берілді, онда шағын жол Тельфордты Қара өңірмен байланыстыратын B жолына қосылады. Орданс картасының бірінші сериясы Виктория дәуіріне дейін жолдың Динглден тікелей Аклтонға дейін өткенін көрсетеді, бірақ ол қазір жаяу жолға айналды.

Үкімет

Баджер приходы Шропшир Кеңесінің біртұтас әкімшілік бірлігінің құрамына кіреді. Бұл бірнеше аудандық кеңестердің Шропшир округтік кеңесімен бірігуі нәтижесінде құрылды. Бірігуге дейін Баджер 1974 жылдан 2009 жылға дейін Бриджнорт ауданының бөлігі болды, онда округтік кеңес жоғарғы деңгейдегі жүйе құрады. Ал бұрын 1894 жылдан бастап Шифнал ауылдық округіне қарасты. Сонымен қатар, приходтық кеңес те бар. Ол ұзақ тарихқа ие және бұрынғы приходтық жиналыстан бастау алған, алайда Виктория дәуірінде азаматтық және діни функциялар бөлініп шықты. Қазіргі таңда оның бес сайланған мүшесі бар.

Ауылдық бассейндер

Ауылда шындығында төрт бассейн бар, бірақ екеуі келушілерге ерекше көзге түседі: Шіркеу бассейні мен Қала бассейні. Бұл бассейндер Динглдегі Сноудон бұрқасына құятын шағын өзенге тоған салып жасалған. Олар 18-ші ғасырдың соңында Исаак Хокинс Браун тапсырысымен, ал Уильям Эмес жобалаған ландшафттық жұмыстардың нәтижесінде қазіргі күйіне жеткен. Алайда, олар бұл ауылдың орталық бөлігі болған ғасырлар бойы, 1614 жылы Фрэнсис Киннерслидің ректорды тоғанға тастау туралы айтқан сөзінен де көрініп тұр.

Сент-Джайлз шіркеуі

Қауымдық шіркеу – готикалық жаңғыру сәулетінің шағын, бірақ көрнекті үлгісі. 1833 жылдан бастап, мүмкіндігі шектес болған жағдайда бастапқы орналасқан жері мен материалдары қолданылып қайта салынды. Ішінде Фрэнсис Леггат Чантри, Джон Флэксман және Джон Гибсонның еңбектерімен қатар, көрнекті жерлеу өнерінің таңдаулы коллекциясы бар. Орналасқан жері: .

Бәзік

Баджер Дингл тарихи Англияның парктер мен бақтар тізілімінде ІІ санатта тіркелген. Бұл ауылдың оңтүстігіндегі тар шатқал 1851 жылы жұртшылыққа ашылды. Кейде күйреу кезеңдерінен өткенімен, қазірге оған қол жеткізу оңай, құрғақ ауа райында жолдарымен жүруге ыңғайлы, ал Жоғарғы тоғанның үстіндегі жаңа көпір айналма жолдар жасауға мүмкіндік береді. Ең қолайлы кіреберістер ауыл зиратының қарсы бетінде орналасқан. Баджер Дингл П. Г. Вудхаустың "Блэндингс" романдарынан танымал "Бадгик Динглдің" бастапқы нұсқасы деп саналады. Оның отбасы жас кезінде Уорфилд приходындағы Стаблфордқа жақын жерде тұрған. Орналасқан жері: .