Кіріспе

Жылуды сақтайтын қасиеттері үшін бағаланған ыдыс-аяқ.

Құйма темірден жасалған, ауыр ыдыс-аяқтар жылуды ұстауымен, беріктігімен, ұзақ уақыт бойы жоғары температураны сақтай алу қабілетімен және дұрыл пісірілгенде тағамның жабыспауымен бағаланады. Дәмдеу (seasoning) құйма темірді тотығудан қорғау үшін де қолданылады. Құйма темірден жасалған ыдыс-аяқ түрлеріне қуыру табалары, голланд пештері, грильдер, вафли пісіретін темірлер, жалпақ тақта грильдер, панини престері, крепка жасаушылар, терең қуыруға арналған ыдыстар, тецубин, вок, потидждер және қарахи жатады.

Тарих

Азияда, әсіресе Қытайда, Үндістанда, Кореяда және Жапонияда, құйма темір ыдыстарда тамақ пісірудің ұзақ тарихы бар. Ағылшын тілінде құйма темір қазан туралы алғашқы айтылым 679 немесе 680 жылы кездеседі, бірақ бұл металл ыдыстарды тамаққа пайдаланудың алғашқы мысалы емес. "Караш" сөзі 1180 жылы қолданыла бастады. Екі термин де оттың тікелей ыстығына төзімді ыдысқа сілтеме жасайды. Құйма темір қазандар мен табалар беріктігімен және жылуды тең ұстау қабілетімен бағаланды, бұл пісірілген тағамдардың сапасын жақсартты. Еуропа мен АҚШ-та, 19 ғасырдың ортасында ас үй пеші пайда болғанға дейін, тамақ ошақта пісірілді, ал пісіру қазандары мен табалары ошақта қолдануға немесе оның ішінде ілуге арналған болды. Құйма темір қазандар ілуге арналған тұтқаларымен немесе көмірдің үстінде тұруға арналған аяқтарымен жасалған. 1708 жылы Абрахам Дарби І патент алған үш немесе төрт аяқты голланд пештерінен басқа, жиі қолданылатын құйма темір таба, "spider" деп аталатын, тұтқасы мен үш аяғы болды, ол лагерь оттарында да, каминнің көмірлері мен күлінде де тік тұруға мүмкіндік берді. Пісіру қазандары мен табалары аяқтары жоқ, жалпақ түбімен пісіру пештері танымал болған кезде пайда болды. 19 ғасырдың соңында жалпақ құйма темір таба енгізілді. Құйма темір ыдыстар 20 ғасырдың бірінші жартысында үй шаруасындағы әйелдер арасында ерекше танымал болды. Ол арзан, бірақ берік болды. Көптеген американдық үйлерде кем дегенде бір құйма темір табасы болды. Танымал өндірушілерге 1865 жылы өндіріс бастаған Griswold, 1891 жылы Wagner және 1896 жылы Blacklock Foundry кірді. 20 ғасырда эмальмен қапталған құйма темір ыдыстар да пайда болды. 1960 және 1970 жылдары құйма темір ыдыстарға сұраныс азайды, себебі тефлонмен қапталған алюминийлі жабыспайтын ыдыстар енгізіліп, көптеген ас үйлерде таңдаулы тауарға айналды. Құйма темір ыдыстарды күнделікті пайдаланудың төмендеуі АҚШ-тағы темір ыдыстарды өндіретін барлық зауыттардың жабылуына әкелді. Көптеген компаниялар 1920 жылдары банкротқа ұшырады, бұл туралы "Құйма темір ыдыстар өндірушілер тізімінде" жазылған. Ал қалғандары басқа ыдыстар өндірушілерге қосылды. Бүгінде ас үй жабдықтарын сататын дүкендердегі ыдыстардың көптеген түрлерінің арасында құйма темір ыдыстардың үлесі өте шағын. Алайда, құйма темірдің беріктігі мен сенімділігі оны тамақ пісіру құралы ретінде сақтап қалды. 19 және 20 ғасырлардағы құйма темір қазандар мен табалары бүгінгі күнге дейін күнделікті қолданылуда. Сондай-ақ, оларды антиквариат коллекционерлері мен саудагерлер іздеп алады. Құйма темір ыдыстарға арнайы нарықтарда да қызығушылық артып келеді. Ас дайындау шоулары арқылы танымал шеф-аспаздықтар дәстүрлі пісіру әдістеріне, әсіресе құйма темірді пайдалануға жаңаша назар аударды. 2010 жылдары шағын стартап компаниялар арнайы тамақ пісіру нарықтарына арналған құйма темір ыдыстардың дизайнын жасауды бастады.

