Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канаданың сауда және еңбек конгресі 1886 жылдан 1956 жылға дейін Канада бойынша кәсіподақтардың орталық федерациясы болды. Ол Торонто сауда және еңбек кеңесі мен Еңбекшілер орденінің бастамасымен құрылған. Бұл Канадада ұлттық еңбек федерациясын құрудың үшінші талпынысы болды: ол 1873 жылдан 1877 жылға дейін болған Канада еңбек одағы және 1881 жылы бір ғана конференция өткізген Канада еңбек конгресінен кейін құрылды. Алғашқы отырысты Торонто сауда кеңесі мен Еңбекшілер ордені шақырды. Оған негізінен Торонтолық кәсіподақ өкілдері қатысты, ал Онтариодан тыс жерлерден ешкім келген жоқ. Конгресс үкіметтің иммиграцияны қолдауын, Лондонның кедейлерін Канадаға әкелуге тырысқан құтқару армиясын айыптады; сондай-ақ, қандай да бір азиялық иммиграцияға қарсылық білдірді, әйелдерді қорғау үшін әйелдер фабрикаларын тексеруді, бірыңғай салық жүйесін, үкімет шығарған валютаны (сол кезде банктер ақша шығарды), бала еңбегін тоқтатуды және сотталғандардың еңбегін пайдалануға қарсы болды.
The Trades and Labor Congress of Canada was a Canada wide central federation of trade unions from 1886 to 1956. It was founded at the initiative of the Toronto Trades and Labour Council and the Knights of Labor. It was the third attempt at a national labour federation to be formed in Canada: it succeeded the Canadian Labour Union which existed from 1873 to 1877 and the Canadian Labour Congress which held only one conference in 1881. The first meeting was called by the Toronto Trades Council and the Knights of Labor. It attracted mainly Toronto unionists with no one attending from outside of Ontario. It adopted policies which denounced government supported immigration, the Salvation Army for its alleged efforts to bring London’s poor to Canada; it opposed any Asian immigration, called for female factory inspectors to protect women workers, a single tax system, government only issued currency (Banks issued money at this time), the end of child labour, and the use of convict labour.
Тарих
Торонтодағы сауда және еңбек кеңесі 1881 жылы құрылды, ал одан кейін Монреаль, Ванкувер, Брантфорд, Оттава және басқа қалаларда ұқсас қалалық үйлестіру ұйымдары пайда болды. Олар 1886 жылы Канаданың сауда және еңбек конгресі ретінде бірікті. Бастапқыда ол негізінен Онтарио және Квебек провинцияларын қамтыды. Конгресс мүшелері арасындағы құзыреттілік дауларын шешуге көмектесті. Ол жалақыны және еңбек құқығын қорғау, жұмысшыларға өтемақы төлеу, шеберханалардың санитарлық жағдайын реттеу және сегіз сағаттық жұмыс күнін орнату үшін лоббилік әрекеттер жүргізді. Мүшелерінің көп бөлігі зауыт қызметкерлері болмаса да, Онтарио, Квебек, Манитоба және Жаңа Шотландияда зауыттарға қатысты заңдарды қабылдауға қолдау көрсетті. 1900 жылы Либералдық партияның еңбек дауларын келіссөздер арқылы шешу жүйесімен федералды Еңбек министрлігін құру бастамасын қолдады. Бұл қозғалысқа қарсы АҚШ-тағы Американдық еңбек федерациясы, оның басшысы Сэмюэл Гомперс, Канада мен АҚШ-тағы еңбек қозғалыстарын біріктіруді көздеді. 1902 жылы Гомперс Конгрестің бақылауын дерлік алды. Гомперстің саясаты Канада еңбек күшінің ерекшеліктерін, әсіресе Квебектегі француз канадтықтарының бөлінушілдік көзқарастарын, Прериялардағы саяси күштерді және Жаңа Шотландиядағы көмір шахтерлерінің солшыл социализмін ескермеді. Канаданың сауда және еңбек конгресі сондай-ақ иммигрант жұмысшыларға, әсіресе қытайлықтарға қарсы науқан жүргізді, оларды капиталистердің жалақыны төмендету және кәсіподақтарды әлсірету үшін пайдаланатын жағымсыз құрал ретінде қарады.
The Toronto Trades and Labour Council began in 1881, and similar citywide coordinating bodies were soon formed in Montreal, Vancouver, Brantford, Ottawa and other cities. They banded together in 1886 as The Trades and Labour Congress of Canada. At first it primarily represented Ontario and Quebec. It helped resolve jurisdictional disputes among its member unions. It used lobbying to secure wage and protective legislation, workmen's compensation, sanitary regulation of workshops, and the eight hour day. Although few members were factory workers, it helped lobby for factory acts in Ontario, Quebec, Manitoba and Nova Scotia. It supported the Liberal Party move in 1900 to create the federal Department of Labour, with a system of negotiations to settle Labour disputes. It was challenged by the American based American Federation of Labor led by Samuel Gompers, who sought to unite the movements in Canada and the U. S. In 1902 Gompers effectively took control of the Congress. Gompers's policies tended to ignore the particularities of the Canadian labour force, especially the French Canadian separatism in Quebec, the political impulses in the Prairies, and the left wing socialism of the coal miners in Nova Scotia. The Trades and Labor Congress of Canada also agitated against immigrant workers, especially the Chinese, who were seen as unsavory pawns used by capitalists to lower wages and undermine unions.