Қара құйма темір

Құйма темірдің өте жоғары пісіру температурасына төтеп беру және ұстап тұру қабілеті оны күйдіру немесе қуыру үшін жиі таңдау жасайды, ал оның жылуды жақсы сақтауы ұзақ пісіруді қажет ететін немесе қайнатылған тағамдарға қолайлы етеді. Дұрыс күтім жасалса, құйма темір қалпақтар "жабыспайтын" бетке ие болады, сондықтан картоп қуыруға немесе қуырылмалы тағамдар дайындауға өте ыңғайлы. Кейбір аспаздар құйма темірді жұмыртқа тағамдарына жақсы таңдайды, ал басқалары темір жұмыртқаның дәміне әсер етеді деп санайды. Құйма темір табаларды нан пісіруге де қолдануға болады, мысалы, жүгері наны, көбіктер және торттар жасауға. Көптеген құйма темір қазан мен табалар тұтқасымен бірге бір металлдан құйылады. Бұл оларды плитада да, пеште де қолдануға мүмкіндік береді. Көптеген рецепттерде құйма темір қалпақ немесе таба қолдану ұсынылады, әсіресе тағамды алдымен плитада күйдіріп немесе қуырып, содан кейін табасымен бірге пешке ауыстырып пісіруді аяқтау үшін. Сондай-ақ, құйма темір қалпақтарды пісіруге арналған ыдыстар ретінде де пайдалануға болады. Бұл көптеген басқа қазан-құмыралардан өзгеше, олардың құрамындағы бөліктері жоғары температурадан зақымдануы мүмкін. Құйма темір мыс пен алюминийге қарағанда нашар жылу өткізгіш, сондықтан құйма темір табаны тым жылдам немесе кішкентай конфоркада қыздырса, ол біркелкі қызбайды. Құйма темірдің жылу сыйымдылығы мысқа қарағанда жоғары, бірақ тот баспайтын болат пен алюминийге қарағанда төмен. Дегенмен, құйма темір алюминийге қарағанда тығыз және бірлік көлемге көбірек жылу сақтайды. Сонымен қатар, құйма темір табалар басқа материалдардан жасалған ұқсас табалардан қалың болады. Осы факторлардың үйлесімі құйма темір табалардың мыс, алюминий немесе тот баспайтын болаттан жасалған табалардан ұзаққа дейін жылуды сақтай алуына себеп болады. Тиісті өлшемдегі конфоркада (немесе пеште) баяу қыздыру температураның біркелкі таралуына көмектеседі. Құйма темір ыдыстардың, әсіресе салмақты қазан-құмыралардың жылу массасының арқасында олар ұзақ уақыт бойы жылуды сақтай алады және жылу көзі алынып тасталғаннан кейін де тағамды пісіруді жалғастырады.