19001929 жыл
1900 жылға қарай ЕТК елдің алғашқы толыққанды ұлттық ұйымына айналды. Еңбекшілер орденінің қатары азайған сайын, білікті жұмысшыларды білдіретін кәсіподақтар ЕТК-да басымдыққа ие болды. 1890 жылдары АҚШ-тағы Сэмюэл Гомперс Канададағы, әсіресе Онтариодағы AFL бөлімшелерін кеңейтуден бастап, халықаралық еңбек федерациясын құруды жоспарлады. Ол 1902 жылға дейін Сауда және еңбек конгресіне қаржылық және ұйымдастыру көмегін көрсетті. 1902 жылы Берлинде (Китченер), Онтариода өткен ЕТК конференциясында Америка Еңбек Федерациясының (AFL) және Канададағы оның кәсіподақтарының ықпалымен Еңбекшілер ордені және таза канадалық кәсіподақтар мүшеліктен шеттестірілді. AFL канадалық кәсіподақ қозғалысына үстемдік етті, бірақ Британдық Колумбияда радикалды, ал Квебекте католик кәсіподақтары да болды. Президент Джеймс Уоттерс (1911–18) басшылығымен ЕТК бастапқыда Бірінші дүниежүзілік соғысқа қарсы болды, бірақ мүшелері федералды үкімет пен Британ империясының патриоттық шақыруына құлшынып жауап берген кезде өз ұстанымын өзгертті. Ұзақ ғұмыр кешкенімен, ЕТК еңбек қозғалысы дамыған сайын бірнеше бөліністер мен қиындықтарға тап болды. ХХ ғасырда ЕТК-ның сол жақтағы бәсекелестері синдикалистік немесе социалистік қозғалыстар, мысалы, Дүниежүзілік өнеркәсіптік жұмысшылар мен Бірыңғай үлкен кәсіподақ болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары көбінесе батыс жұмысшыларының радикалды әрекеттерді талап етуіне жауап бере алмағандықтан, ЕТК олардың сенімін жоғалтты. Олар 1919 жылғы Виннипег жалпы ереуілінен кейін AFL/ЕТК кәсіподақтарынан бөлініп, Бірыңғай үлкен кәсіподақ құрды.
By 1900 the TLC had become the country's first truly national body. As the Knights of Labor declined in number unions representing skilled trades workers came to dominate the TLC. By the 1890s Samuel Gompers in the U. S. was planning an international federation of labour, starting with the expansion of AFL affiliates in Canada, especially Ontario. He helped the Trades and Labour Congress with money and organizers, and by 1902. At the 1902 TLC conference in Berlin (Kitchener), Ontario, under the influence of the American Federation of Labor (AFL) and its unions in Canada, the Knights along with the purely Canadian unions were banned from membership. The AFL came to dominate the Canadian union movement, although there were also radical unions in British Columbia and Catholic ones in Quebec. Under President James Watters (1911–18), the TLC was initially opposed to the First World War but reversed its position as their members rushed to the patriotic call of the federal government and the British Empire. While long lived, the TLC underwent a number of splits and challenges as the labour movement developed. In the twentieth century the TLC faced rivals on the left in the form of syndicalist or socialist movements such as the Industrial Workers of the World and the One Big Union. In failing to respond to the demands of the mostly western workers who wanted more radical actions in the years following World War I, the TLC lost their confidence. They broke away from their AFL/TLC unions and formed the One Big Union following the Winnipeg General Strike in 1919.
1930-1956 жылдар
Канадалық еңбек қозғалысының басшылығы Ұлы депрессияның басында Жұмысшылардың Бірлігі лигасының (1929–1936) құрылуымен күш сынасты. 1935 жылы автомобиль, болат және резеңке салаларындағы жаңа, ірі өндірістерде біліктілігі төмен жұмысшыларды ұйымдастыруды көздеген кәсіподақтар AFL-ден бөлініп, Өнеркәсіптік Ұйымдар Конгресін (CIO) құрды. CIO-ның өндірістік кәсіподақтар стратегиясы TLC (және AFL) қолөнер кәсіподақтарына тікелей қарсы келді. 1937 жылы Ошауадағы General Motors компаниясының 4000-нан астам жұмыскері CIO-ға мүше болып, United Automobile Workers кәсіподағы арқылы кәсіподақты мойындау үшін ереуіл ұйымдастырғанда Канадада CIO-ға қызығушылық артты. 1939 жылы CIO жақтастары TLC-ден қуылды және 1940 жылы бәсекелес Канадалық Еңбек Конгресін (CCL) құру үшін Бүкіл Канадалық Еңбек Конгресімен бірікті. TLC елдегі білікті жұмыскерлердің өкілі болып қала берді. АҚШ-тағы Салқын соғыс пен антикоммунизмнің күшеюі CIO кәсіподағынан солшылдарды ығыстырып, 1955 жылы AFL–CIO құрылуына соқтырғандай, Канададағы осы құбылыс 1956 жылы TLC мен CCL бірігуіне және қазіргі Канадалық Еңбек Конгресінің құрылуына әкелді.
The leadership of Canadian labour was challenged at the start of the Great Depression with the establishment of the Workers' Unity League (1929–1936). In 1935 unions that wanted to organize unskilled workers in the new mass industries of automobile, steel and rubber broke with the AFL and formed the Congress of Industrial Organizations (CIO). The latter's strategy of industrial unionism was a direct challenge to the TLC (and AFL's) craft unionism. Interest in the CIO was sparked in Canada when in 1937 more than 4,000 workers at General Motors in Oshawa joined the United Automobile Workers, a CIO union, and fought a strike for union recognition. In 1939, CIO supporters were expelled from the TLC and joined with the national All Canadian Congress of Labour to form the rival Canadian Congress of Labour (CCL) in 1940. The TLC continued to be the voice of skilled trades workers in the country. Just as the Cold War and the rise of anti Communism led to the purge of leftists from the union CIO in the United States and the creation of the AFL–CIO in 1955, the same phenomenon in Canada led to the merger of the TLC and the CCL in 1956 to create the modern Canadian Labour Congress.