Эмальданған құйма темір

Эмальданған құйма темір – бетіне шыны тәрізді эмаль жалатылған құйма темір. Эмальдың құйма темірмен бірігуі тот басудың алдын алады, металлға майлау (дәмдеуіш) жағу қажеттігін жояды және оны толық тазалауға мүмкіндік береді. Эмальданған құйма темір тағамды баяу пісіруге және тағамнан дәм алуға өте қолайлы. Сонымен қатар, эмальдеу процесінде қолданылатын кадмий пигменттері жоғары температураға төзімді және жарқын түстерді шығарады. Эмальмен қапталған құйма темірдің жалаңаш құйма темірге тән майлау және тазалау мәселелері болмаса да, осы стильдегі эмальмен қапталған құйма темірдің бағасы жалаңаш құйма темірден үш-төрт есе жоғары болуы мүмкін. Диетасындағы темір мөлшерін азайтуды көздейтін адамдар үшін эмальданған құйма темір тағамға темірдің өтуін шектейді. Дегенмен, жалаңаш құйма темірге тән кейбір артықшылықтар, мысалы, қатты қыздыруға төтеп беру және тағамның жабыспауы сияқты қасиеттері эмальдау кезінде жоғалады. Сонымен қатар, ыдысты құлатқанда, қатты қыздырғанда немесе ыстық ыдысқа суық су құйғанда эмаль қабаты сынығып немесе жарылуы мүмкін. Эмальданған ыдыстардың танымал брендтеріне Le Creuset, Descoware, Cousances және Druware жатады.

Дәмдеуіш

Мамырған табаның беті полимерленген майлар мен майлардан жасалған, жабыспайтын қабатпен жабылады. Мамырлау – жануар майының немесе өсімдік майының қабатын құйма темірден немесе көміртекті болаттан жасалған ыдысқа жағып, пісіру процесі. Дұрыс мамырланған құйма темір ыдыс тот басудан сақтайды, тамақ пісіруге арналған жабыспайтын бетін қамтамасыз етеді және тағамның ыдыстың темірімен тікелей жанасуын азайтады. Эмальмен қапталған құйма темір ыдыстар тотығудан сақтайды, бірақ кейде мамырлау қажет болуы мүмкін. Сарапшылар мамырланған табаны жуу машинасына салуға кеңес бермейді. Кейбір тамақ жазушылар мамырланған ыдысты жуу үшін ешқандай жуғыш зат қолдануға қарсы болса да, Американың Тест Асханасы жүргізген сынақтар көрсеткендей, аз мөлшердегі сабын мамырлауға зиян келтірмейді. Қышқыл тағамдар, мысалы, помидор, мамырлау қабатын бұзады, сондықтан ыдысты уақыт өте келе қайта мамырлау қажет болуы мүмкін. Кейбір жазушылар қышқыл тағамдарды мамырланған ыдыста пісіруден мүлдем аулақ болуды ұсынады, бірақ Американың Тест Асханасы қышқыл тағамдарды қысқа мерзімге пісірудің көзге көрінбейтін әсерін анықтамады. Басқалары жұмсақ сабынмен сумен жууды және содан кейін майдың немесе майдың жұқа қабатын қайта жағуды ұсынады. Үшінші тәсіл – ірі тұзбен және қағаз сүлгімен немесе таза матамен сүрту.

Денсаулыққа әсері

Американдық диеталық қауымдастықтың зерттеуі құйма темірден жасалған ыдыстар тамаққа айтарлықтай мөлшерде темірді сіңіре алатынын көрсетті. Сіңірілген темір мөлшері тағамның түріне, оның қышқылдығына, сулылығына, пісіру уақытына және ыдыстың жасына қарай әртүрлі болды. Спагетти соусындағы темірдің мөлшері 845 пайызға өсті (0,61 мг/100 г-дан 5,77 мг/100 г-ға дейін), ал басқа тағамдарда бұл өсім аз болды; мысалы, жүгері нанындағы темір 28 пайызға өсті, 0,67 мг/100 г-дан 0,86 мг/100 г-ға дейін. Анемиясы бар және темір тапшылығынан зардап шегетін адамдар бұл әсерден пайда көруі мүмкін, осының негізінде темір тапшылығы бар адамдарға диеталық темір беру үшін пісіру кезінде қолданылатын темір құймасы – «бақытты темір балығы» жасалды. Гемохроматоз (темірдің артық жиналуы, қола ауруы) бар адамдар тағамға темірдің сіңуіне байланысты құйма темірден жасалған ыдыстарды пайдаланудан сақтануы керек. America's Test Kitchen жүргізген зертханалық сынақтар көрсеткендей, дәмделмеген құйма темірден жасалған таба томат соусына көп мөлшерде темір (10,8 мг/100 г) сіңірсе, дәмделген құйма темірден жасалған таба аз мөлшерде ғана сіңірді.